RÓD SMOKA
Zebraliśmy się dziś w siedzibie morza,
by powierzyć lady Laenę Velaryon
wiecznym wodom, władztwu króla merlingów,
który będzie jej strzegł aż po kres dni.
Lady Laena wyrusza w swą ostatnią podróż
i zostawia na brzegu dwie córki z prawego łoża.
Choć ich matka już do nich nie wróci ze swej podróży,
wszystkie je łączy krew.
We krwi Velaryonów krąży sól.
Krew to nie woda.
Krew jest prawdziwa.
Krwi nie da się rozwodnić.
Bratanico,
niech twe wichry będą tak silne jak twój grzbiet,
morza tak łagodne jak twój duch,
a sieci tak pełne jak twe serce.
Z morza przyszliśmy
i do morza wrócimy.
Widziałeś ojca?
Twoje kuzynki straciły mamę.
Znajdź dla nich miłe słowa.
- Też mam do takich prawo. - Jace.
Powinniśmy płakać po lordzie Lyonelu i ser Harwinie.
Nie uchodzi.
Velaryonowie są twoimi kuzynami, Strongowie nie.
Spójrz na mnie. Rozumiesz?
Krosno i motek,
zielony i czarny,
to smoki przędą, to smoki tkają.
Krosno i motek,
- zielony i czarny... - Nic nas nie łączy.
- To nasza siostra. - Ożeń się z nią.
Spełniłbym swój obowiązek, gdyby matka nas zaręczyła.
„Gdyby”.
Ród zyskałby siłę, a nasza krew czystość.
To idiotka.
I twoja przyszła królowa.
Krosno i motek...
Tak naprawdę łączy nas tylko jedno.
Wszyscy lubimy stworzenia z bardzo długimi nogami.
Dziewko, jeszcze!
Aegonie...
To smoki przędą, to smoki tkają.
Wpatruje się w ciebie syn Lyonela Stronga, pani.
Natrętnie.
To tylko duma, ser Cristonie. Larys został lordem Harrenhal.
Mój tytuł i Wysoka Woda będą twoje, Lucerysie.
Twój brat zostanie królem.
Czekają go niezliczone rady i ceremonie,
za to Lord Przypływów włada morzem.
Nie chcę tego.
Ten tytuł ci się należy.
Jeśli zostanę lordem Driftmarku, to będzie znaczyło, że nie żyjecie.
- Bardzo mi przykro. - Dziękuję.
- Dziewczęta. - Babciu.
Nie chcę, żeby mama odeszła.
Sprowadź swojego patrona!
Bracie.
Twoje córki przypominają swą matkę.
To pocieszenie, lecz i udręka, jak dobrze pamiętam.
Bogowie bywają okrutni.
Zwłaszcza wobec ciebie.
Tak.
Powinieneś wrócić do Królewskiej Przystani.
- Do domu. - Moim domem jest Pentos.
- I moich dzieci. - Daemonie...
Wiele nas poróżniło, lecz niech to przeminie.
Masz miejsce na dworze. Potrzebujesz go.
Niczego nie potrzebuję.
Bracie...
Współczuję straty, książę.
Pijawka, choćby opita, pragnie więcej i więcej.
- Idźcie spać. - Mamo!
Idźcie.
Idę spać, Aemmo.
Zadbać o królową Alicent, panie?
- Nie, ser Harroldzie. - Nocną wartę ma ser Criston.
Lordzie dowódco.
Bracie!
Idź spać!
Chciała wrócić do domu,
lecz jej odmówił.
Daemon uczynił to, co uważał za lepsze.
Zawsze czyni to, co najlepsze dla niego.
Laena potrzebowała maesterów.
Chirurdzy w Pentos są równie dobrze wyszkoleni.
Próbujesz przypisać mu winę za to, co stało się z woli bogów.
Być może nami wzgardzili?
Za naszą nienasyconą dumę.
Korona była twoja,
dopóki głupcy z Wielkiej Rady nie zerwali ci jej z głowy.
Tak źle, że pragnę ją odzyskać?
Choć dziś porzućmy te fałszywe dywagacje.
Nie napędza cię poczucie sprawiedliwości, tylko ambicja.
Pragniesz tronu,
jeśli nie dla siebie, to dla swoich potomków.
Pokolenie temu wyrzekłam się korony.
To ty wciąż o nią walczysz, mężu,
nawet kosztem naszych dzieci.
Czymże jest to krótkie, śmiertelne życie,
jak nie walką o dziedzictwo?
Ty może i o nie walczysz.
Chcę, byś przekazał Driftmark linii Laeny, czyli Baeli.
Prawdziwym Velaryonom.
Ogłoś to teraz, a powiemy,
że czcimy pamięć córki.
Wydziedziczając syna?
Będzie królewskim małżonkiem.
Jego syn zasiądzie na Żelaznym Tronie.
Mam rzucić na chłopców jeszcze głębszy cień niż ten,
- w którym żyją? - Jesteśmy sami, mężu.
Nie musisz taić prawdy.
Dzieci Rhaenyry nie są z twojej krwi.
W przeciwieństwie do Laeny.
To jej dziedzictwo.
Historia nie pamięta krwi.
Jedynie nazwiska.
Laenor już od lat nie potrafi odnaleźć spokoju.
Teraz stanie się nieprzydatny.
Albo gorzej.
Wiem, że nasze małżeństwo to farsa,
lecz ja przynajmniej staram się dbać o pozory.
Masz więcej do stracenia.
Odkąd ojciec obwołał mnie następczynią.
Próbowaliśmy.
Spłodzić dziecko.
My...
jak najlepiej spełnialiśmy powinności.
Nadaremnie.
Nie było w tym radości.
Znalazłam ją gdzie indziej.
Dobrze było czuć się pożądaną.
Jak rozumiem, ser Harwin był ci...
oddany.
Owszem.
A ja mu ufałam.
Mogłam się nie zgodzić, by wracał do dorzecza.
Klątwa Harrena wciąż jest silna.
To legenda,
którą ser Otto i królowa zręcznie wykorzystali.
Alicent nie jest zdolna do morderstwa.
Cóż,
do nieprawości jest zdolny każdy.
Większej niż sądzisz.
Ty na pewno.
Skoro mnie oskarżasz, podaj konkrety.
Zostałam sama.
- Porzuciłeś mnie. - Oszczędziłem. Byłaś dzieckiem.
Tak! Byłam!
I w co bez ciebie zmieniło się moje życie?
W ponurą farsę.
A moje niby w co?
Nic o nim nie wiem.
Kochałeś ją?
Byliśmy dość szczęśliwi.
To samo w sobie osiągnięcie.
- Przepraszam. - Nie musisz.
Ja przynajmniej mogę opłakać stratę.
Rhaenyro...
Nie jestem już dzieckiem.
Pragnę cię.
Kurwa...
Tak!
Jace. Jace. Jace, obudź się!
- Ktoś ukradł Vhagar. - Co?
Kto to?
- Co robisz, Jace? - To on.
- Ja. - Vhagar należy do mamy.
Ona nie żyje.
- Vhagar ma nowego jeźdźca. - Należała się mnie!
To trzeba ją było brać.
Niech kuzyni znajdą ci świnię. Będzie w sam raz.
Spróbuj jeszcze raz, a rzucę cię mojemu smokowi!
Zdechniecie w płomieniach, jak wasz ojciec,
- bękarty! - Mój ojciec żyje.
On nie wie, lordzie Strong?
Jace!
Natychmiast to przerwijcie!
Odejdź!
Mój książę! Pokaż!
Dobrzy bogowie!
Jak mogłeś do tego dopuścić?
Domagam się odpowiedzi.
Książęta powinni być w łóżkach.
Kto miał wartę?
Młodego księcia zaatakował kuzyn, panie.
Przysięgaliście chronić moją krew!
Wybacz, panie.
Bronić księcia przed księciem?
To nie odpowiedź!
Wygoi się?
Tkanka tak.
Oko jest już stracone.
- Gdzie byłeś? - Ja?
- Za co?! - Twój brat cierpiał,
a ty bawiłeś się kielichami, głupcze!
- Co to ma znaczyć?! - Baela? Rhaena!
Co się stało?
Jace?
Luke!
Pokaż.
- Kto to zrobił? - Zaatakowali mnie!
- A on Baelę! - Złamał Luke'owi nos.
Ukradł mojego smoka!
- Dość. - Zabiłby Jace'a!
- Dość. - Niech mój mówi!
- Nazwał nas... - Milczeć!
Nazwał nas bękartami.
Aemondzie.
Chcę usłyszeć prawdę.
- Teraz. - O czym tu słuchać?
Jej syn okaleczył twojego.
- To wypadek. - Wypadek?!
Książę Lucerys przyniósł nóż i chciał zabić mojego syna.
To moi synowie zostali zaatakowani i zmuszeni do obrony.
Rzucono na nich podłe kalumnie.
Jakie?
Na głos zakwestionowano ich urodzenie.
- Co? - Nazwał nas bękartami.
Moi synowie odziedziczą po mnie Żelazny Tron.
To największa zdrada.
Aemonda należy ostro przesłuchać,
by wyznał, od kogo usłyszał oszczerstwa.
Z powodu oszczerstwa?
Stracił przez nie oko.
Mów, chłopcze.
- Gdzie usłyszałeś to kłamstwo? - Chłopcy wyzywają się na dziedzińcu.
- Jak to dzieci. To nic. - Aemondzie, zadałem ci pytanie.
Gdzie ser Laenor,
ojciec chłopaka? Może zechce coś dodać?
Gdzie on jest?
Nie wiem. Nie mogłam spać.
Poszłam na spacer.
Zapewne zabawia giermków.
Aemondzie.
Spójrz na mnie.
Król żąda odpowiedzi.
Kto wypowiedział te kłamstwa?
Aegon.
Ja?
A ty, chłopcze,
gdzie zasłyszałeś te kalumnie?
Aegonie!
Mów prawdę!
My wiemy, ojcze.
Wszyscy wiedzą.
Tylko na nich spójrz.
Macie natychmiast zakończyć kłótnie!
Wszyscy!
Jesteśmy rodziną!
Przeprosicie się i okażecie dobrą wolę.
Wasz ojciec, dziad i król tego żąda!
To nie wystarczy.
Aemond został okaleczony. Dobra wola go nie uleczy.
Wiem, Alicent,
- lecz nie zwrócę chłopcu oka. - Bo mu je zabrano.
- Co mam uczynić? - Dług należy spłacić.
Wezmę oko jednego z jej synów.
- Droga żono... - To twój syn, twoja krew.
Nie pozwól, by twoja porywczość wpływała na twe osądy.
W takim razie królowa wymierzy sprawiedliwość.
Ser Cristonie,
przynieś mi oko Lucerysa Velaryona.
- Mamo? - Alicent!
Niech wybierze, które woli stracić.
- Nie uczynisz tego. - Stój.
Mnie jesteś zaprzysiężony!
Jako obrońca, królowo.
Alicent, sprawa została zakończona.
Pojmujesz?
Oznajmiam też, że każdy,
kto poważy się kwestionować urodzenie dzieci księżniczki Rhaenyry,
straci język.
Dziękuję, ojcze.
- Wasza Miłość! - Alicent!
- Chronić króla! - Zatrzymaj się!
- Nie, ser Cristonie! - Alicent.
- Nie, ser Cristonie! - Alicent!
Nie!
Wstrzymaj się, Cole!
- Posunęłaś się za daleko. - Ja?
Robię tylko to, czego się ode mnie oczekuje.
Dbam o jedność królestwa, rodziny, prawa!
- Ty masz je gdzieś i czynisz, co chcesz! - Alicent!
- Puść ją! - Gdzie obowiązek?
Gdzie poświęcenie?! Wciąż depczesz je stopą!
Odłóż ostrze, Alicent.
Zabrałaś memu synowi oko
- i też uważasz, że masz prawo! - Niełatwo ci było, prawda?
Kryć się za maską prawości.
Teraz wszyscy ujrzeli, jaka jesteś.
Nie żałuj, matko.
To była uczciwa wymiana.
Straciłem oko,
lecz zyskałem smoka.
Koniec zgromadzenia.
Namiestnik, pani.
Mów, co masz powiedzieć.
Czyli co?
Zachowałam się w sposób...
niegodny królowej.
Ani nikogo innego.
Straciłam nad sobą panowanie.
Zaatakowałam księżniczkę.
Już plotkują, że postradałam zmysły.
Prawda.
Okryłam się hańbą.
I sprawiłam, że mój mąż już będzie sprzyjał jej.
A mimo to...
nie znałem cię z tej strony.
- Wątpiłem, czy ona istnieje. - Uczyniłam paskudną rzecz.
Bo to paskudna gra.
I po raz pierwszy widzę w tobie determinację, by ją wygrać.
- Rhaenyra... - Widzisz ją, jaka jest.
Król uparcie tego nie dostrzega.
- Co mi powie? - Wybaczy.
Cóż mu pozostaje?
Idź do niego, bądź skruszona,
dobrze rozegraj ranę syna,
nie ulegaj emocjom,
a obiecuję ci, że w końcu ty i ja zatryumfujemy.
A ten twój łobuziak, Aemond, zdobył dla nas Vhagar.
Chłopak ma rację. Jest warta tysiąc razy wyższej ceny.
Blizna zostanie, lecz rana się zagoi.
Valyriańska stal tnie czysto.
Bogowie!
Nic się nie stało?
Poza złamanym nosem.
Dziękuję, maesterze. Zostaw nas.
Wy też wyjdźcie. Dość już waszych kłopotów.
Tak, matko.
Powinienem tam być.
Nasza dewiza.
Walczyłem ze straszliwymi wrogami,
lecz nie obroniłem siostry, gdy z dala od domu konała w męczarniach.
- Nie obroniłem ciebie. - Usiądź.
Aemond nazwał naszych synów bękartami.
Zawiodłem cię.
Nasze małżeństwo.
Próbowałem.
Nasi chłopcy...
- Kocham ich. - Wiem.
Mocno.
Lecz być może nie...
wystarczająco mocno.
Liczyłam, że urodzę twoje dzieci.
Kilka razy spróbowaliśmy.
Wszystko mogło być inaczej.
Nienawidzę bogów, którzy mnie takim uczynili.
Ja nie.
Jesteś człowiekiem honoru i masz dobre serce.
To rzadkość.
Wiele lat temu umówiliśmy się,
że będziemy wypełniać swe powinności...
i szukać szczęścia.
Lecz czasem myślę, że tego nie da się pogodzić.
Ser Qarl wraca walczyć na Stopniach.
Ja poświęcę się tobie.
I wzmocnieniu naszego rodu, gdyż niebawem zasiądziesz na tronie.
Wychowam synów na godne książęta.
- Laenorze... - Zasługujesz na kogoś lepszego.
Zasługujesz na męża.
Poprosiłam, by na pokładzie czekało na ciebie wino. Na sen.
Tak mi przykro.
- Viserysie... - Nie będziemy o tym mówić.
Ogień to niezwykła moc.
Targaryenowie zawdzięczają mu wszystko,
lecz nam odebrał to, co kochamy.
Velaryonowie zrozumieli, że morze
jest lepszym sprzymierzeńcem.
Ogień to więzienie,
morze oferuje ucieczkę.
Wypaczenie sprawiedliwości.
Młody książę zbrukany.
Niebywałe!
Owszem.
Jeśli naprawdę pragniesz oka, by wyrównać rachunki, jestem do usług.
To nie będzie konieczne,
lecz zapamiętam twe oddanie.
Czasy są niebezpieczne.
Nadejdzie dzień, gdy będzie mi potrzebny przyjaciel.
Nie tylko zręczny, lecz także dyskretny.
Będę czekać na wezwanie, królowo.
Potrzebuję cię, stryju.
Sama nie dam rady zielonym.
Połączmy naszą krew w jedno,
jak Aegon Zdobywca połączył swoją z siostrami.
Gdy będziesz moim mężem, moim królewskim małżonkiem,
łatwo nie podważą już moich praw.
Velaryonowie wywodzą się z morza.
Lecz ty i ja...
jesteśmy ogniem.
Przeznaczone nam płonąć razem.
Nie możemy się pobrać, dopóki Laenor żyje.
Wiem.
Słyszałem o twych dokonaniach na Stopniach, ser Qarlu.
Jesteś ponoć utalentowanym rycerzem.
Pochlebiasz mi, panie.
I synem prostaczka.
Bez ziemi, wiecznie na łasce lorda.
Ser Laenor jest dla mnie łaskawy.
Czy wiesz,
że za wąskim morzem są miejsca,
w których nie liczy się ród człowieka,
a to, ile ma złota?
O co mnie prosisz, panie?
O szybką śmierć.
Przy świadkach.
Nie będę tyranką,
która włada terrorem.
Tyran włada jedynie poprzez terror.
Król, który nie budzi strachu, jest bezsilny.
Jeśli chcesz być silną królową, musisz zabiegać o szacunek,
lecz poddani mają się ciebie bać.
Kto cię wpuścił?
Co robisz w komnacie mego ojca?
Zawsze patrzyłeś na mnie z góry.
Kocham Laenora.
To przyznaj mu łaskę.
- Uwolnij go. - Zapominasz się.
Panie, proszę!
Wezwę straże!
Lord Corlys i księżniczka Rhaenys
stracą jedyne żyjące dziecko.
Poddani będą szeptać, że to moja sprawka.
Nie, nie.
Nie!
Niech szepczą.
Jak do tego doszło?! W mojej własnej sali!
Mów!
My będziemy znać prawdę, nasi wrogowie nie.
Będą się lękać tego, do czego jesteśmy zdolni.