Derek.
Nie śpisz?
Twoja kolej.
Ostatnio ja byłam.
Udajesz?
Nie możesz ty iść? - Zaraz mnie trafi.
Kocham cię.
Kutafon.
Pudło.
Jimmy!
Hej, Liz. Gram na pianinie powietrznym.
Jak leci?
Świetnie, dziękuję. Czyś ty kompletnie oczadział?
Trochę późno, co? - Trzecia nad ranem.
Przepraszam. To okropne. Ja jestem okropny.
Będziemy cicho. Zaraz im powiem.
Musimy być cicho. - Spoko.
Co masz w misce?
Precelki. - W tej drugiej.
Adderall.
I może coś na ból. - Może?
Na pewno coś na ból. Wiesz co? Może ja to ściszę.
Wyłącz to.
Ja to wyłączę, przecież mówię.
Nie.
No wiem, Billy Joel rządzi, ale trzeba szanować sąsiadów.
Gdzie Alice?
Śpi na górze.
Ty mnie uciszasz?
Co to za dziewczyny?
Moje koleżanki.
Prostytutki? - Chyba nie.
Zapłaciłeś im?
Jeszcze nie.
Dziewczyny, przedstawię wam sąsiadkę.
Te stroje kąpielowe tylko wyglądają jak bielizna.
Dobrze wiedzieć.
Cześć, jestem Kiara. A ty?
Odpuśćmy to sobie. - To jest Liz.
A to jest...
Sarah.
Już kończymy.
Liz chce, żebyśmy kończyli imprezę.
Dobranoc. - Dobranoc, Kiara. Dobranoc...
Sarah.
Dobranoc, Jimmy.
Hej, Liz?
Przepraszam.
Wiem.
Idę.
Pa, Jimmy.
Było fajnie.
Wcześnie wstałaś.
Dziękuję.
Twoja nocna owsianka.
Przepraszam, jeśli nie dałem ci spać.
Alice?
Wciąż ta sama śpiewka, ziom.
„Ziom”?
Liz mnie podwiezie.
Przekażesz jej... Okej, pa.
PALIWO
Szlag!
Spieprzaj z drogi! - Ssij pałę!
CENTRUM TERAPII POZNAWCZO-BEHAWIORALNEJ
Rany, wszystko w porządku?
Tak. Przepraszam za spóźnienie.
Co cię dziś trapi, Steven?
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Przepraszam. Co tam, Jimmy?
Hej, Gaby.
Co się stało?
Moja matka.
Znowu.
Choć przez jeden dzień
ludzie mogliby tak nachalnie nie utrudniać mi życia.
Jak tylko pozbędę się jednej kompulsji,
to zaraz zastępuje ją inna.
Czemu ciągle umawiam się z pustakami?
Nic mnie z nimi nie łączy.
Tym razem to była moja wina. Zostawiłam ciemne okulary w sklepie.
Był wściekły, że musimy się wrócić.
Co za zjebany barista. Kazał mi przeliterować „Dan”.
Okazało się, że w sklepie ich nie było.
Miałam je na głowie.
Będę wiecznie sam?
Zostanę samotnym człowiekiem sukcesu?
Obgryzam paznokcie, póki nie są równe.
Ale zawsze gdzieś coś odstaje. Obłęd.
...która jest dobra, mądra.
Za młodu byłem jej zabawką.
Ale musi być laską.
Potrafi być taką jędzą, że nie wyrabiam.
I co wtedy czujesz?
Jakbym utknęła. - Utknąłem.
Czuję, że utknąłem. - Nie jestem zabawką.
Wpadłam w błędne koło.
W kółko powtarzał, jaką to jestem idiotką.
Nie jesteś idiotką.
Powiedział, że gdyby nie cycki, nikt by na mnie nie spojrzał,
co jest prawie miłe.
Nie jest. - Wiem, ale on mnie kocha.
Dość! Przerabiamy to w kółko od dwóch lat.
Dwa lata twojego życia!
Kiedy koleś wyzywa kobietę od idiotek i mówi, że przynajmniej ma dobre cycki,
to nie myślę sobie: „Ależ muszą się kochać”.
A ty się nim wiecznie zachwycasz. Widziałem go.
Nie ma czym. Ma za duże mięśnie
i za ciasne koszulki. Nikt tego nie lubi, to obleśne.
Jak to się mówi?
Nie wiem, o co ci chodzi.
Paszczur! On jest paszczurem.
Paszczur nad paszczurami.
Na zewnątrz i w środku.
Nie rozumiem, co się teraz dzieje.
Opowiadałam ci...
Twój mąż znęca się nad tobą psychicznie.
Nie próbuje tego zmienić. Nawet nie ma zamiaru.
Wmówił ci, że tylko tyle jesteś warta. Nieprawda.
Rzuć go w cholerę.
To nie takie proste.
To jest proste. Nie macie dzieci.
Pojedź do siostry do Vancouver.
Ale wtedy...
Rzuć go albo kończymy terapię.
Posłuchaj... - Dobrze.
Dobrze.
Wypiję wszystko, bo jestem spragniona
Coś nie tak, Paul?
Pijesz za dużo wody. - Spójrz na mnie.
Moja cera jest kurewsko promienna.
Jeden bidon dziennie i znikają migreny,
bolące kolano nie boli, a ja jestem milsza dla ludzi.
Dołącz się. Wiesz, w ilu procentach składasz się z wody?
Wiem, w ilu procentach mam na to wywalone.
Widać, że jesteś odwodniony.
Hej. - Cześć, młody.
Jak tam? - Normalnie.
Normalny dzień.
Robię to normalnie. Wiesz, co sobie myślałem?
Że robisz to normalnie?
Co sobie myślałeś?
Wkurzacie się czasem na pacjentów tak bardzo,
że macie nieodpartą chęć...
nimi potrząsnąć?
Tak się nie robi.
Nie no, wiem. Kibicuję im.
Z całego serca:
„Możesz się zmienić, zryty człowieku”.
Ale oni się nie zmieniają.
Zmęczenie współczuciem. Wszystkich nas to dopada.
Zadajesz pytania, słuchasz, nie oceniasz
i nie robisz takiej miny.
Sorry. Po prostu... My wiemy, co oni powinni zrobić.
Bo to jasne jak słońce.
„Jest mi smutno, gdy to robię”. To przestań to, kurwa, robić.
Znamy odpowiedź.
Nie macie ochoty ich do tego zmusić?
Świetny pomysł. Odbierzmy im niezależność
i szansę na pomoc samemu sobie, tak?
A my zostaniemy kim, samozwańczymi stróżami psyche?
O matko.
Wyczuwam sarkazm,
ale brzmi całkiem kozacko.
Co zrobiłeś?
Nic nie zrobiłem.
Oberwie ci się.
I to cię cieszy? Utknąłem.
I tyle. Próbuję coś zmienić.
Pomyślałem, że to przegadamy.
Ale teraz nie mam czasu, bo zaraz mam pacjenta.
Nie masz zegarka. - Goń się, Gaby.
Życzę miłego dnia,
bo idę przeprowadzić podręcznikową terapię.
Virginia Woolf też próbowała się utopić.
No wiesz co?
Pierdolę.
Hej, J-Bone.
Dokąd to?
Wracam do domu.
Mam kiepski dzień, więc poleżę w wannie.
Przeniosłem telewizor do łazienki.
Życie jak w Madrycie.
Cieszę się. - Nie narzekam.
Muszę ci podrzucić kogoś ze skierowania.
Bułka z masłem.
Żołnierz, zagraniczna misja, zwolniony pół roku temu.
Ciągle wdaje się w bójki i rodzice się o niego martwią.
To nie jest bułka z masłem.
No weź! Miałam dziś tysiąc pacjentów i co chwilę ci pomagam.
Nastawiłem się na film w wannie. Nie widziałem Kevina samego w domu.
Będziesz się tak gapić do skutku?
Dobra. - Super.
Co ty robisz? - No tak, później załapiesz.
Spodoba ci się.
Sean.
Wybacz, sporo tych papierów.
Może najpierw powiesz mi, dlaczego twoim zdaniem tu jesteś?
Bójka w barze, sąd, kontrolowanie agresji.
To były trzy „bla”?
Co dokładnie się wydarzyło?
To co zwykle. Szedł mi prosto na ryj.
Nie trawię tego.
Szturchnął mnie z takim „jeb się”.
Powiedział „jeb się”?
Nie wprost. - Rozumiem.
Czyli dał do zrozumienia: „jeb się”. Nienawidzę tego.
Też to teraz robisz? - Może.
To nie jest żadne wielkie halo.
Wdałem się w kilka bójek. Zadzwonili na policję i...
Czy ty właśnie ziewnąłeś? - Nie.
Po cholerę ja tu siedzę? - No dobra, ziewnąłem.
Przepraszam. Ale to nie z twojego powodu.
Mów dalej.
Bezsens. Mogę już iść?
Tak. Oczywiście.
Przepraszam.
Szlag!
Halo?
Jezu, Tia. To obrzydliwe.
To się powinno leczyć.
Miałam długi dzień. To mnie odpręża.
Powaliłbym każdego z tych gości.
Tak? - Tak. Bo jeśli nie ma zasad,
to mogę szczypać.
Nie. Nawet nie próbuj.
Nie zbliżaj się.
Nie szczyp. Przestań.
Zaraz cię... Cap!
Już starczy.
Jestem taki silny!
Chyba żebro mi poszło.
O tak. - O Jezu.
Mam cię. I co teraz zrobisz?
No cześć.
Bardzo stroma? - Górka?
No. - Naprawdę?
No, całkiem stroma.
Szlag. Puszczaj.
Cześć.
Wlazłeś w krzaki. - Są bardzo zadbane.
Topiary? Tak to się nazywa?
Nie wiem, mam od tego ludzi.
Co u Alice?
Wszystko dobrze?
Dobrze. Najadła się i odrobiła lekcje.
Wróciła z treningu. - Już się zaczęły?
Tak, zaczęły się, a ona wymiata na boisku.
Przepraszam, ale muszę zapytać: tak ci już zostanie?
Nie wiem.
No dobra.
Jesteś głodny, dam ci coś.
Co tak stoisz? Idź pod drzwi!
Borze zielony. - Chyba utknąłem.
Alice, jak ci minął dzień?
Później pogadamy.
Dziękuję.
To białe mięso czy... - Serio?
Nieważne. Dzięki. - Alice jest wspaniała.
Zanim się obejrzysz, wyjedzie na studia, a ty będziesz żałował,
że spieprzyłeś tak bardzo, że nie chce wracać do domu.
Chyba już to zrobiłem. - A, no to kij z tym.
Ogarnij się, człowieku.
No weź.
Jimmy. - Cześć, Derek.
Myślałem, że dzieci mam już z głowy, więc dzięki.
Nie ma za co. Będziesz zachwycony obiadem.
Jest pyszny. - O ile coś zostało.
Popieram zbliżenie się do Alice.
Ale nic na siłę, bo nie zadziała.
No nie wiem. Uwielbia omlety, więc może jednak zadziała.
Zawsze chętnie posłucham z rana,
że nie mam racji.
Żyję dla takich chwil.
Doceniam...
Dobra, muszę kończyć. Cześć.
Przygłup.
Masz rano trening? Piłki nożnej, która już ruszyła?
Siłka. Coś o tym wiem.
Luz. Robię ci omlet, bo potrzebujesz białka.
Wystarczy mi owsianka.
Prawie gotowy.
Pa.
Cieszę się, że wróciłeś. - Nie miałem wyboru.
Powiedziałem ojcu, że to lipa,
ale mama zaczęła płakać, że już nie wie, co ma robić.
Więc oto, kurwa, jestem.
Masz rację. Poprzednim razem rzeczywiście wyszła lipa.
Normalnie lipa z sosną.
Ale normalnie jestem w tym naprawdę dobry.
Powinien być wyłączony.
Muszę odebrać. - Czemu mnie to nie dziwi?
Cześć, Grace.
Zrobiłam to. Odeszłam od niego.
Jestem u siostry.
Jestem z ciebie dumny.
Nie mogę teraz rozmawiać, bo mam pacjenta.
Patrzy na mnie spod byka.
A co ja jestem, Ice Cube?
Oddzwonię, obiecuję. - Okej.
Chciałam tylko... Dziękuję, Jimmy.
Dobrze, pa.
Tak jest, skurwysyny!
Pomogłem jej. Zajebiście jej pomogłem.
I po kiego wała mi to mówisz?
Ponieważ chciałbym, żebyś dał mi jeszcze jedną szansę.
Nie będę ci ściemniał.
Ostatnim razem byłem trochę naćpany. I pijany.
Trzymało mnie po nocy. Mam swoje problemy.
Ale posłuchaj, Sean. Musimy o tym porozmawiać.
Tak nie wygląda ktoś, kogo lekko oklepałeś w barze.
Tak wygląda ktoś, kogo tłukłeś, nawet gdy był już nieprzytomny.
Zgadza się?
Zgadza się.
Co cię wyprowadza z równowagi?
Cokolwiek. Wszystko.
Szturchnięcie.
Pieprzenie głupot.
Krzywe spojrzenie.
Tracę nad sobą kontrolę. Wszystko wokół robi się białe.
Dopiero po fakcie do mnie dociera, co się stało.
Czy...
Umiesz to zatrzymać?
Nie wiem.
Co ja tu, kurwa, robię?
Ufasz mi, Sean?
Ni chuja. - Nieważne.
Jestem samozwańczym stróżem psyche.
Że czym?
Znajdziemy ci kogoś do bicia. - Zaraz, co?
Gdzie ty leziesz?
MMA? Kręci cię to?
Mnie? Nie. To meganiebezpieczne.
Mój kumpel ma ochotę na sparing.
No dobra, Sean. Dajesz.
Nie pokazuj, że się boimy.
Patrz na niego. Nie na mnie. Próbuje cię sprowokować.
Tak trzymaj.
Tak jest. Przywal mu!
Kurwa, on kopie.
Sean, on cię kopie.
Pewnie ciągle będzie to robił.
Wiem. - Wykorzystaj swój gniew!
Był naprawdę szybki.
Megaszybki. Ale ostatnia runda była moja.
Jak przyłożysz go do wargi, to zmniejszy opuchliznę.
Przyjemnie.
Znam twoją kartotekę.
Twoją misję zagraniczną przepełniały trauma i przemoc.
Ta przemoc w tobie tkwi i wciąż szuka ujścia.
„To, czemu się opierasz, napiera” – Carl Jung.
Pomyślałem, że jeśli obijesz kogoś, komu to nie przeszkadza,
może przestaniesz rzucać się na ludzi, którzy krzywo na ciebie spojrzą.
Spoko.
A później zaczniemy szukać przyczyn.
I to zadziała?
Na bank.
Chyba że to cię nakręci i będzie jeszcze gorzej.
Okaże się.
Że co? Gorzej? Kurna.
Szlag. Spadamy stąd.
Kto to?
Mój przyjaciel, Brian.
Chodź, bo cię uszczypnę. - Już idę.
Wiesz, że jesteś zryty?
Nie bardziej niż ty. - Racja.
Kazałeś mu walczyć? Serio?
Zmusiłeś czarnego chłopaka, żeby się bił, kiedy panują takie nastroje społeczne?
Wiem, że to wariactwo,
ale zaczął mi ufać. Co o tym myślisz?
O matko. Myślę, że ta butelka wygląda jak dziecko mojej.
Myślisz, że Paul na to pójdzie?
Czytałam, że chorzy na Parkinsona są podatni na odwodnienie,
więc po prostu położę mu ją na biurku.
To bardzo miłe.
I bardzo natarczywe, czyli w twoim stylu.
Dzięki.
Czemu mi nie odpowiadasz?
Ta akcja z Seanem jest tak nieetyczna,
że od samego słuchania czuję się współwinna,
więc skupię się na swoich sprawach,
a nie na czymkolwiek to, kurwa, jest.
Potrzebuję twojego wsparcia.
Naprawdę.
Miło, że wrócił ci zapał.
Ale... co to to nie.
Co to to nie, Jimmy.
Dajesz!
O ku...
Szach mat, kolego. Odklep.
O to jej chodziło.
O kurde.
Rany, Paul. Wystraszyłeś mnie.
Usiądź, Jimmy.
To będzie miła pogawędka? - Zadzwonił do mnie ojciec Seana.
Jego syn wrócił z terapii ze złamanym zębem.
Czyli niemiła.
Nie dla ciebie.
Jedno doprowadziło do drugiego.
Nie nakłoniłbym Seana do walk w klatce,
gdybym nie zmusił Grace do porzucenia męża.
Słucham? Poczekaj chwilę...
Co ty zrobiłeś?
Nic takiego. Wyjechała z kraju, jest szczęśliwa.
Mówiłem, żebyś usiadł.
A ja, że jeśli usiądę, poczuję się jak na dywaniku.
Jesteś na dywaniku.
Uważam, że mogę pomóc ludziom, jeśli odrobinę nagnę zasady.
Zamieńmy się rolami. Zaufałbyś sobie?
Nie zaufałbyś.
Nie dałeś mi czasu na wczucie się w rolę.
Czekaj.
Żartujesz sobie.
Przepraszam, że zawsze byłem dla ciebie taki surowy.
To dlatego, że bardzo mi na tobie zależy.
Nie mówię tak.
Słuchaj, młody. Martwię się o ciebie.
Rozumiem.
Wiem, że przez ten rok nie było ze mną najlepiej.
Coś może z tego wyjść...
o ile pozwolisz mi kontynuować.
Czy ty chociaż starasz się zachować rozwagę?
Czy zaprzepaścisz swoją karierę i pociągniesz mnie ze sobą?
Fifty-fifty.
Przepraszam, to był głupi żart.
Możesz przez dziesięć sekund nie gadać,
żebym mógł to przemyśleć?
Tak. Oczywiście.
Obaj zyskamy możliwość... - Od teraz.
Cały czas była rozpięta?
Zamknij się w końcu.
Idź już.
Ale to mój gabinet.
Zajęło ci to dłużej, niż powinno.
Nie wiem, czego oczekujesz.
Co ci sprawia radość?
Niebieskie slushy.
Mnie też. Ale serio, kiedy ostatni raz byłeś szczęśliwy?
Kiedy przypominam sobie coś miłego, od razu się wkurzam...
bo wiem, gdzie jestem teraz i że tamto przepadło bezpowrotnie.
Znam to uczucie.
Wal się. - No, walić mnie.
Zmarła mi żona.
Zginęła w wypadku samochodowym.
Akurat byliśmy pokłóceni,
więc tym bardziej to przeżyłem.
Czasami dopada mnie jakieś cudowne wspomnienie z nią.
Zwykle jakaś drobnostka.
A gdy wracam do rzeczywistości...
Bez niej jest tak strasznie.
Wierzę, że kiedyś będę mógł ją wspominać i nie czuć tego, co teraz.
Możesz mi mówić takie rzeczy? - Zdecydowanie nie.
WSZYSTKO DOBRZE?
POZDRAWIAMY Z SIOSTRĄ.
Hej, Jimmy. - Cześć, Derek. Co słychać?
Nie chciałem tego psa. - Moja pacjentka zamieszkała u siostry.
Świetny początek dnia dla nas obu.
Za wolno.
Obudziła się.
Kupiłem ci świeże jagody do porannej owsianki,
bo wiem, jak za nią przepadasz.
Mimo że smakuje jak rozmokły papier.
Nie musimy gadać.
Zjedz sobie na luzie śniadanie.
Odwrócę się w drugą stronę.
Widziałeś moją koszulkę? - Tak.
Wyprałem ci ją.
To nie wystarczy. Te twoje starania.
Od dawna zachowujesz się tak, jakby to uderzyło tylko w ciebie,
a to uderzyło w nas oboje.
To uderzyło we mnie.
I radzę sobie z tym sama, bo muszę.
Więc błagam, nie myśl sobie, że jagody i wypranie koszulki wystarczą,
żebym ci to wszystko wybaczyła.
Jakiś problem?
Cześć.
Nie powinien był zaczynać.
Jakiś koleś przywalił mi ramieniem, kiedy przechodziłem.
I co dalej? - Już ci mówię.
Spojrzałem w ten jego tłusty ryj i zobaczyłem,
jak robię z niego miazgę. To było piękne.
A potem odszedłem.
Zadzwoniłem do ciebie, bo chciałem pogadać.
Jesteś moim terapeutą. Nie wiem, jak sobie poradzić.
Jestem... Nie wiem.
Tak.
Dwa na dwa, sukinsyny!
Co ty odpieprzasz? - Świętuję. Wygrałeś, Sean.
Nie zabiłeś tego dupka. To postęp.
Możesz być wkurzony. Ja jestem wściekły cały czas.
Udało ci się. Uczcijmy to!
Chcesz poskakać?
Żółwik klatą? - Spasuję.
No weź.
Może być, super.
Głodny? Bo ja tak.
Ty to jesteś jebnięty. - Po prostu się cieszę.
Idziemy coś zjeść? - Jasne.
A co z twoją córką?
Ona jest... Ma teraz mecz w nogę.
To czemu cię tam nie ma?
Szlag! Bo ja zadzwoniłem?
Nie, bo... Bo jestem okropny.
Walić to. Idziemy.
No dalej.
Ja pierdzielę. Nie zdążymy. Zostało dziesięć minut.
Skąd te korki?
Przez ten mecz?
Tak, przez mecz licealistek.
Dobra, już.
Przepraszam.
Trzymaj się.
To tylko trzy kilosy. Pobiegniemy.
Zostawisz tu tak auto?
Jestem białym gościem z Pasadeny. Gliny odholują mi je pod dom. Chodź.
Milusio.
Spróbuj nadążyć!
Jestem tuż za tobą!
Dasz radę.
Co teraz? Noga.
Moje jajka. Moje biedne jajka.
Nie.
Już prawie jesteśmy. Widzisz? Tam idziemy.
Dasz radę. Kto da radę?
Idź już, dobra? - Chodź za mną.
Chodź! - Nie dam rady.
Od roku nie ćwiczyłem. A jej nie zależy.
Zależy.
Daj rękę.
Gotowy? Już końcówka, dasz radę.
Jesteśmy, udało się.
Wierzę ci na słowo. Widzę tylko mroczki.
Ominęło mnie coś? - Dopiero się zaczął.
Mecz się dopiero zaczął, jest git.
Jestem!
Tak jest!
Widziałeś? - Tak.
Dajesz, Alice!
Alice do boju!
Dobra jest. - No, dobra.
To dobry dzieciak.
Cześć.
Kazałeś mojej żonie odejść?
Za to ci, kurwa, płacę?
Gleba, skurwielu!
Tobie też przyjebać?
Nic mi nie jest.
Sean, nie. On już leży. Zostaw go.
Proszę! Nic mi nie jest.
Już wystarczy, przestań.
Pomocy!
Niech go ktoś powstrzyma! - Odpierdol się ode mnie!
To nie ja zacząłem. - Wsiadaj. Uwaga na głowę.
Dzięki, że przyszedłeś.
Przychodziłbym od dawna.
Tylko że...
Jesteś taka podobna do mamy.
Napisy: Daria Okoniewska