Cześć, tu Grace. Zostaw wiadomość.
Cześć. Tu Jimmy. Znowu. Ale ty to wiesz, prawda?
Dlatego odrzuciłaś połączenie.
Oddzwoń do mnie, dobra? Cześć.
Cześć, Derek.
Dzień dobry.
Co ty robisz?
Liz okupuje rano łazienkę, więc czasem przychodzę się tu odpryskać.
Niezły początek dnia: sikanie w deszczu.
Świetny początek.
Czuję wiatr od wschodu.
Słyszałem, że byłeś w kakao barze.
Było ekstra? - Było spoko.
Mają alko i przeciętne jedzenie.
Dwie stacje do gry w kakao. - Dwie? Super.
Derek, znowu tam sikasz?
Nie, gadam z Jimmym.
Oczko to przegięcie.
Masz sokoli wzrok, Jimmy.
Jest na mnie zły?
Nie, wszystko gra.
Dobra. Przestań sikać w kwiatki.
To był tylko mały szczoszek. - Przestań.
Bajgle na przeprosiny. Nie chciałam cię wkopać.
Wpadłam na Paula i założyłam, że wie o Seanie.
No, przez ciebie mam przesrane.
Już dobrze, ale mam przesrane.
Już dobrze. Ale mam przesrane.
Przepraszam.
Nie lubię wkopywać ludzi, którzy sobie nie zasłużyli.
A jeśli zasłużyli? - Wtedy uwielbiam.
Nie przejmuj się. Paul nigdy długo się nie gniewa.
Cieszę się. Pa. - Przez ciebie mam przesrane!
Dotarło.
Tak. Nie mogę się doczekać.
Wpadnij do gabinetu i razem pójdziemy do domu.
Dobrze. Do zobaczenia. Pa, kochanie.
Co to za „kochanie”? Gorąca z niej foczka?
To moja córka.
Mój błąd.
Jest singielką? Bo wiesz, po rozwodzie mam ochotę poeksperymentować.
Żartuję. Próbuję cię speszyć.
Świetnie ci idzie. - Dziękuję. Wsiadaj.
Puścisz moją piosenkę?
To o czym dziś?
Po co tu przyjeżdżamy, skoro możemy pogadać w domu?
Sean,
tutaj mam notatnik.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Powiedziałeś rodzicom, że mieszkasz u mnie?
Nie. Nie ogarnęliby, że mieszkam u terapeuty.
No tak, to jest powalone.
No dobrze. Muszę powiedzieć, że wraca ci pogoda ducha i energia.
Zajrzymy trochę głębiej? - Nie.
Przepraszam, mój błąd. To zabrzmiało jak pytanie.
Końcówka miała być niżej. Zajrzymy trochę głębiej.
Ani razu nie rozmawialiśmy o twojej misji w Afganistanie.
Nie będę ściemniał. Ostatnio czuję się zajebiście.
Dobra? Po co tykać to gówno?
Na tym polega moja praca. Mam dyplom z Tykania Gówna.
Z Wyższej Szkoły Wściubiania Nosa.
A właściwie szkoły policealnej. Przestanę.
Nie możemy wiecznie unikać tego tematu.
Jeszcze nie teraz.
Dobrze.
Dziękuję. - Dojdziemy do tego. Bez presji.
Widzimy się w domu.
Cześć, jestem Gaby. Pracuję tu jako terapeutka.
Miałeś trafić do mnie, ale przekazałam cię Jimmy'emu.
Jak wam idzie?
Dobrze. Na początku uważałem, że to lipa, ale teraz mi się podoba.
Bardzo się cieszę.
Czemu mnie mu opchnęłaś?
Tak szczerze to czułam, że będziecie do siebie pasować.
I może pomożecie sobie nawzajem.
Bajer. Zawsze chciałem pomagać bogatym białym gościom w średnim wieku.
Dobrze jest się odwdzięczyć.
Dzień dobry. Jesteś amatorką ziemniaków?
Nie, Paul. Jestem silną, czarną profesjonalistką ziemniaków.
Co ty robisz?
Przyszło mi za dużo ziemniaków.
Zamawiasz warzywa na adres poradni?
Mam tyle pytań.
Ukrywasz dryg do gotowania? Gotujesz tutaj? Nauczysz mnie?
Chcesz te ziemniaki czy nie?
A co ja zrobię z dwoma?
Ja je wezmę, skoro rozdajesz.
Proszę. Weź dwa. - Dobra.
Miałem teraz sesję z Seanem i myślę, że już pora zająć się jego PTSD.
Ale on nie chce o tym gadać.
To bardzo częste u weteranów.
Zastanawiam się, kiedy poczuje się gotowy.
To proste. Nigdy.
Spieprzyłeś sprawę, spoufaliłeś się z nim.
Widzi w tobie kumpla/współlokatora, a nie terapeutę.
To może zaproponuję mu ponowne ustalenie granic...
Czy ty mnie właśnie wybrzęczałeś?
Tak.
Ostrzegałem, żebyś nie szedł tą drogą, ale ty zrobiłeś po swojemu.
Twój wybór. Ale ja nie muszę iść z tobą.
Nie będę z tobą o tym rozmawiał.
Ale o ziemniakach ze mną rozmawiasz.
Zawsze do usług. Smacznych kartofelków, kolego.
Ugotuj je, upiecz, usmaż
albo potrzyj o siebie i zrób ognisko. Wisi mi to.
Może zjem je jak jabłko.
Przestań.
Woof.
Elektrolity.
Nie pytałem.
Co on tu robi?
Nowa roślina? Jakaś paprotka?
Pojęcia nie mam.
Świetnie.
Po co przyszedłeś?
Przyniosłem twój poprawiony testament,
bo od trzech lat nie reagujesz na telefony, mejle i esemesy.
To nie jest powód do dumy.
Omówimy dokumenty?
To kiepska pora. Czekam na córkę.
Masz córkę! Wspaniale.
Nie? Nic więcej nie powiesz?
Daje wykład o alternatywnych źródłach energii.
Musi szybko wracać, więc wpadnie tylko na kilka godzin.
Co za miła siurpryza. Jedno z moich ulubionych słów.
Od razu podpisze pełnomocnictwo ds. zdrowotnych.
Nie sądzę. - Dlaczego?
Nie zwlekałbym z tym, wziąwszy pod uwagę diagnozę.
Czy tajemnica zawodowa obowiązuje tylko prawników od prawa karnego,
czy tych udawanych również?
Prawo spadkowe istnieje. Jestem prawnikiem.
Tak czy nie? - Tak.
Stożek ciszy.
Meg nie wie, że mam parkinsona.
Nie dogadujecie się?
Stożek ciszy.
Przestań.
Była mała, gdy braliśmy rozwód.
Zamieszkała z matką na Wschodnim Wybrzeżu. Mieliśmy utrudniony kontakt.
Czemu? Bo nie istniały jeszcze telefony i samoloty?
Wybacz, to było nie na miejscu.
Samoświadomość to twoja najlepsza cecha.
Trzeba to załatwić jak najszybciej?
Tak.
Powiem jej i przekażę dokumenty do podpisania.
Świetnie. Odeślesz mi je pocztą czy podrzucisz do biura w centrum?
Wolałbym, żeby ktoś je ode mnie odebrał i zaoszczędził mi kłopotu.
Mój asystent Kevin może to zrobić.
Kevin!
Kevin.
Ja jestem Kevinem?
Dobrze, wkrótce się widzimy.
Dzięki za wizytę.
Drobiazg. - Niezapowiedzianą.
Zapowiedziałem się telefonicznie, mejlowo i esemesowo.
Cześć, piękna. - Hej.
Słyszałam kozłowanie. Podaj.
Nieźle! - Trzej synowie.
Connor przyjeżdża dziś do domu.
Pozdrów go. - Dzięki.
Hej, Liz. - Cześć, Gab.
Testujemy z Alice nową piłkę, którą jej kupiłam.
No tak. Pamiętam tę piłkę, którą ponoć jej kupiłaś.
Właśnie. - Super.
Bawcie się dobrze. - Dziękuję.
Super. Naprawdę dobrze cię widzieć.
Ciebie również.
Niezłe kiksy. - Dziękuję. Jordany.
Fajne. - No.
Trzymajcie się.
Było miło. - Milutko.
Jasny gwint, ale jesteście na siebie cięte.
Nie komentuj, tylko rzucaj.
To tutaj. Mógłbyś zdjąć buty?
To nie jest natręctwo. Mieszkałam w Japonii.
Nigdy nie wyjechałaś poza Pasadenę.
No dobra. To jest natręctwo, ale Japończycy wiedzą, co robią.
Dobrze.
No to do dzieła.
Usiądę na kanapie w tych samym spodniach, w których siedziałem na ławce w parku.
Teraz ty. - Założę domowe ciuchy.
Te są wyjściowe. Nie mogę tak...
Możesz.
Usiądź obok mnie. No dalej.
Otwórz oczy. - Boję się.
Wiem, ale jestem tu z tobą.
I jak się czujesz? - Dobrze.
Jasna cholera, Wally. Możesz osiągnąć wszystko.
Wally, jesteś niesamowita.
O nie. Chwilę. - O Boże.
Zaskoczyłaś mnie. - Przepraszam!
Idiotka ze mnie.
Nie panikuj. - Co mi odbiło?
Źle cię zrozumiałam, bo przyszedłeś
i powiedziałeś, że jestem niesamowita, a przecież nie jestem.
Poczekaj. Jesteś niesamowita.
Nie, Wally. Nie drugi raz. - O Boże!
To najgorszy dzień mojego życia.
Raz obsrałam się po pachy w sklepie, ale ten dzień to przebił.
Zaraz zwariuję! - Nie przejmuj się. Wiesz czemu?
Bo to się ciągle zdarza. - Naprawdę?
Nie, to był pierwszy raz. Ale nic się nie stało.
Boże, jestem taką debilką. - Wcale nie. Hej, przestań!
Jestem cholernie dumny z tego, co dzisiaj osiągnęliśmy.
Niech to szlag i kurwa mać.
Posłuchaj, nie ma się czym martwić.
Wyglądam na zmartwionego? - Nie.
Ale ci nie wierzę, bo za długo na mnie patrzysz.
Kurwa mać!
Zapomniałeś butów. - Dzięki.
To dlatego przekląłem. - Pa.
PRZYJEŻDŻAM DZIŚ DO DOMU. KIEDY MASZ CZAS?
Proszę. - Dzięki.
Co to za Connor?
Wścibstwo. - No, wiem.
Syn Liz.
Oczywiście, że nazwała syna Connor.
Przyjeżdża ze studiów.
To student? - Student.
Legitne ciasteczko? Planujesz się z nim pomigdalić?
Już to zrobiłam. - Serio?
No. - Która baza?
Przeleciałam go.
Czyli ostatnia. - To był mój pomysł.
Uczyliśmy się w jego pokoju, Liz robiła lasagne.
A ja rzuciłam:
„Może odbębnimy pierwszy raz, żeby mieć to już z głowy?”.
A on na to: „Luz. Zapalić świeczkę?”.
O nie. Tylko nie świeczkę. - Co nie?
Ale nieważne. Dobrze wyszło.
To dobrze. Świetnie.
Mama z tobą o tym gadała?
Wiesz, że po wszystkim trzeba się wysikać i tak dalej?
Tak. - Dobrze.
Wszystko mi wyjaśniła.
Antykoncepcję i żebym się upewniła, że jestem emocjonalnie gotowa.
Mówiła też, że jeśli penis jest dziwny,
to mogę zmienić zdanie. - Tak.
Po świecie lata mnóstwo dziwnych siusiaków.
Twoja mama była najlepsza.
A mówiła ci, że jeśli to trwa zbyt długo,
to wystarczy wsadzić palec w tyłek?
Że co?
Jego czy mój?
Jakikolwiek.
Przepraszam, szukam Paula Rhoadesa.
Poczekalnia jest za rogiem. Pstryczek poinformuje go, że pani czeka.
Nie jestem pacjentką. To mój tata. Jestem Meg.
Jasna cholera!
Meg z Connecticut.
Cześć. Rany. Jestem Jimmy.
Jimmy z Pasadeny.
Okej, jasne, no.
Miło cię poznać. - Wzajemnie.
Rany, tyle o tobie słyszałem. W sumie to nie, ale chciałbym.
Gabinet Paula jest obok.
Dziękuję.
Czemu masz ziemniaki na stole?
Twój tata mnie nimi obrzucił.
Czyli się przyjaźnicie? - Ciężko powiedzieć.
Rozumiem.
Jeden jest nadgryziony.
Paul mnie wkurzył,
więc pasywno-agresywnie zjadłem jednego jak jabłko.
Paul! Patrz, kogo znalazłem.
Cześć, tato. - Meg.
Masz wspaniałą córkę.
Ulżyło mi, że tak myślisz.
Nie wyrobię z nim.
Nikt nie powinien odchodzić od stołu,
póki wszyscy się nie najedli. - Zgadzam się.
Trzydaniowy posiłek. I zakąski.
O czym gadacie? - O kobiecym orgazmie.
To mit.
Jak dobrze, że się zaśmiałyście.
Skąd w ogóle taki temat?
Myślę, że udźwignie ten temat.
Może daj mu się wykazać jako spoko tacie?
Miałem okropny dzień.
Nawet nie wiesz, jak potrzebuję się wykazać.
Dam radę. Rozwalę system.
Dobrze. Opowiadałam Gaby o tym,
że zanim Connor wyjechał na studia, to tak jakby się przespaliśmy.
I to ci spasu... pasuje?
Tak.
Zabezpieczyłaś się?
Oczywiście.
A on się zabezpieczył?
Tak.
Doceniam, że mi o tym powiedziałyście.
Dzięki, spoko tato.
Nie rozwaliłem systemu.
Cieszę się, że mu powiedziałaś.
Serio? Czemu?
Bo inaczej ja bym musiała.
Cześć, Jimmy.
Chryste, jesteś wszędzie.
Chciałabym.
Wszystko gra?
Nie teraz.
Widzę, że jesteś zdenerwowany.
Halo?
- To silniejsze od ciebie, co?
Musisz się wtrącić. Dobra, w porządku. Załatwmy to.
Wiecznie krytykujesz mnie jako ojca.
Zgadnij, czego się dowiedziałem? Ktoś uprawiał seks z Alice.
Nie powiem kto, bo nie chcę zdradzić jej zaufania, ale zgadnij.
Connor.
O kurde.
„O kurde”. Tylko tyle masz do powiedzenia?
Nie wiem, no. To ma sens.
Spędzali ze sobą dużo czasu.
Łeb mi rozsadza, Liz.
Jakimś cudem zawsze z twojego powodu.
Poza jednym razem, kiedy przywaliłem w szafkę.
Ale cała reszta to twoja zasługa.
Dziękuję, że zapraszałaś do siebie moją córeczkę.
Doceniam to. Była bezbronna. A twój syn ją wykorzystał!
To nie fair. Connor nigdy by... - Wiesz co? Nie skończyłem.
W pracy też była chujnia.
Jedna mnie unika.
Drugi nie chce się otworzyć, a trzecia mnie pocałowała.
Wiem, że nie jesteś terapeutką, ale dobrze nie jest!
Normalnie przegadałbym to z Paulem.
Ale przez ciebie gada ze mną wyłącznie o ziemniakach!
Wybaczyłeś mi to!
Odwybaczam!
Trzymaj się swojej strony płota.
Od teraz masz bana na przychodzenie do mojego domu.
Bana? - Masz bana!
Masz bana i ci odwybaczam.
A teraz muszę iść do domu, bo tupię i walę pięścią
i jestem tak cholernie wściekły!
Jimmy. - Jestem wściekły, Liz.
Czegokolwiek szukasz, tu tego nie ma.
Sensie życia Liz?
Jesteś tu? Sensie życia Liz?
Nie ma go tu! Znajdź sobie cel i własnych przyjaciół!
Do kurwy nędzy. Zajmij się własnym życiem!
Super.
Co u twojej mamy? - Dobrze.
Zwiedza Europę z ukochanym.
Będę musiał zapamiętać jego imię? - Są małżeństwem od sześciu lat.
Będę nazywał go „kolega”.
Przywiozłam ci nowe zdjęcie Masona.
Przystojny dzieciak. - No. Cały tata.
Nie. Cała mama.
To chciałam usłyszeć. - Piękny.
Dziękuję.
Zbyt długo cię nie widziałem.
Może w przyszłym miesiącu przyleciałbym was odwiedzić?
Jasne, byłoby...
byłoby super.
Ale Mason ma wtedy obóz sportowy,
a mama Dave'a mieszka u nas, póki nie wyleczy stopy.
Co jej dolega? - Nikt nie wie.
Bardzo chciałbym was częściej widywać.
Dobrze, coś zorganizujemy.
Samochód zaraz będzie.
A jak reszta? Dobrze się czujesz?
Zdrowie ci dopisuje?
Jasne, wszystko dobrze.
Nadal umawiasz się z tą profesorką historii sztuki?
Nie. - O nie! Co się stało?
Była miła. - Chciała mnie zabrać na Burning Mana.
Jak śmiała?
Posprzątam przed wyjściem, dobrze?
Nie, zostaw. - Na pewno?
Jasne, dzięki. - Pa.
Pa.
Mam skopać Jimmy'emu tyłek?
Nie, nie trzeba.
Dobrze, uwielbiam gościa.
Hej! Już jesteś. Jak leci? - Cześć, tato.
Cześć, mamo. - Cześć.
Długi uścisk.
Tak się cieszę, że cię widzę.
Gotuję twój ulubiony makaron.
Myślałem, że posiedzę w jacuzzi,
a potem pójdę z chłopakami na tacos i do Theo.
No pewnie, baw się dobrze.
Jak się wabi nowy pies? - Gównoszczur.
Kto jest dobrym Gównoszczurem?
Super.
Miło było. Przyda mu się fryzjer.
No co?
Nigdy nie widziałem dorosłego gościa na trampolinie.
Nawet w cyrku?
I kolanka.
Próbuję wypocić wkurwa.
Luz. Mogę jakoś pomóc?
Tak.
Co się wydarzyło na misji?
Co?
Jeśli mam ci pomóc, musimy porozmawiać.
Męczy mnie twoje milczenie.
Do dzieła.
Miało nie być presji.
No weź, stary.
Potrzebuję wygranej.
Co ty na to?
Jeb się. I tyle w temacie.
„Jeb się”? - Słyszałeś mnie. Jeb się.
Wiesz co?
Gdybym nie był twoim terapeutą, też kazałbym ci się jebać!
Też tak potrafię. Obiema rękami.
Skaczę, skaczę, jeb się, skaczę.
Hej, Liz.
Hej.
Hej, Gaby. - Fajne zajęcie.
Na czym to polega? To całe szlifowanie kamieni?
Idę na spacer,
szukam agatów, przynoszę je do domu, opłukuję,
wybieram najlepsze, rozcinam piłą, obrabiam przez dwa miesiące,
a potem układam w słoikach w łazience,
bo ślicznie się mienią w świetle.
Rozumiem. Czyli dla ciebie to taki rodzaj medytacji.
Nie. To nie medytacja. To kamienie.
Czego chcesz?
Słyszałam, jak Jimmy...
się na ciebie wydzierał.
Nie zasłużyłaś sobie na coś takiego.
Wszyscy mają mnie wyłącznie za mamuśkę. Mylą się.
Jestem megafajna.
Używam tylko aparatów na kliszę.
Ludzie chcą, żeby im podsyłała moje składanki.
Mam malutkie tatuaże.
To mój ulubiony. Mokasyn.
Naprawdę zajebisty, Liz.
Dziękuję. I mam przyjaciół.
Tylko że moja najlepsza kumpela rozwiodła się i przeniosła do Australii.
Próbujemy utrzymywać kontakt, ale chuj wie, która tam jest godzina.
Ty wiesz? - Nie.
Spoko, mam jeszcze Dereka.
I kocham go z całego serca. Ale niedługo idzie na emeryturę,
a ja jestem w stanie go kochać tylko przez godzinę i 45 minut dziennie.
Nie wyrobię, jeśli będzie się za mną snuł z pokoju do pokoju
i zadawał durne pytania o domowe sprawy.
Może za bardzo zbliżyłam się do Alice.
Może tak. Nie rozumiem tylko,
czemu zaopiekowanie się młodą dziewczyną,
którą wszyscy zaniedbali, czyni mnie tą złą.
Dobra, sporo tego.
Chcesz się spić? - Bardzo.
Muszę się przyznać. Skłamałam.
Nie przywiozłam wtedy piłki do kosza.
Dziękuję. Skłamałam.
To nic innego jak medytacja.
Wiem, kochana. Wiem. - Dobra.
DO ALICE: CZEŚĆ, JAK LECI? SIEDZĘ W JACUZZI, MOŻE DOŁĄCZYSZ??
NIE MAM NA MYŚLI NIC ZBOCZONEGO
Wiem, co zrobiłeś.
Wyjąłem pełnomocnictwa ds. zdrowotnych.
Reszta jest podpisana.
Czyli jej nie powiedziałeś? - Sprawy się skomplikowały.
Tak?
Nie siadaj, skończyliśmy. - No tak.
Nie jestem terapeutą, ale wielu moich klientów
przez to przechodziło. - Tak?
Mogę powiedzieć jedną rzecz?
Słucham. - Mogę...
Czy mógłbym... - Siadaj.
Dzięki.
Jeśli obawiasz się, że ci nie pomoże, lepiej dowiedzieć się teraz.
Nie o to chodzi.
W takim razie o co?
Idź już. Dzięki.
Ten kawałek będzie pasował... Przepraszam.
Przepraszam.
Byliśmy odpowiedzialni.
To dobrze. Miło słyszeć.
Uczyliśmy się i po prostu tak wyszło.
Musisz tak ze szczegółami?
Ona jest taka ładna i fajna.
I bardzo asertywna. Wie pan?
Przepraszam.
Nie zrobiłeś nic złego, Connor.
W ogóle mi się to nie podoba, ale to nie znaczy, że to było coś złego.
Powinienem zapytać pana o zgodę. - Nie.
Nigdy tego nie rób.
No bo...
ona nie oddzwania ani nie odpisuje, cisza w eterze.
Powie jej pan, że ciągle o niej myślę?
Nie ma szans.
Mam już... - Oczywiście.
To dla niej taka odskocznia. - Hej, Liz!
Tak?
Przepraszam, przesadziłem.
Już dobrze.
Miałem bardzo zły dzień.
Ja też.
Czy podziękowałem ci za to wszystko, co zrobiłaś dla Alice?
I dla mnie?
Nie.
Dziękuję.
Proszę.
To było piękne, Jimmy. Chodź się z nami napić.
Chodź.
Byliśmy z Derekiem pewni, że Connor straci cnotę
dobrze po trzydziestce.
To nie Connor trzymał tu za kierownicę.
Ale wiesz, o kogo powinieneś się martwić? O Seana.
Właśnie.
Ciągnie ich do siebie, widziałam.
Sean to porządny chłopak.
Nie jest taki, więc... - Nie on jest problemem.
Słuchaj, Jimmy. Masz nastoletnią córkę.
Byłyśmy w jej wieku.
I byłyśmy napalone jak cholera.
Napalone jak jasna cholera.
Zastanów się.
Piękny czarny mężczyzna, całe to czekoladowe ciało
kusi z domku gościnnego, do którego tak łatwo wejść?
Łatwo wejść?
Jeśli macie odrobinę empatii, to skończycie temat. Błagam.
Miałam kiedyś Seana. - Ja jebię.
Miał na imię Allen. Był praktykantem ojca.
Zrobiłam mu dobrze ręką podczas rodzinnego brunchu.
Przez spodnie czy pod?
I tak, i tak.
Użyłam masła do naleśników.
Było bajecznie.
Mój Sean nazywał się Billy Worth.
Naprawdę? - Pracował w lodziarni.
Moja mama znalazła tyle kolorowej posypki w moich majtkach,
że myślała, że pukam krasnala.
Mylicie się. Powiem wam dlaczego. Po pierwsze, obie jesteście zboczone.
Po drugie, później oddam szklankę.
Po trzecie, nikt nie lubi ręką.
Po czwarte, odwołuję wszystkie brunche.
Po piąte, Sean nie jest piękny. - Jest.
Po szóste, walcie się.
Jimmy! Nastolatki mają chcicę!
Sekszą się.
Kochanie, Connor zaliczył.
Nie bądź prymitywem.
Widziałaś gdzieś nożyczki?
Sprawdzałeś w szufladzie, gdzie zawsze leżą?
Świetny pomysł.
Mój były uzależnił się od leków przeciwbólowych.
To jest dużo gorsze.
Hej, potrzebuję męskiego towarzystwa.
Oglądasz mecz? - 3-2 dla Dodgersów.
Siadaj. - Dzięki.
Dziewiąty pałkarz. Brunson się zatrzymuje.
Jeśli chodzi o wcześniej...
Wiem, że to frustrujące, gdy nie...
Nie, myślałem tylko o sobie.
To było strasznie słabe.
Wiesz, czemu lubię tu mieszkać?
Rodzice sprawiali,
że czułem się winny, że mi się nie polepsza.
Tutaj tak nie było. - Do dzisiaj.
Zjebałem. Przepraszam.
Dobrej nocy.
Będzie dogrywka, jeśli chcesz zostać.
Sean, nie śpisz?
Boże, jakiś ty piękny.
Napisy: Daria Okoniewska