Nie zmrużyłem oka. Chrapałaś jak traktor.
Niemożliwe, ja nie chrapię.
No tak, to musiałem być ja. - No.
Pa.
Cześć. Jak leci, Derek? - Świetnie! Moja żona nie ma wad.
Cieszę się razem z tobą.
Dzień dobry. Co tam?
Miałaś rację, że Alice leci na Seana.
Czekaj, stój tutaj.
Ja cię kręcę. - Ale numer!
Jest wcześnie, Liz.
Chodź.
Oż w dupę.
A nie mówiłyśmy? - Miałyśmy razem.
Wybacz, podjarałam się możliwością szydery.
Co ty tu robisz? - Tak wyszło.
Wczoraj się spiłyśmy... - Ubzdryngoliłyśmy.
...i miałabym niezłego moralniaka,
ale coś mi mówi, że to było mi pisane.
Bóg chciał, żebyś zobaczyła, jak Jimmy cienko śpiewa.
Wiesz co? Im dłużej się chełpisz, tym później zawieziesz Paula do pracy.
O kurwa! O nie!
Szerokiej drogi, franco. - Zamknij się!
Oby na ciebie naszczekał!
Kiedy Paul się wkurzy, szczeka.
Dobra. Słuchaj, ufasz Seanowi, tak? - No tak.
Więc się nie przejmuj.
No wiem. Ale tak się nie da.
Da się. - Dzięki, Liz.
Twój mąż zasnął na podjeździe.
Nikomu nie przeszkadza.
Próbuję być dobrym dziadkiem. Co mu kupić na urodziny?
Kupiłaś Doritosy? - Co? Tak, kupiłam.
Co? - Mason chce Doritosy.
Na urodziny? - Nie.
Chce Switcha.
Co to jest Switch?
Konsola, którą wszyscy mają.
Może dam mu kasę?
Lubi pieniądze, co?
Jasne, super.
Gdzie ona jest? - Kto taki?
Koleżanka podwozi mnie do pracy i jeszcze jej nie ma.
Czemu ona cię podwozi?
Brakuje jej towarzystwa. - I wybrała ciebie?
Jestem dobrym kompanem. Gram w gry samochodowe.
Daj spokój. Co się dzieje?
Nic się nie dzieje. Mam auto u mechanika i tyle.
Przyjechała. - Tato.
Pogadamy później. - Pa.
O matko, Paul. Bardzo cię przepraszam.
Wezmę szybki prysznic, przebiorę się
i zrobię zielony sok. Chcesz też? Przepraszam.
Woof.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Paskudne.
Wymyślasz. Mnie się podoba.
Hej, co tam u was?
Powiedz, że Sean dobrze wyszedł na nowym prawku.
Sean, wyszedłeś wspaniale.
Twoje kości policzkowe powalają.
A bycie dawcą dodaje ci atrakcyjności.
Czy ty wszystko musisz zepsuć?
To było dziwne zadanie.
Gościu!
Wszystko gra?
Tak, to od ojca. Męczy mnie o spotkanie.
Najpierw wyrzuca mnie z domu, a potem się przymila?
Powinieneś jak najdłużej wściekać się na ojca.
Serio? - Nie.
Przestań. To irytujące.
Słuchaj, rozumiem cię. Sam mam obecnie dysfunkcyjną
relację z Paulem, ale wiesz co?
Takie zacietrzewienie do niczego nas nie doprowadzi.
Mnie z tym dobrze.
Mnie też.
Ale może trzeba skoczyć na główkę, wiesz?
Ruszyć naprzód.
Mam się spotkać z ojcem?
Czemu nie? Wykażmy się odwagą.
Obaj.
Chwycimy te relacje za jaja, tak?
Tak wiesz...
Pojebana akcja.
Ma rację.
Tylko wtedy, gdy... Sam to widzę.
Nawet nie było mu przykro, że mnie zdradził.
Stwierdził: „No i? To niezła laska”.
To był sen. To się nie wydarzyło.
Niby tak, ale jak podświadomość na to wpadła?
No dobrze, Donna. Muszę stanąć po stronie Marka.
Nie ciesz się.
Nie mogę chociaż trochę? - Nie.
A wracając do snu, Donna.
Może się zdrzemniesz i Mark ze snu przeprosi?
Nie przeprosi. Mark ze snu to gnida.
Ty w moich snach jesteś wspaniała.
Ale zamiast dłoni masz pizzę, która odrasta, gdy ją zjem.
Skończmy ze snami.
Do końca sesji nikt nie mówi o snach.
Mieszkaliście razem przed ślubem i nigdy się tak nie kłóciliście.
Bo jej nie odbijało. - To nie pomaga.
Punkt dla mnie. - Przestań, żadnych punktów.
Nie wiem, skąd to wzięliście, ale przestańcie.
Kiedy mieszkaliście razem,
podświadomie wiedzieliście, że możecie odejść.
Ale wzięliście ślub i wasze problemy się wyolbrzymiły.
Najlepiej dla was obojga będzie,
jeśli wspólnie przepracujecie swoje obawy.
Wy tak robicie z mężem?
No jaszka.
„No jaszka”? Kto, kurwa, mówi „no jaszka”?
Reba McEntire. - Racja.
Powinnam była powiedzieć: „Małżeństwo to chujnia z grzybnią
i dlatego się rozwiodłam, bo wysysało ze mnie duszę
i pewnego dnia przestałam rozpoznawać się w lustrze”.
To powinnam powiedzieć.
Nie powinnaś. To głupie.
No weź, Paul. Popraw mi trochę humor.
Proszę. - Gaby.
Małżeństwo jako instytucja powstało w czasach, gdy ludzie umierali młodo.
Jego istotą było łączenie majątków ziemskich i prokreacja.
Teraz służy głównie do zniewalania kobiet i sprzedawania robotów kuchennych.
Jezu, ty to potrafisz zdołować.
Wiem. - Ale nie szkodzi,
bo teraz już mi nie żal, że jesteś mentorem Jimmy'ego.
Nie jestem jego mentorem.
Jesteś i to uwielbiasz.
Kiedy tu zaczynałam, już byliście blisko.
Dwóch białych równiachów rozpływających się nad Niną Simone.
Uwielbiam ją. - I wiesz co? Luz.
I tak nie wybrałabym cię na mentora.
Nie? - Nie.
Wybrałabym kogoś podobnego do mnie.
To ma sens.
GRACE, ODDZWONISZ DO MNIE? GRACE?
NO EJ, GRACE.
Na magisterce miałam samych białych, stetryczałych wykładowców.
Nie trawię ich.
Cześć, Paul. Jak się masz?
Dobrze? To dobrze. Ja też. Dobrze cię widzieć, Gaby.
Stałem w korytarzu i chciałem wpaść, żeby poprosić cię o pomoc.
Grace ucięła ze mną kontakt.
Ale przypomniałem sobie, że nie gadasz ze mną o pacjentach,
więc nie wpadłem.
A mimo to jesteś.
Mimo to jestem.
Posłuchaj, Paul. Uważasz, że podjąłem złe decyzje,
ale czy możemy już przejść dalej?
Brzęczyk.
Nie przepadam za nim.
Więc mów to, z czym się zgadzam.
Mogłabyś przestać? - Ale to zabawne.
Wiesz co, Paul?
Myślałem, że wiem, kim dla ciebie jestem,
ale się myliłem.
I spoko, bo nie potrzebuję twoich rad
ani twojego uznania.
Co powiesz na to, żebyśmy od teraz w ogóle ze sobą nie rozmawiali?
Dobrze.
Nie chcę tego. Weź to. - Cześć.
Czasem wychodzi z ciebie straszny dupek.
Czasem?
Pa, kochanie. - Pa.
Ta muszka jest urocza czy wyglądam jak Smithers z Simpsonów?
Bardzo urocza.
Nawet na mnie nie spojrzałeś.
Istnieje ryzyko, że wyglądam jak animowana postać,
która od 30 lat nosi te same ciuchy. Proszę?
Tylko rzuć okiem. Urocza?
O, rany. - Pasuje?
Tak. - Dziękuję!
Tak, wyglądasz uroczo.
Dzięki, jesteś kochany.
Ty to masz fart. - Szczęście mi sprzyja.
No co?
Nic. Po prostu cię kocham.
Jak dobrze, jesteście wszyscy.
Sorry, że tak w pracy, ale to coś ważnego. Więc sorry, ale nie sorry.
Absolutnie nikt już tak nie mówi,
więc chciałabym, żebyś... to ze swojego słownika.
Ja wciąż mogę, ponieważ potrafię mówić
z ironicznym podszyciem, więc wiadomo, że żartuję.
Prowadzisz podkast? Streszczaj się, ludzie mają robotę.
Trochę się stresuję,
bo ty dopiero co rozstałaś się z Nico, a Jimmy ma...
Martwą żonę.
Ale jesteście moimi przyjaciółmi, więc po prostu to powiem.
Oświadczę się Charliemu.
Poważnie? Cisza? Znienawidziliście miłość?
Nie, cieszymy się.
Tylko że zapowiadałeś oświadczyny już milion razy i nadal nic.
Więc to zaczyna podchodzić pod...
Jak to określić? - Chuje muje dzikie węże.
Tak, właśnie.
Muszę iść, bo mam sesję o 10.00,
która naprawdę się odbędzie. - Grubo.
Gad. - Sorry, ale nie sorry.
Pozamiatał.
Myślałam, że to przeżytek, ale udało mu się je wskrzesić.
Kupuję pierścionek, a wam będzie łyso.
Fajna opowiastka dla dzieci.
Wychodzę.
Tyłem.
Uderzysz się. - Wisi mi to. Udało się.
Dobrze, Graham. Będzie daleko.
Dobra. - Leć dalej!
Pięknie.
Mnie nie zwalniałeś z lekcji.
Ominie go tylko plastyka. Poza tym tęskni za tobą.
Ja za nim też.
Wszystko dobrze? Wyglądasz dobrze.
Tak. Robię postępy.
Tak trzymaj. - Jasne.
Dałeś mu prezent?
Grunt to wyczucie chwili. - Prezent?
Dla mnie? Aż cię nosi.
Co to? Kolejne skarpetki?
Mama wszystkim się zajęła.
Byłaby zła, gdybym tego nie zaznaczył.
Oprawiła twoje medale.
Kiedy robi się ciężko, pamiętaj, kim jesteś. Bohaterem.
Dzięki, tato.
Muszę już iść. - Czemu?
Sean. - No, muszę... Kocham was.
No dobrze, do zobaczenia.
Chce ci się pić? - Dostanę sok?
Jasne, dobrze ci szło.
GÓWNIANY DZIEŃ. PRZEJDZIEMY SIĘ NA SPACER?
MAM ANGIELSKI
CZYLI TAK CZY NIE?
TAK
Hej. Ściemnisz coś panu Alto? Urywam się z lekcji.
Chodź tu. Bardzo mnie to cieszy.
Wciąż idealny. - Tak.
Kupuje pan?
Nie.
Jak mogę ci pomóc? Co się dzieje?
Od kilku tygodni w przypadkowe poranki dopada mnie paraliżujący lęk.
Czasami nie potrafię wyjść z pokoju.
Trzymasz się rutyny, którą rozpisaliśmy?
Tak, w pełni.
Czy coś się zmieniło w twoim życiu?
Przypomniałeś mi...
Chipotle ma posiłki keto?
To ułatwia sprawę, co nie? Okej. Widzimy się, Chipotle.
Hej. - Cześć.
Pożyczyłaś ten obklejony komputer od jakiegoś dziecka?
Nie będziemy wracać do tematu naklejek na laptopie.
W czym mogę ci pomóc? - Był u mnie stały pacjent.
Psychofarmakolog bez powodu zmienił mu leki.
Wywrócił wszystko do góry nogami.
Czemu te przygłupy myślą... - Czekaj, czekaj.
Zaraz. - Co?
Nie przychodzisz tu gadać o pacjentach.
Ciągle tu przychodzę.
Żeby wyśmiewać naklejki i pytać, po co mi tyle gumek na lampie.
Po co ci tyle gumek na lampie?
Podoba mi się, jak łagodzą linie... Czekaj, nie.
Dobrze wiem, co tu się odstawia.
Naprawdę? - Konsultowałeś się tylko z Jimmym.
A do mnie przyszedłeś tylko dlatego, że go odepchnąłeś i tęsknisz.
Nie tęsknię za nim. - Tęsknisz.
Cenię sobie twoją profesjonalną opinię.
Wiesz, jak bardzo chciałam usłyszeć coś takiego z twoich ust?
Ale nie w takiej sytuacji.
Przychodzisz tu jak esemes „nie śpisz?” w środku nocy
i oczekujesz, że ściągnę majtki?
O czym ty do mnie mówisz?
Nie jestem nagrodą pocieszenia. Powinieneś już wyjść.
Dobra? Nie ufam sobie, gdy jesteś obok, ani przez sekundę.
Wyjdź. Proszę.
Podobają mi się twoje gumki. Po prostu ich nie rozumiem.
Który pacje... Nie. Cześć.
Jimmy? - Przepraszam. Wiem, że to...
niewłaściwe, ale nie miałem innej opcji.
Mam komuś pokazać dom.
Wiem. Mnie.
Ty jesteś Kevin Lactaid?
Pseudonimy to nie moja bajka.
Przepraszam, że cię okłamałam.
Co miałam zrobić? To mój mąż. Kocham go.
Rozumiem to, Grace.
Byłam taka zażenowana.
Kazałeś mi wybierać: on albo ty.
Wiem, pamiętam.
Mogę dalej cię wspierać, jeśli tylko tego potrzebujesz.
Bez osądzania.
Proszę.
Mój termin jest wciąż wolny? - No pewnie.
Przepraszam.
Halo? Przy telefonie.
Dziękuję za wiadomość.
Muszę lecieć. Córka poszła na wagary.
Nie martw się. Ja ciągle wagarowałam, żeby bzykać się z Donnym. Nie tym Donnym.
Wtedy go jeszcze nie znałam. To był inny Donny.
Dobra, muszę iść.
Pa.
Ojciec kompletnie się zamotał.
Spotykać się chce, ale do domu mnie nie wpuści?
Nie wiem, co mam myśleć.
No, ojcom potrafi odbić.
Mój własny ojciec nie wie, kim jestem.
Nikt nie wie.
Ja wiem.
Jak myślisz, ile to ma metrów?
Nie powinniśmy tam wchodzić.
Jasne.
Uważaj na siebie.
O kurwa. - Sean!
Dołącz do mnie. - Nie, dzięki.
Twoja strata.
Zejdź już, proszę!
Nie. Wejdę wyżej.
To nie jest zabawne! Nie wchodź tam.
Nie przejmuj się. Patrz na to.
Sean!
O kurwości!
Szlag.
Ale odjazd.
Muszę kończyć.
No dzień dobry.
Dostałem telefon ze szkoły, że urwałaś się z lekcji.
Zechcesz się wytłumaczyć, młoda damo?
Młoda damo? - Dobrze słyszałaś.
Nigdy nie sądziłem, że będę musiał uderzyć w te tony. Młoda. Damo.
Nie poszłam na angielski. Mam same piątki.
Powiem, że byłam przybita i nic mi nie zrobią.
Ty też nie powinieneś, bo miesiąc temu sprzątałam twoją kokę ze zdjęcia babci.
Możemy to sobie darować?
Dobra.
Gdzie byłaś? - Seana zdołowało spotkanie z tatą.
Poszliśmy na spacer.
Tylko spacer? Tylko raźną przechadzkę po okolicy?
Widzę, co robię. Przestanę, bo to dziwne.
Spoko tata. Porozmawiaj ze mną.
Martwię się o Seana. Naprawdę mnie wystraszył.
Nie lubię spacerów, podczas których nie mogę szukać kamieni.
Jeżu kolczasty.
Liz, po raz ostatni powtarzam: nie szukamy żadnych kamieni, dobra?
Lubi kamienie. - W jakim sensie?
Nieważne. Kupiłeś pierścionek?
Powiedziała mi.
Jaram się. - Czemu ona tu jest?
Nie zmieniaj tematu. - Co?
Kupiłeś go? - Tak.
Wiesz, jak to brzmi?
Nie? - Jak ta piłka do kosza.
Mogę poklaskać? - Zróbmy to razem.
Co? - Pokaż pierścionek!
Ale z was pindy.
Wkurzacie mnie. Ale cokolwiek to jest – działa.
Tak tylko mówię. Skoro nie potrafisz się zdecydować,
to może do siebie nie pasujecie. - No.
Wiesz, że do siebie pasujemy.
To może unikasz tego z powodu jakiejś traumy.
Czyżby? - Całkiem możliwe.
Przestań. Możliwe, że nie chcę słuchać porad dotyczących małżeństwa
od kogoś, kto... wiesz.
Czy ty wytknąłeś mi rozwód?
Nawet się nie waż.
Ważył się. - Pójdę już.
Tak. - Przepraszam, Gaby. Przepraszam.
Nie idźcie za mną.
Wiem, co poprawi ci humor.
Nie będę szukać żadnych kamieni.
No weź!
Czołem. Jacuzzi ma sprawiać, że ludziom przechodzi zły humor.
Skąd pomysł, że mam chujowy humor?
Ton, jakim zadałeś to pytanie.
Użycie słowa „chujowy” zamiast „zły”.
To cię wydało. - Nic mi nie jest.
Zwisałeś ostatnio z jakichś wież? - Alice mnie sprzedała?
Nie, śledzę wieżę ciśnień na Twitterze.
Długo nic się nie działo.
Podjarałem się, gdy dostałem powiadomienie.
Chcesz o tym pogadać?
Mówiłeś, że nie będziesz naciskał.
A potem naciskałeś na spotkanie z tatą, które było pojebane.
Tak? Czemu? Co się stało?
Widzisz? Znowu naciskasz.
Ryzykujesz życiem, a ja jestem twoim lekarzem.
Muszę trzymać rękę na pulsie.
Może powinienem zmienić lekarza.
Chcesz mnie zwolnić?
Będzie łyso, jak spotkamy się w kuchni.
Masz rację. Nie powinienem tu mieszkać.
Uważam, że zrobiliśmy ostatnio postępy.
Doceniam twoją gościnność, ale rano już mnie tu nie będzie.
No weź, co ty robisz?
Nie. Sam mówiłeś: trzeba ruszyć naprzód.
Widzę, że cierpi.
Ale nie chce ze mną gadać, co jest megafrustrujące.
Usiądziesz? - Jestem wściekła.
Możesz być wściekła na siedząco.
Ja wiecznie jestem wściekły. I wiecznie siedzę.
Tata próbował pomóc i wszystko się posypało.
Teraz Sean się wyprowadza. Co za beznadzieja!
Czyli jesteś zła na ojca?
Nie. Jestem zła na ciebie.
Tu mnie zaskoczyłaś.
Miał poprosić cię o pomoc, ale ponoć z nim nie gadasz.
Co ty odstawiasz?
Sean nie powinien u was mieszkać.
I co z tego?
Byłam gotowa ruszyć do przodu i przestać martwić się o tatę.
Bo wiedziałam, że ma ciebie.
Czemu musisz być takim upartym dupkiem?
Widzisz? Umiesz być wściekła na siedząco.
Ten kapelusz to porażka.
Kłamiesz, żeby mnie zranić.
Skoro tak bardzo chcesz zrobić mi psychoanalizę, to proszę bardzo.
Wypraszam sobie takie nastawienie.
Dobra, posłuchaj. Zagalopowałam się.
Robię tak, gdy mi na kimś zależy.
Ale pracuję nad tym.
Nie musimy rozmawiać. Dzięki za kawę.
Byłem największym gejem w Teksasie.
Tak! Byłeś.
Hej. Dokąd pójdziesz? - Nie wiem.
Nie ma pośpiechu. Możesz tu zostać, póki czegoś nie wymyślisz.
Koniec gadki. - Dobrze.
Bajer. Co to? - Co właśnie powiedziałem?
Pytanie to też gadanie?
Gadanie to gadanie.
Jimmy. Pozwoliłem sobie wejść.
Hej. - Ukradłem ci je z lodówki.
Chcesz piwo, Sean? - Tak.
Bałem się wyoutować na studiach. - Teraz wszyscy studenci są queerowi.
Wiem. Musi być fajnie. - No.
Rodzicom powiedziałem dopiero po studiach.
Bez urazy, ale jakim, kurwa, cudem sami się nie zorientowali?
Nosiłem bejsbolówki i zniżałem głos.
O kurde.
Hetero Brian mnie kręci.
Mówisz? - No, leciałabym.
Tak czy siak, moi rodzice są bardzo religijni.
Wiedziałem, że trochę zajmie, zanim to zaakceptują.
Ale... nie sądziłem, że nadal będę czekał.
Jak to się ma do człowieka, który powtarza:
„szczęście mi sprzyja” tak często, że mamy ochotę mu przywalić?
To proste. Szczęście mi sprzyja.
Ponieważ...
od tamtej chwili ani razu nie zaryzykowałem.
Dzięki temu nikt mnie nie zrani.
Ciekawe.
To jest to unikanie z powodu traumy, o którym mówiłaś?
A nie mówiłam? Podręcznikowy przykład.
Kocham Charliego, ale on może mi odmówić.
Musiałby stracić rozum, ale może. - No.
Albo może się zgodzić, ale nam się nie ułoży.
Tak jak tobie. Przepraszam.
Nie szkodzi. Moje małżeństwo było kompletną katastrofą.
Ale tak szczerze, to niczego bym nie zmieniła.
Naprawdę? - Tak.
Było warto. - Okej.
Okej. - Dziękuję.
Muszę wiedzieć.
Jak to było z hetero Brianem?
Pół godziny zadowalania ciebie i wymiganie się, nim przyjdzie moja kolej.
Bajka. Ożeń się ze mną.
Pracowałem z wieloma weteranami.
To nie są zabawki. Za co je dostałeś?
Nie odpowie.
Jeśli odpowiesz, to go wkurzysz.
Pomogłem kilku kumplom.
No wiesz?
Tata mi je przyniósł. A ja nawet ich nie chcę.
Czemu? Nie uważasz, że na nie zasłużyłeś?
Jimmy mówił, że mam parkinsona?
Nie. To słabo. - No, miło nie jest.
Zatem ty o tym wiesz. Ten dzban o tym wie.
Ale nie powiedziałem własnej córce.
Czemu? - Bo się boję.
Boję się, że to zmieni charakter naszej relacji.
Nie będę już tylko jej ojcem.
Będę żałosnym starcem, którym trzeba się zajmować.
Wiem, że to idiotyczne, ale nie potrafię się przemóc.
Wszyscy myślą, że byłem tam bohaterem.
Byłem kimś zupełnie innym.
Wyważałem drzwi, wyciągałem ludzi na ulice
i celowałem do dzieci.
Po co? Po nic. Kto tak, kurwa, robi?
Przerażony 21-letni dzieciak. Oto kto.
Jesteś dobrym człowiekiem. Jesteś kochany.
I będziesz kochany bez względu na to, co tam się wydarzyło.
Nienawidzę siebie, gdy o tym pomyślę.
Co mam z tym zrobić? - Przepracować.
Musimy przezwyciężyć ten emocjonalny bezwład.
Masz szczęście, że go masz.
Dziękuję. Naprawdę dziękuję. To bardzo miłe z twojej strony.
Nie zawsze warto otwierać dziób.
Przepraszam.
Sean...
jeśli będziesz czegokolwiek potrzebował, to jestem do twojej dyspozycji.
Jest od ciebie o niebo lepszy w te klocki.
Nie gadaj.
Nagle stałaś się specjalistką od kapeluszy?
Hej, Meg. Już dostał? Dobrze.
Tylko żeby nie wydał wszystkiego od razu.
Nie po to dzwonię.
Możesz teraz rozmawiać? Masz chwilę?
Dobrze.
Kochanie...
muszę ci coś powiedzieć.
Napisy: Daria Okoniewska