Szlag.
Nie wyrobię...
Proszę, nie mów tego, co zawsze, gdy za dużo wypiję.
Warto było?
Kutafon.
O rany! - Tak jest.
Żebyś wiedział. Było bzykanko.
Jesteśmy okropni. - Ale z nas puszczalskie prosiaki.
To co sobie teraz myślisz?
„Co pomyślałaby Tia?”
Była zła, że pożyczyłam waszego ogrodnika, a co dopiero twojego kutasa.
Nie pożyczyłaś. Dałem ci go jak garść cukierków na Halloween.
Rozdawaj fiutki na Halloween, to cię zamkną.
Nie patrz. Gdzie mój stanik?
Stanik.
Musi gdzieś tu być. Stanik. Gdzie jest stanik?
Mam! Znalazłem twój stanik.
O kurde! Dzięki. Wiesz co? Chyba wiem, co się stało.
Musiałam sobie udowodnić, że moja cipka działa.
Działa bez zarzutu. Jest jak dobrze naoliwiona maszyna.
Naprawdę?
Wilgotna i gościnna jak Floryda.
Może być każdym stanem, byle nie, kurwa, Florydą, jasne?
Dobra.
Twoja sukienka! Ubierz się.
Założę sukienkę. - A ja założę mięciutki szlafrok.
Super. - I wszystko wróci do normy.
Ja pierdolę, gdzie jest góra?
Tutaj. - Mam.
Dobra. - Wszystko w normie.
Ogarniemy to. - Tak.
Ze spokojem, jak dorośli. - Właśnie.
Tato, schodzisz już?
Mam wyjść przez okno?
Tak.
Hej.
Nie przejmuj się tym, że próbowałeś mnie pocałować.
Choć to trochę obleśne, bo jesteś dużo starszy. Ale luz.
Nie chciałem... - Wrzuć na luz.
Możemy nigdy, przenigdy nie wracać do tego tematu?
Dobrze, niech będzie.
Cześć. Alice, jesteś w kuchni.
Alice jest w kuchni.
Hej. - Gaby.
Gaby jest w kuchni. - Spałaś tutaj?
W pokoju gościnnym. - Świetny pokój.
Przytulny. - A tym co?
Kawy? - Poproszę.
Ze śmietanką. - Ty pierwsza.
Dziękuję.
Ja też się napiję. Czarnej.
Dobra, ja spadam.
Usmażyłem naleśniki, częstujcie się.
Pa. - Kochany jesteś.
Ja z chęcią zjem.
Paul. Dzień dobry.
Dobry. - Cześć.
Te pieprzone żelki zła od Liz kompletnie mną pozamiatały.
Moja córka przylatuje wcześniej. Odwieziesz mnie do domu?
Jasne. - Pójdę już.
Do zobaczenia.
Moja kruszynka. - Pachniesz złymi decyzjami.
Jak my wszyscy.
Ja zamierzam udawać, że moje nie miały miejsca. Pa.
To... ja już pójdę. Dzięki.
Pa, Gab. - Pa.
To jak, seks był udany?
Szlag! Myślisz, że ktoś jeszcze wie?
Ja nie wiedziałem. To był żart.
Jasna cholera! Ta impreza była porażką pod tyloma względami.
Masz rację. Musisz to teraz posprzątać.
Ale to nie mój problem.
Ciekawe, kiedy Gaby się skapnie, że o mnie zapomniała.
Jeśli twoja podwózka wychodzi bez ciebie, to krzycz!
Paul wie, że uprawialiśmy seks.
Fantastycznie.
Sam chciałem jej powiedzieć.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Tak czy inaczej, chciałem przeprosić, że popsułem wasz wielki wieczór.
O czym ty mówisz?
Charlie się zgodził,
a historia moich oświadczyn bije wszystkie inne na głowę.
Były łzy, były wymiociny, Bernadette Peters przyszła.
Nie musisz już nam kupować prezentu.
Oczywiście powinieneś. Jestem wściekły.
Wykosztuję się.
Dobrze.
Muszę kontynuować tę trasę przeprosinową.
Baw się dobrze. Prześlę ci propozycje prezentów spoza listy.
Do usłyszenia.
Umówmy się, że przyjmuję twoje przeprosiny i zapomnijmy o tym, co się wydarzyło.
Nie chcesz drogiego prezentu jak Brian?
Popełniłeś błąd. Wszyscy popełniają błędy. Wielka mi sensacja.
Trzeba wybaczyć, zapomnieć i zostawić to, kurwa, za sobą.
Jasne.
Przepraszam. Mam za dużo na głowie.
Mogę ci jakoś pomóc?
Jasne, siadaj.
Jesteś dokładnie tą osobą, z którą chcę to przegadać.
Dobrze.
Nie wyłapałeś sarkazmu?
Nie.
Ale to była dziwna rozmowa, więc pomyślałem, że może jednak.
Jeśli chcesz o czymś pogadać...
Nasz czas minął.
Co to miało być?
Cześć. - Hej, tato.
Cześć, skarbie. Wejdź.
Pomogę ci. - Nie, poradzę sobie.
Co? Kochanie, nie rób tak.
Nie badaj mnie. - Nic nie robię.
Dobrze.
Chodź, rozpakujesz się.
Zaparzę kawę. Masz ochotę? Mam tłuste mleko.
Nie piję już mleka.
Staram się być weganką. Nie oceniaj. - Prosisz o wiele.
Chcesz coś innego?
Coś sojowego?
Chcę omówić kilka spraw przed wizytą u neurolożki, dobrze?
Dobrze. Ale mogę najpierw coś powiedzieć?
Jasne.
Sporo myślałem o nas i naszej relacji.
Nie musimy tego robić.
Jeśli powinniśmy porozmawiać o czymś,
o czym dotąd nie rozmawialiśmy, to się nie krępuj, wezmę to na klatę.
Tato, było, minęło.
Wybaczyłam, zapomniałam i bardzo się cieszę, że tu jestem.
Ja też się cieszę.
Ale najpierw kawa.
Wczoraj się upiłem i naćpałem.
Dołączyłeś do bractwa? - Nie, byłem na zaręczynach gejów.
Jeden kij.
Kotku, mamy piłę?
Schowałam ją przed tobą.
Auć. - Czemu nie jesteś w pracy?
Wziąłem wolne. - Masz tydzień do emerytury.
A co mi zrobią? Zwolnią? Chciałem ci zrobić stojak na przyprawy.
Nie potrzebuję. Trzymam je w spiżarni.
Wiem. Dlatego grahamowe krakersy dają estragonem.
Wiesz co? Dobrze się składa.
Musimy pogadać. Usiądź.
Muszę wiedzieć, że kiedy przejdziesz na emeryturę,
znajdziesz sobie zajęcia poza domem, bo ja potrzebuję przestrzeni.
W przeciwnym razie, i mówię to z miłością, zamorduję cię.
Ale z miłością.
Górą miłości. - No tak.
Jak ludzie cię widzą, to zakładają, że grasz w golfa.
No tak. - Może naucz się grać?
Posłuchaj...
rozumiem, że to cię stresuje.
W końcu jesteśmy małżeństwem od niemal 30 lat.
Obłęd. - I trochę mi to zajęło, ale cię znam.
Potrzebujesz przestrzeni. - Tak.
I dzięki temu nam się układa.
Tak.
Ale...
Zarzynałem się w robocie od lat.
Teraz moja kolej, żeby zostać w domu. Zasłużyłem sobie na to.
Skoro nie chcesz, żebyśmy wchodzili sobie w drogę,
to ty musisz znaleźć zajęcie poza domem.
Dobrze?
Czy ty, kurwa, mówisz poważnie?
Tak. Ale z miłością.
Zaraz mnie trafi.
Tia, musimy pogadać.
Czołem.
Cześć. - Hej.
Powinni postawić to wyżej, żebyś nie musiała ciągle kucać.
Nie, to dobre dla kręgosłupa.
I pomaga w ujeżdżaniu ding-donga. Łapiesz klimat?
Jezu, Gaby. - Wyluzuj.
Nie stresuj się tak.
Gadałam z Tią i dobrze to przyjęła.
Jak to gadałaś z Tią?
Porozmawiałyśmy od serca i wytłumaczyłam jej,
że byłam rozwalona po rozstaniu z Nico,
że wypiliśmy morze alko,
a do tego jesteś bezpiecznym wackiem.
Rozumiesz? Nigdy się w sobie nie zakochamy.
Dlatego jesteś bezpiecznym wackiem.
No nie wiem.
Całkiem niezły z niego rozrabiaka.
Jak Neil Diamond.
Twój penis jest rozrabiaką jak Neil Diamond?
Dobrałem zły przykład.
Liczy się to, że Tia mi wybaczyła i rozumie, że jesteśmy tylko ludźmi.
I nie powinniśmy żałować takich rzeczy.
Ja nie żałuję. - A ja tak.
To rozpieprzyło naszą relację.
Wiem, że Alice ma jakiś problem.
Ze mną nie chce gadać.
Tobie by się zwierzyła, ale...
Przecież zawsze pomogę ci z Alice. Pogadam z nią.
A tak nawiasem, fajnie znów pogadać sobie z Tią.
Może powinieneś spróbować.
Poczucie winy mi nie pozwala, ale dzięki za wsparcie.
Luzik. Dzięki za przetarcie.
Dajesz. - Serio?
Pora skierować cię na kolejną elektromiografię.
Nastrój dopisuje?
Nieustannie.
Czyli urojenia już się zaczęły.
Często kamieniejesz? - Co to znaczy?
Czasami stoję w miejscu i chcę zrobić krok, ale nie potrafię.
To okropne. - Nie bardziej, niż bycie weganką.
Jak mogę pomóc?
Na tę chwilę lekarstwa dobrze działają.
Ich skuteczność z czasem będzie malała, ale wykonuje zalecane ćwiczenia i...
Zaczął dbać o nawodnienie?
On tu siedzi.
I co chwilę biega do toalety.
Gratki. - Dziękuję.
Pielęgniarka pobierze ci krew.
Będzie trochę nerwowa, bo to w końcu ty.
Miło było cię poznać, Meg. - Wzajemnie, dziękuję.
Paul, widzimy się za miesiąc.
Chciałabyś.
Lecisz na nią.
Ty na nią lecisz.
Kolejna rozmowa o pracę? Jak poszło?
Koleś wskazał na mnie i rzucił: „Nie”, więc trzymaj kciuki.
Jadę na lody. Możesz wziąć deskorolkę i będę cię holować.
To jak proszenie się o śmierć.
No weź, lody poprawią ci humor.
Posłuchaj...
Łapię. Nie możemy się już kumplować,
bo wszystko jest dziwne i zjebane. Jasne.
Alice. - Narka!
Czekaj. - Hej, Liz.
Cześć.
Wszystko gra?
Nowy pies? Co z Gównoszczurem?
Zaadoptowała go rodzina z Encino. Nazwali go „Cooper”.
Biali? - Tak.
Ale ten jest taki kochany.
Jak się wabi? - Wcinacz Tamponów.
Wcinacz Tamponów? - Tak.
Przejdziesz się z nami?
Jasne. - Super.
Może najpierw się przebierzesz? Wyglądasz gamoniowato.
Racja.
Szukasz tamponów?
Są takie pyszne. Wiem, są takie dobre.
Otworzę.
Cześć, młoda.
Co tam? - Byłam w okolicy
na lodach. - Masz jakieś dla mnie?
Nie wiedziałam, że chcesz.
Przecież to lody. Zawsze chcę.
Mogę wejść?
Wiesz, to jest...
To moja Forteca samotności.
Powinnam była zadzwonić,
zamiast cię nachodzić. - Wszystko dobrze?
To może poczekać do jutra?
Jasne. Właściwie to... chciałabym dziś o tym nie myśleć.
Dobrze. - Okej. Pa.
Pa. Zabajone.
Takie chcesz lody? - Tak.
Wyniosła z domu wszystko, co dobre.
Pa.
Pacjentka?
Tak jakby. Przypomina mi nastoletnią ciebie.
Ja nie byłam taka ładna.
Byłaś. Jesteś głodna? Może coś zamówimy?
Dobrze. Myślałam o sałatce, czymś megazdrowym.
Zaczęło się.
Chciałem z tobą pogadać... Nie!
Wnioskuję, że wciąż nie potrafisz spojrzeć mi w oczy.
Tak. Nie wierzę, że próbowałam cię pocałować.
Kto odstawia takie numery?
Wszyscy.
Czy pomoże ci świadomość, że sam niedawno popełniłem
z przyjaciółką błąd, który był zdecydowanie gorszy?
Otwórz oboje oczu.
Czemu masz smutną minę? - To normalna mina.
Próbowałeś pocałować swoją terapeutkę?
Pewną terapeutkę. Chodzi mi o to:
widziała, że się tym zadręczam,
więc zaczęła żartować, powiedziała, że błądzić to rzecz ludzka.
Poprawiła mi humor, mimo że sama też to przeżywała.
Musi być fajna. - Jest.
A ty jak ją pocieszyłeś?
Nijak. Skupiłem się na sobie.
Chyba się odkochałam. Jesteś zbyt samolubny.
Nasz czas minął.
Posłuchaj tego. Odkopałem to jakiś czas temu.
Jako sześciolatka
miałaś problemy z zasypianiem.
Stawałaś na moich stopach i tańczyliśmy, póki nie zrobiłaś się senna.
Pamiętasz?
Obawiam się, że nie. - Hej.
Dom rasistki Pam. Poczekaj.
Potrzymaj.
Kocha te białe kwiatki.
O tak!
Gotowe. Walić Pam. - Tak, walić Pam.
Przykro mi z powodu tej rozmowy.
Wiesz, jak trudno znaleźć pracę, mając wyrok na koncie?
Pieprzony spożywczak nie chciał mnie zatrudnić.
W najlepszym gajerze i z tym uśmiechem.
Jesteśmy piękni, Sean. Dlatego nikt nas nie wspiera.
Nie prosiłem się o to piękno. - Wiem.
Nie przejmuj się pracą, której nie chcesz.
Co lubisz robić?
Nie wiem. Gotować.
W woju nudziły nam się gotowe posiłki,
więc coś tam pichciłem i wszystkim smakowało.
Miałem radochę.
To ważne.
Okazuje się, że ja muszę znaleźć coś, co sprawia mi radochę poza domem.
Co lubisz robić? - Mówić innym, jak mają żyć.
Ktoś mi za to zapłaci? - Nie, bo za darmo też to zrobisz.
No tak.
Możemy o czymś pogadać? Chodzi o Alice.
Chciała mnie pocałować. I zrobiło się niezręcznie.
Nic nie zrobiłem, a ona jest wściekła.
Nie jest na ciebie wściekła.
Raczej przeraża ją myśl, że zostanie porzucona.
Znowu.
Rozumiem.
Chodź.
Czemu temu psu wystaje sznurek z tyłka?
Przypomnij sobie jego imię, Sean.
Ożeż.
„W przypadku niesprawności umysłowej
odmawiam utrzymywania mnie przy życiu sztucznymi metodami i uporczywą terapią”.
Tak jest.
Jeśli odpłynę mentalnie, może mnie udusić poduszką.
Serio? Porąbało cię?
Nie. Chciałbym tak odejść.
Umierałbym, wpatrując się w piękną twarz mojej córki.
Podpisz to cholerstwo.
Tu będzie dobrze.
To wszystko. Dziękuję, Meg. - Dzięki.
Życzę ci przyjemnego pobytu.
I pamiętaj, że twój ojciec
jest świetnym człowiekiem – wbrew dowodom,
których będzie ci dostarczał.
Żegnaj, Kevin.
To było do mnie. Taki nasz żarcik, którego nie cierpię.
To znaczy, że cię lubi.
To samo powiedziałem. - Żegnaj.
Dobrze, lecę. Pa. - Pa.
Jestem z ciebie dumny. Pa. - Pa.
Wszystko dobrze? - Tak. Sporo tego.
Sprawy prawne i informacje medyczne od lekarki, z którą chcesz sypiać.
Wybacz, to może przytłoczyć.
Nie przepraszaj. - Uwielbiam z tobą spędzać czas.
Ja z tobą też.
Posłuchaj, jest coś, co obojgu nam poprawi humor.
Gadałam z Dave'em i uzgodniliśmy,
że jego mama wyprowadzi się z domku gościnnego.
I gdzie zamieszka? - W swoim domu
albo w ośrodku rehabilitacji urojonych urazów stopy.
Chcielibyśmy, żebyś...
Chcielibyśmy, żebyś się wprowadził. - Naprawdę?
Tak, naprawdę.
Będziesz miał własną łazienkę, kuchnię i biuro.
Dave i ja będziemy cię wozić,
a ty spędzisz czas z Masonem, który pozna bliżej dziadka.
To hojna propozycja.
O wilku mowa. To Mason.
Porozmawiamy chwilę, a potem przekażę ci...
Nie. - Cześć. Co słychać?
Naprawdę? Nie.
Nie chcę u was mieszkać.
Słucham?
To był taki przypał!
Jak mnie widzi, to wychodzi z pokoju.
Ma mnie za lamuskę.
Nie ma cię za lamuskę, dobra?
Wiesz czemu? Bo jesteś cholernie seksowna i wyczepista.
Bujać to my, a nie nas. - No coś ty.
Nie kłamałabym na taki temat. Możesz mieć każdego.
Pewnie dlatego twój ojciec jest wiecznie taki spięty.
Serio myślałam, że mu się podobam.
Kto wie? Może tak jest. Ale dla niego to nie takie proste.
Mieszka u twojego taty, ma swoje problemy,
a koniec końców, moja droga, masz dopiero 17 lat.
Moja droga, mam prawie 18 lat. A on ma tylko 22.
Ile lat miał twój najstarszy?
Pięć dych, ale byłam starsza od ciebie. - Ile miałaś lat?
Dziewiętnaście. Ale to co innego, bo pan Posley był przyjacielem ojca,
a na ojca byłam wściekła, dobra? - O rany.
Mówię tylko, że wszyscy przez to przechodzą.
Zarywasz niewłaściwą osobę, bzykasz kogoś, kogo nie powinnaś.
Ale obiecaj mi jedno. Jeśli kumplujecie się z Seanem,
a zdaje się, że tak jest, to sprawa przeminie bez echa.
Chciałabym cofnąć czas! - Wiem, rozumiem.
To musiała być siara na maksa.
Ale jestem z ciebie dumna, bo odkryłaś swoje uczucia,
mimo że to było ryzykowne. To oznacza, że wracasz do siebie.
Cześć wam. Jak leci?
Pogadamy? - Nie skończyłyśmy.
Nie? Dobra.
Skończyłyśmy.
Zachował się jak dupek,
więc muszę go podręczyć. - Jasne.
Za kilka lat przelecisz jego kumpla.
Pan Posley był ciachem?
Nie, ale ojciec go cenił.
Meg.
Może zdążę na wcześniejszy samolot...
Poczekaj. - ...i zobaczę jutrzejszy mecz Masona.
Nie musisz wyjeżdżać. - Nie, spoko.
Wszystko rozumiem. Nie możesz się przeprowadzić.
Mam zobowiązania wobec pacjentów.
Wiem, jacy są dla ciebie ważni. Przychodzą nawet do ciebie do domu.
Chodzi ci o Alice? - Nie wiem.
Skarbie, to córka Jimmy'ego. Próbuję pomóc.
Wspaniale.
W końcu znalazłeś czas dla kogoś innego niż pacjent.
Wiesz, co jest głupie? Łudziłam się, że to będę ja.
Poczekaj, to zupełnie nie tak.
Jestem wdzięczny za to, co próbujesz dla mnie zrobić.
Jak możesz tego nie rozumieć? Masz 73 lata i jesteś chory.
Nawet pod koniec życia nie masz zamiaru mi tego wszystkiego wynagrodzić?
Całe dzieciństwo słyszałam od innych, jaki to jesteś wspaniały.
I zastanawiałam się: „O kim oni, kurwa, mówią?
Ja nie mogę na niego liczyć”.
Nie muszę się przeprowadzać, żeby to wszystko naprawić.
Nie jestem na to gotowy.
Jeszcze nie.
Jeszcze nie. Rozumiem.
Dostąpimy przywileju twojego towarzystwa,
kiedy nie będziesz już umiał mówić ani samodzielne jeść! Szczęściarze z nas!
Meg. Przestań! Proszę.
Pozdrowię od ciebie Masona.
Kurwa mać! Jezu.
Gadałam z Alice i wszystko jest okej.
Pamiętasz, co masz teraz robić?
Słucham.
Nic. - Właśnie, brawo.
Dzięki, ale nie o tym chciałem pogadać.
Zdałem sobie dziś sprawę, że świetnie zajmuję się pacjentami,
ale przez ostatni rok przywykłem do tego, by pozwalać innym zajmować się mną.
Zwłaszcza tobie, ale nic nie daję w zamian.
Pytasz, czy miałam orgazm?
Nie. A miałaś? - Tak.
Super. Więcej niż jeden? - Bierz, co dają.
No tak.
Powiedziałaś, że nie żałujesz.
Powinienem był powiedzieć to samo. - Coś ty.
Powinienem był, bo to prawda.
Nie jestem gotowy na nic poważnego,
może zauważyłaś.
I wiem, że jestem bezpiecznym wackiem. - Jesteś.
Ale dałaś mi nadzieję, że może pewnego dnia będę gotowy.
Jestem ci za to wdzięczny.
Dobra, wygadałem się.
Przyjacielski uścisk? - Z chęcią.
Twój penis się poruszył.
Bardziej przesunął, niż poruszył.
Cześć. - Hej.
Sorki.
Macie ochotę na grilla? - Pewnie.
Mam chętkę na więcej mięska. - Dobijasz mnie.
Nie ma za co.
Nie boję się.
A powinieneś. Grozisz mi?
Hej, a gdzie Derek? - Dzięki. Nie powiedziałam mu.
Dzięki.
Jedzenie prawie gotowe. Potrzebuję pomocnika.
Alice? Pomożesz mi?
Jezu, przestań mi rozkazywać.
Cześć, fajfusie.
Hej! Czy ja czuję cheeseburgery?
Kochamy cię. Chodź do nas.
Dobra, umieram z głodu.
Dla mnie? - Tak.
Dziękuję.
Możemy jeść. - Dobra.
Chodźcie.
Burgery.
Mrożona herbata. Lemoniada.
Cześć.
Gaby już z tobą rozmawiała.
Byłem pijany.
Przepraszam.
Wiem, że może to słabe,
ale czuję, że ty też jesteś mi winna przeprosiny...
za to, że umarłaś.
Wiem, że beznadziejnie jest umrzeć, ale...
przypadło ci to łatwiejsze zadanie.
Niech to szlag.
Bardzo za tobą tęsknię.
Całe życie mi się posypało.
Pewnie dlatego przespałem się z twoją przyjaciółką.
Rozmawiam z twoją mamą.
Napisy: Daria Okoniewska