Chciałem pogadać. Ostatnio było trochę niezręcznie.
Niedługo wracam na uniwerek,
a prawie w ogóle się nie widywaliśmy.
Może wyskoczylibyśmy razem na kolację?
Lepiej nie. Sorki.
Ale udanego semestru.
Dzięki.
Panie Laird, widział pan to?
Connor? Cześć.
Nie. Tak sobie myślę, że trzeba wyszlifować balustradę.
Jeszcze komuś wejdzie drzazga, no nie?
W dupę jeża!
Connor się pozbiera, prawda?
Po „udanego semestru”? Nie ma szans.
- Tak się nie bawimy. - Mam ją.
To ten...
Córko, chciałbym z tobą o czymś porozmawiać.
- Miałem niespodziewaną wizytę w pracy... - Możemy później?
Sorki, ale za godzinę mam egzamin na prawko
i stresuję się zdjęciem.
Chcę się uśmiechać,
ale nie wiem, czy z zamkniętymi ustami, czy delikatnie uchylonymi.
Normalnie dwie różne osoby.
Cześć, koleżanko.
Kto jest gotowy na wielki krok w stronę dorosłości?
Zdaje się, że ja.
Chyba że nie zdam. Wtedy koniec, czapa.
Nawet jeśli, to nic takiego.
Nie pamiętasz, ale przyuczanie do kibelka też ci nie szło.
A teraz proszę, ciśniesz klocki zawodowo.
Dobre.
Ciary żenady.
Na razie.
Dzięki, że ją zabierasz. Ponoć ja ją zbyt stresuję.
Mam u ciebie dług.
Mogę cię śledzić z balkonu – więcej mi nie trzeba.
To natarczywe i upiorne. Zwłaszcza z tym uśmiechem.
Zrozumiałem.
I tak będę to robił.
Wiesz, że je uwielbiam. Czemu kusisz gaciami w pracy, zboczuchu?
Ubiór wyraża aspiracje.
Rany, lepiej zwolnij. Nie zrób komuś krzywdy.
- Rozpatrujemy twoje podanie. - Dzięki.
- Chętnie posłucham o tych aspiracjach. - Hej, Paul.
Spoko.
Powinniśmy to dopisać do szyldu:
„Centrum terapii poznawczo-behawioralnej...
- Nasi terapeuci się gżą”. - Chwilunia.
Brzmi, jakbyśmy pukali pacjentów, czego nie robimy.
Przynajmniej ja nie.
Przezabawne.
Zapewniam, że z żadnym z pacjentów nie doszło do pełnej penetracji.
Wspaniale.
Miałeś okazję powiedzieć Alice o naszym gościu?
Nie, nie miałem. Nie wiem, jak zacząć.
Wczoraj stłukła kubek i prawie wypaliłem:
„Spoko, to tylko wypadek.
A pamiętasz ten mamy? Odwiedził mnie gość, który ją zabił”.
- Klasa. - Nie mogę zawalić, bo to nią wstrząśnie.
Tobą też wstrząsnęło.
Serio? Nie zwróciłem uwagi.
Dobry jesteś.
Tak, to mną wstrząsnęło. Ale jestem silniejszy, niż sądzisz.
Gdyby tylko.
Cześć. Przyszedłem wcześniej, żeby ukraść batonik proteinowy.
I drugi na później.
I kolejny na sprzedaż.
Zaraz przyjdę.
O rany.
Co jest, dzióbuś?
Mam komplet pacjentów, a wziąłem jeszcze Seana.
Muszę z kogoś zrezygnować.
- Ale Raymond to twój ulubieniec! - Nie mam ulubieńców.
Błagam, wszyscy mamy. Moją jest Annie.
Puknęła chłopaka matki, by udowodnić jego niewierność.
Uwielbiam tę pokręconą flądrę.
Ja nie uwielbiam Raya.
- Szkoda tylko... - Ray.
...że ten jeden, który sobie poradzi,
- to akurat ktoś... - Za kim szaleję?
- Z kim chcę się kumplować? - Tulić na łyżeczkę?
Maszerować z małymi hantlami?
Zajadać pieczonego kurczaka?
Nie wierzę, że mnie rzucasz.
Od dawna świetnie sobie radzisz.
A jest taki dzieciak, który naprawdę mnie potrzebuje.
Dzieciak? Wiedziałem.
Pewnie jest pokręcony na wiele młodych, rajcujących sposobów?
Na tym etapie płacisz mi za gadkę szmatkę.
- Zdzieram z ciebie. - Wiem, dlatego kradnę batony.
Wiele razem przeszliśmy.
Śmierć mojego ojca, mój rozwód,
miesiąc brytyjskiego akcentu.
Możemy się chociaż kumplować? Wyskoczyć czasem na piwo?
To nie byłoby właściwe.
Surowo przestrzegam granic.
Przyznaj chociaż, że będziesz za mną tęsknił.
Będę, bardzo.
Skoro nie będziemy kumplami...
Oddasz mi trochę kasy?
Nie psuj tego.
A herbatka i racuszki?
Dlaczego Gaby dostała podziękowanie za prezent ślubny, a ja nie?
Bo nic nam nie dałaś.
Przelałam w waszym imieniu darowiznę miejscowemu schronisku.
- Jak mówiłem, nic nam nie dałaś. - Nie wyrobię.
I kardio.
À propos, muszę przestać gzić się z Jimmym.
- Tego jeszcze nie grali. - Wiem, jestem żałosna.
Ale jestem też silna. Potrafię chwycić byka za rogi.
Pomogłam byłemu rzucić herę.
I sama się woskuję.
- Czemu? - Zero strachu.
Patrzę wprost w oko ciplonu.
- Wytrzymam dwie doby bez sikania. - To za długo.
Wiem. A mimo to nie potrafię odmówić sobie tego zwyklaka.
Nie patrz tak.
Próbowałam wszystkiego, poza wyjęciem ci go z ust.
- Okej. - Potrzebuję pomocy.
Przestanie pukać Jimmy'ego, jak będzie gotowa, tak?
Tak. Szczerze mówiąc...
zastanawia mnie głównie, dlaczego nie wiem, że go pukasz?
Co? Naszego Jimmy'ego? Nie. Fuj! Ohyda.
Chyba łapię.
Od dawna?
Odkąd obrzygał się na waszych zaręczynach.
- Właśnie. - Od moich zaręczyn?
Wiecie co? Walić go, że mi nie powiedział.
I walić ciebie, Gaby.
Ciebie też, Liz.
Walić psy ze schroniska. O tak! Walić spacery. Walić tę opaskę!
W zasadzie to ją lubię.
Też mi najlepszy kumpel.
Najlepszy kumpel!
Walcie się wszyscy!
Wal się, czerwony. Ty też, legginsy. Walić całe to wzgórze!
Szczerze? Było warto.
- I to jak! Poszukamy kamieni? - Nie.
Nie poszło.
Potrąciła kilka pachołków i zarysowała skrzynkę na listy.
A głupole i tak dały mi prawko!
Gratuluję!
Pękam z dumy.
Musimy to uczcić.
Nieważne dokąd, ja prowadzę. I biorę twoje auto.
Nie ma sprawy.
À propos aut, pamiętasz, co stało się mamie?
Jasna cholera!
- Co? - Przepraszam.
Próbowałem delikatnie zagaić. Ale mi nie wyszło.
Skarbie, ten drugi kierowca z wypadku przyszedł do mojego gabinetu.
Ja pierdzielę. Kiedy?
- W zeszłym tygodniu. - I dopiero teraz mi mówisz?
Przepraszam.
Czego chciał?
Nie wiem. Pewnie pogadać. To nie ma znaczenia.
Powiedziałem mu, żeby... wyszedł, więc wyszedł.
Wszystko dobrze?
Chyba. Nie wiem.
Mam tak samo.
Chcesz o tym pogadać?
Nie teraz. Ale cieszę się, że mi powiedziałeś.
I to jak elokwentnie.
- Idę się szykować. - Dobrze. Kocham cię.
„À propos aut”?
Co muszę zrobić,
żebyś przestał mnie szpiegować?
Przeprowadzić się.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Wyłonił się z jaskini. Zuch chłopak!
Trzymasz się?
Nie mogę przestać myśleć o Alice.
To ból emocjonalny,
ale czuję go w całym ciele.
- Bąblu, rozumiem. Kocham cię. - Ja ciebie też.
Co za smęcidupa. Długo będziemy musieli tak żyć?
- Mamo? - Tak, skarbie?
Zrobisz mi tosty francuskie?
No pewnie.
Nie wyrobię z nim. Ukróć moje męki.
Jesteś wspaniałą matką.
- Co tak siedzisz? Tosty. - Już się robi.
Idę na brunch z Summer. Ty stawiasz,
bo głupio ci za wczorajsze dziwne zachowanie.
Zgadza się.
To nie lata 80.
- Bycie dziwnym kosztuje. - Dziękuję.
- Chcesz wziąć auto? - Nie.
Na pewno?
Zrzuciłem na ciebie bombę, więc nie złość się, że podpytuję.
Spoko, ale nie będziesz łaził za mną jak cień?
Nie.
Wsiadaj, hotówo.
Hej, Jimmy.
Albo panie Laird.
Jasne, kotuś.
Jimmy może być.
Następny.
Poproszę kanapkę z krewetkami i słodką herbatę.
Poproszę to samo, ale moje najpierw.
Zapłacił za wóz, więc ma dożywotnie pierwszeństwo.
Taki priorytet, ale dla Dereków. Ja jestem Derek.
Wiesz co? Poznałam dziś blogera kulinarnego
i jakimś cudem nie palnęłam, że to nie jest prawdziwa praca.
Chce napisać o naszym szamochodzie. Super sprawa, co nie?
Tak, ekstra.
Nie chcę trafić na blog.
Chryste, możemy najpierw usiąść?
Powiedziałem Alice. Poszło dobrze.
Rozwiesimy transparent „Ojciec roku”.
Kolesia zainteresowało, że jestem weteranem.
Nie chcę tego grania na emocjach. Ten interes miał być nowym początkiem.
No to nie udzielaj wywiadu. Powiedz o tym strasznej sąsiadce.
Liz.
Nie uczłowieczaj jej.
- Potrafi dać w kość. - No.
Tyle dla mnie zrobiła. Nie chcę wyjść na niewdzięcznika.
Co tam piszesz?
Notatki.
Taki masz wzorzec.
Unikasz trudnych rozmów, bo mogą być bolesne.
To samo wyszło tydzień temu, gdy mówiliśmy o twoim tacie.
Nie unikam taty.
Tak? A kiedy ostatnio rozmawialiście?
Wie, że masz food trucka? Wie, gdzie mieszkasz?
- Zostańmy przy Liz. - Okej.
Nie powinienem był się godzić. Będzie zła, jeśli się teraz wycofam.
To świetna okazja, aby nauczyć cię, jak radzić sobie z bólem.
Nie zaakceptujesz siebie, póki będziesz go unikał.
Znam dobre narzędzie. Może ci pomóc.
Nazywa się „Odwrócenie pragnienia”.
Jak thriller erotyczny z Nicolasem Cage'em.
Masz rację.
Dobra, zamknij oczy.
Poważnie?
Wyobraź sobie najgorszy scenariusz rozmowy z Liz.
Zobacz, jak ból formuje przed tobą chmurę.
Zamiast przed nią uciekać, rusz naprzód, w stronę bólu.
Powiedz: „Dajesz! Kocham ból”.
Aż wreszcie chmura wypluje cię w stronę światła,
a ty poczujesz, że coś pokonałeś. Bo tak właśnie jest.
A potem mówisz: „Ból mnie wyzwala”.
Robisz to?
Nie, czuję się durnowato.
Wyglądasz durnowato.
Ale to działa.
Spinning jest do dupy.
- Po prostu nie lubisz, jak ci rozkazują. - No, jestem dziwna.
Gumka mi pękła. Pożycz mi swoją.
- Nie, jest nowa. - No proszę.
- Nigdy ich nie oddajesz. - Bo są fajne.
Dlatego nie chcę ci pożyczać.
No daj.
- Ta jest ładna. - Wiem!
Możesz na mnie liczyć, ale wisisz mi jakieś sto gumek.
Oj tam, oj tam.
Co robisz?
Sporo myślę o Tii, odkąd zjawił się ten koleś.
- A ty? - Też.
Myślę o niej cały czas. Była miłością mojego życia.
No właśnie.
Posłuchaj, Jimmy, było fajnie,
ale powinniśmy zakończyć to coś między nami.
Co innego, gdyby w grę wchodziły uczucia.
Gdyby to się mogło rozwinąć.
Masz rację. Rozumiem.
Skoro nie sprawia ci to już radochy, to w pełni rozumiem.
Zakończmy to.
Tak.
Może odpocznijmy trochę od siebie?
I zanim się obejrzymy, zapomnę, że nikt inny nie był dość wysoki na 69.
- Dobry z nas duet. - Tak, zawsze tak mówiliśmy.
- Aż by się chciało wymienić koszulkami. - Zabawne.
- Dobry mecz. - Tak. Dobry mecz, psze pana.
W teorii kradzież sklepowa jest zła...
Zaraz, poczekaj chwilę. Tata krąży wokół mnie jak sęp.
Tato?
Hej, wcale nie krążę. Nic nie słyszałem.
Dopiero co wróciłem do domu.
Auto jest wolne, gdybyś miała ochotę.
Nie, dzięki.
Pierwszy dzieciak z prawkiem, który nie chce pożyczać auta.
Czy to przez...
- Przez Pekaesa? - Kogo?
- Pijany Kierowca Samochodu. - Tragiczna ksywa.
Tak, zapewne przez niego,
ale dasz mi trochę przestrzeni?
Jasne, oczywiście. Wiesz, jak to działa. Jestem, gdybyś mnie potrzebowała.
Dzięki.
Kradzież nie jest w teorii zła. Jest zła.
Wiesz, co jest zryte?
Wolałabym, żeby ten facet przyszedł tutaj.
Mam mu tyle do wygarnięcia.
Że spieprzył nam życie.
Tyle myśli kłębi mi się w głowie
- i nie mam co z nimi zrobić. - Napisz list, jak ja po odejściu ojca.
Nie trzeba go wysyłać, ale pomógł mi wyrzucić to z siebie.
No i robi też za mój esej aplikacyjny.
Alice. Cześć. Zostawiłaś swoje... To ja...
Cześć. Zostawiłaś okulary w samochodzie mojego taty
i ponoć to dobra lekcja dojrzałości, żebym ci je oddał, więc...
- Dzięki. - Schowam się na drzewie.
Co to za słodki smutas?
Pomogę mu dojrzeć.
O rany, byłoby genialnie. Czekaj, przedstawię was sobie.
Connor, przedstawiam ci Summer.
- Miło cię poznać. - Głupol z ciebie.
Zadzwonię do dostawcy.
Czuć, że zmienili zakwas na drożdże przemysłowe.
Nic nie zrozumiałam.
Nie wypal tak przy tym blogerze.
Jak zaczniesz rzucać „umami” i „profilami smakowymi”,
spuści się na surowe krewetki.
- Będę unikał tych słów. - Dziękuję.
Skoro już mowa o tym blogu...
Widziałem, jak Connor flirtuje z tą całą Autumn.
Chodzi ci o Summer?
Jakąś porą roku.
Może przestanie tak jojczyć.
Możemy jej zapłacić, żeby go przeleciała?
Chyba czułbym się lepiej, po prostu mu kibicując.
Jakby co, ja też.
- Dwa do jednego. - Jak sobie chcecie.
To co z tym blogiem?
Liz nie była tak podjarana, odkąd kupiła nam osobne koce.
Wiem, że się nakręciłam.
- To nie w moim stylu. - Pojechane, tak.
Ale byłoby super, gdyby nasz szamochód stał się hitem.
Wam też kibicuję.
Nie w tym sensie.
Co mówiłeś?
Nic, kiedy indziej.
Joł, Paul. Jimmy dał mi twój numer.
Ponoć nie odsłuchujesz poczty, ale czytasz eski.
Próbowałem pogadać z Liz, ale stchórzyłem.
Jest prawie 19.00, pewnie już śpisz.
Wiesz co? Opowiem ci dokładnie, co się wydarzyło.
Wiesz, że bułki na zakwasie mają bardziej złożony smak?
Jezus Maria.
A ciebie gdzie wcięło? Czekałam w wannie.
Miałeś wziąć wino i dołączyć.
Pacjent wysłał mi pieprzony elaborat. Zaraz przyjdę.
Nie, już za późno. Jestem śpiąca.
Nie, przegapiłeś okienko.
Na kąpiel czy to lepsze?
Na wszystko.
Że co na krewetki?
Posłuchaj, Grace,
wiem, że to niełatwe, ale musisz sobie wybaczyć.
Zepchnęłam męża z klifu. Kto tak robi? Jestem psycholką z ładną fryzurą.
- Popieram to z fryzurą. - Komu wraca poczucie wartości?
- Jestem potworem. - I zawróciło.
To potrwa, ale przejdziemy przez to.
Będziesz tu przychodzić codziennie, czy tego chcę, czy nie?
Przemycisz mi chociaż trochę kwaśnych żelków?
Oczywiście, Grace.
- Ale że w tyłku? - Nie.
Więc oczywiście, Grace.
PAUL: PRZYJDŹ JAK NAJSZYBCIEJ
Muszę uciekać,
ale Brian chce z tobą omówić jakieś prawnicze sprawy.
Dużo nie zrobimy, nie znając konkretnego zarzutu,
ale jako twój obrońca muszę wiedzieć jedną rzecz.
Wiedziałaś, że Jimmy sypia z koleżanką z pracy?
Tak.
Dziękuję.
„Tak, wiedziała”.
Jaki miły i przytulny wystrój.
Zupełnie jak ty.
- Tylko że nie jak ty. Rozumiesz? - Nie, nigdy cię nie rozumiem.
Dałeś Seanowi mój prywatny numer?
Tak. Wydawał się podenerwowany i...
Do cholery!
Co ty jesteś, całodobowy? Otwarty non stop siedem dni w tygodniu?
Wiem, co to całodobowy.
To wiesz, że kupuje się tam slushy. I kondomy.
Hej, przystojniaku.
Nie mogę zasnąć, więc jeśli wciąż jesteś chętny...
Jimmy wpadł.
- Ja... - Nieważne.
To już drugie okno, które przez ciebie przegapiłem.
Przepraszam. Chociaż nie do końca wiem za co...
Chodziło o seks.
Próbuję wyposażyć Seana w narzędzia, aby mógł pomóc samemu sobie.
Ale przez ciebie,
gdy tylko czuje się rozchwiany, szuka pomocy z zewnątrz.
Wyrządziłeś temu dzieciakowi ogromną krzywdę.
- Wybrzęczałeś mnie w moim własnym domu? - Tak.
Uważam, że się mylisz.
Widuję się z Grace każdego dnia, a wiesz dlaczego?
Bo czujesz się winny. Bo zepchnęła męża z klifu.
- Też. - Jasne.
Ale też dlatego, że niektórzy potrzebują więcej.
Jako terapeuci jesteśmy bardzo podobni.
- Odszczekaj to. - Taka prawda.
Obaj troszczymy się o pacjentów.
I możesz się spierać, że stawiam za mało granic.
Chyba żadnych.
A ty może za dużo.
Chryste, jesteś jak robot.
Włączyć empatię.
Ciekawe.
Nasz czas minął. Wyłączyć.
Nigdy nie mówię bip-bup.
A Raymond? Uwielbiasz gościa, ale nie spotkacie się przez durne zasady?
Przecież... Rozumiem.
Ty jesteś tutaj, a ja po drugiej stronie.
Ale może jeśli obaj zbliżymy się do środka...
Mówię ci, niektórzy potrzebują więcej.
- Cześć, Paul. - Hej, młody.
Dostałem wiadomość. Zaczytałem się.
Czy twoje życie jest zagrożone?
Nie, po prostu liczyłem, że to sobie przegadamy.
Nie dzisiaj. Wykorzystaj narzędzie, o którym ci mówiłem,
i omówimy to w przyszłym tygodniu podczas umówionej sesji.
- Dobra. - Dobranoc.
Musiałeś mieć radochę, robiąc to przy mnie.
I to wielką.
Miałem dać ci trochę spokoju, ale mogę tylko kuknąć, co u ciebie?
Dobrze.
Jak leci?
Piszę list do Pekaesa.
Ksywka nadal mi nie pasuje, ale...
Nie wyślę go ani nic. Summer uważa, że to może mi pomóc.
Powiem coś, czego się nie spodziewałem.
Summer miała dobry pomysł.
Tyle mam do tej pory.
„Drogi panie Winstonie,
zrujnowałeś mi życie, kutasie. Ssij pałę”.
Mocny wstęp. Zaciekawia.
Ja też powinienem, co?
Bierz długopis.
Wzrok mamy jest coraz gorszy.
Trzeba zoperować tę zaćmę.
- Przekonaj ją. - Ty z nią mieszkasz.
- Ty ją przekonaj. - Po to przyjechałam.
Nie zgrywaj mi tu wiecznie zbolałej. Ja swoje zrobiłam. Teraz twoja kolej.
- Jasne? - Pieprzona święta Gaby.
Długo jeszcze będziesz mnie karać?
Bo niewiele brakuje, żebyśmy się znienawidziły.
Ale może właśnie o to ci chodzi.
- Hej, Courtney. - Pierdzielone olbrzymy.
Hej, Wielki Ptaku. Pozdrów ode mnie Małego Ptaka.
- Jasne. - Okej.
Alice nazywa Małym Ptakiem.
Co tam? Wałkujecie wciąż to samo?
Chcesz o tym pogadać?
Tak, z moim bliskim przyjacielem Jimmym.
Ale to zjebaliśmy, pamiętasz?
Czekasz na odpowiedź? Myślałem, że wyjdziesz.
Taki miałam zamiar, ale podgrzewam muffina.
- Gotowe. - Tak.
Z drogi.
Dobra, Paul.
Gadanie do siebie na głos jest durne.
Dajesz.
Jak to nie chcesz?
Czemu? Bo jesteś marudnym bachorem?
Może to moja wina, bo pozwoliłam ci raz skorzystać z wypasionego kibelka.
Pewnie myślisz, że sramy kasą, ale tak nie jest.
Tak naprawdę nie robię już nawet dwójki. Powstrzymuję ją siłą woli.
Czymś, czego nie znasz, ty wielka trzęsidupo!
Jak to nie chcesz? Dlaczego?
Wiesz co? Nie ma problemu. Odwołam to wszystko.
Naprawdę?
Dowiedziałam się, że nazwał bloga Baśnie 1000 i jednej porcji,
więc już go nie znoszę.
Dzięki, Liz. Doceniam to.
Dla ciebie wszystko.
Uwielbiam nasz szamochód. Naprawdę wiele dla mnie znaczy.
Mam coś dla ciebie.
Kamień. Jasna dupa.
Jeden z moich ulubionych.
Wszytko gra?
No.
Zamilkłaś.
Ze szczęścia.
Dziękuję, Liz.
A teraz zostaw mnie na trochę. Posiedzę sobie w środku.
Rozstawisz koziołka? Przytrzaskuje mi palce.
- Proszę. - Jasne.
- Wychodzę. Dostanę kluczyki? - Tak.
Córcia chce kluczyki?
Gdybyś tak mógł je rzucić bez robienia z tego wielkiego halo.
- Dasz radę? - Pewnie, że nie.
- Dobra. - Ale możesz wybrać
między nagraniem, jak łapiesz kluczyki,
a mocnym, długim przytulasem.
- Bierz telefon. - Na to liczyłem.
Te ręce to była odwrócona psychologia.
- Okej. - Muzykę podłożę później...
- Od razu? - Tak.
Akcja.
- Co mam robić? - Poproś o kluczyki.
Dobra.
Tato, dałbyś mi kluczyki?
Jasne. Proszę bardzo, córcia.
I cięcie.
Wybrałem zwolniony tryb, więc wyjdzie epicko.
Idę.
Zrobisz coś dla mnie? Bądź bardzo ostrożna.
Jasne, kotuś.
- Jak leci? - Hej.
- Joł. - Cześć, co słychać?
Ból mnie wyzwala.
- Czyli dobrze? - I to jak, Jimmy.
Kurwa mać.
Hej. Chciałem dać znać, że Sean świetnie sobie radzi.
Więc tak, miałeś rację.
Oczywiście, że tak. Zawsze mam rację. Tak już jest.
Może kiedyś ja będę miał rację i wtedy też to przyznasz?
Marzenie ściętej głowy, Jimbo.
Dobranoc, Paul.
Cześć, Ray.
Kogo ja widzę!
Poproszę IPA.
Gdzie się urodziłeś?
O mnie wiesz wszystko. Nadrabiam.
Darien, Connecticut.
Ile masz dzieci?
Co ty tu robisz?
Szanuję twoje granice, ale możemy być przyjaciółmi.
Kłótnia z siostrą jak zawsze rozejdzie się po kościach.
A póki co przyniosłem ci umilacze.
To, co lubisz najbardziej: kulę do kąpieli, dobrą tequilę
i winogrona o smaku waty cukrowej.
Jak oni to robią? Biorą winogrona i watę, a potem co?
- Świąteczny cud. - O tak.
Będzie dobrze.
Dziękuję.
Pierdol się.
- Że ja? - Tak.
To ty mnie chciałaś pocałować.
A ty byś mi pozwolił.
Nie rozumiem, co jest grane.
Przyniosłem ci tylko torbę prezentów.
- Bez podtekstów. - Czyżby?
Nie miałeś żadnych ukrytych intencji?
Pokaż gacie.
Słucham?
Słyszałeś. Czerwone? Moje ulubione?
Pokazuj te jebane gacie.
Nie będę ci pokazywał swojej bielizny.
Czemu nie? Ukrywasz coś?
- Pokazuj bieliznę. - Wiesz co?
- Pokazuj bieliznę! - Zrobiło się dziwnie, idę.
- Przez ciebie. - Wychodzę.
- Przez ciebie. - Zostaw.
- Pokazuj gacie. - Nie.
- Nie zgadzam się. - Pokazuj gacie.
- Pokazuj! - Ile ty masz siły!
Pokaż!
- Pokaż gacie. - Puść mnie, przestań.
- Przestań! Nie pokażę! - Pokazuj gacie!
Dobra.
Ale to ty wyszłaś z inicjatywą. Nie zrobiłem nic złego.
Zrobiłeś, bo wiesz.
- Co wiem? - Serio? Zgrywamy niewiniątko?
Jimmy! Wiesz, że coś do ciebie czuję.
Ale jesteś takim egoistą, że i tak byś mnie posuwał, co?
Tak? Przyznaj.
Tak.
Wypad z mojego domu.
- Nie rób tego. - Wypad.
Idź.
Przepraszam.
Jeb się.
Napisy: Daria Okoniewska