Cześć.
Jesteś głodna?
Ja pierdolę!
To był błąd. Sorry!
Nie chodzi o ciebie... Boże, ale ze mnie szmata.
Nie mów tak.
Summer to moja kumpela. Nie może się dowiedzieć.
Nikt nie może się dowiedzieć.
Dzieńdoberek. Kanapka na ciebie leci.
Wyspałeś się?
- Tak. - Wstawaj. Mamy piękny dzień.
Nie puka?
Kanapka by wystygła.
Powinnaś widzieć jego minę.
Był wściekły i załamany.
Jak ja, gdy odkryłam, że urodzę trzeciego syna.
Nie zadręczaj się tak.
Każdy kiedyś sprzedał firmę trudnemu ojcu wspólnika.
- Jak możesz? - Zażartowałaś,
więc myślałam, że już można...
- Ja mogę, ty nie! - Dobra, uspokój się.
Przytul się. Przepraszam. Chodź tu.
No już, już. Wszystko się ułoży.
Szlag.
- Mogę żartować, skoro tulę cię do cyca? - Nie, ale jest przyjemnie.
Musiałbyś widzieć jej minę.
- Puściły mi nerwy. - Błądzić rzecz ludzka.
Ja się kiedyś tak naćpałem, że zjadłem pół projektu na biolę Alice.
Na swoją obronę powiem, że to był model DNA z żelków.
Dostała dwóję. Ale był pyszny.
Twoje problemy są mi takie bliskie.
Jak mogłem tak się na nią wydrzeć?
O kurwa.
Szlag!
Może po prostu będę jej unikał.
Próbowałem. To się nie uda.
Znajdzie cię.
Kolano ci krwawi.
- Nie pytaj. - Co się stało?
Dżizas! Czego nie rozumiesz w „nawet, kurwa, nie pytaj”?
Sorki, skarbie.
- Boisz się jej. - I co? Ty się boisz Liz.
No ba! Jest przerażająca.
Wszystko się pojebało.
Nie.
Wiem, jak to naprawić.
Jimmy mówił, żeby przyjść z tym do ciebie.
Uwielbiam, kiedy Jimmy mówi.
Będzie fajnie, bo nigdy nie chodziłam na terapię.
- Ciężko uwierzyć. - Zachwyć mnie.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Wiem, że miałaś jak najlepsze intencje.
Nie powinienem był wybuchnąć, przepraszam.
Nie, to ja powinnam najpierw zapytać. Przepraszam.
Już dobrze.
Dobra robota.
Postaram się zabrzmieć szczerze.
Cieszę się, że tu przyszłaś.
I tyle?
A co, mam ściągnąć spodnie i zaklaskać pośladkami?
- Ile ty mu płacisz? - Nic.
To by się zgadzało.
Dzięki wielkie.
To był dobry pomysł. Wolę pączki od spacerów.
Spójrz na nie.
Ona lub on padłby na tym szlaku.
Serio? Nosi różowy sweter z napisem „Emily”.
- Daj mi ją potrzymać. - Dobrze.
Cześć. Jaka ty jesteś słodka.
Wczoraj mówiłeś tak o mnie. Wszyscy nie mogą być słodcy.
Pasuje ci, Charlie.
Wypraszam sobie tę presję rozrodczą.
Między innymi to nas zbliżyło: żaden nie chce dzieci.
Nie, ty nie chcesz dzieci.
Ja powiedziałem, że mogę ich nie mieć.
- Kim ty jesteś? Co się dzieje? - Zostawmy ich.
Dlaczego? To intymna chwila.
- Właśnie dlatego. - Spoko.
Chciałbym mieć dziecko.
Ale jeśli ty nie, będę bohaterem, który poświęcił się dla tego związku.
Ja też mogę być bohaterem, udając, że to rozważam.
To takie bohaterskie.
Skontaktuję was z naszym doradcą.
- To znajomy. - Byłoby świetnie.
O ile Brian się zgodzi.
Żartujesz sobie? Brian to bohater.
Ktoś tu uwolnił krakena.
- Pomóc ci ją przewinąć? - Jasne.
Chodź, śmierdzioszku.
„Pasuje ci, Charlie”?
Nie patrz tak. Ty reanimowałeś tę przyjaźń.
Wciąż to czuję.
Cześć, młody.
Ojciec z hukiem wrócił do twojego życia, więc nie możemy już unikać tematu.
Porozmawialiście?
Wie, gdzie mieszkasz?
Pytałeś o to tydzień temu i chyba widać, że nic się nie zmieniło.
No tak.
Musimy wiecznie do tego wracać?
Wiem, że zrobił coś, co nadszarpnęło waszą relację,
a o czym mi nie powiedziałeś.
Skąd to wiem?
Robię w tym zawodzie od tysiąca lat.
Czemu terapeutyzujesz mnie w kuchni?
Z Jimmym ciągle gadaliście poza gabinetem.
- Eksperymentuję. - Trzy metry od drzwi?
Małe kroczki.
No dalej.
Sorry, robota czeka.
- Czemu wciąż tu jesteś? - Bo nasrałam ci do szuflady.
Spokojnie. Zapomniałam kluczyków.
Dlatego nie cierpię wychodzić z gabinetu.
NABRAŁAM CIĘ
Hej. Jak poszło z Liz?
Nie nasrała mi do szuflady, więc chyba dobrze.
Ale Sean nadal nie chce porozmawiać o swoim ojcu.
Zagadałem nawet poza gabinetem.
Próbowałeś jimmizmu.
Pacjenci nazywają tak moje nietypowe metody.
- Ja nie użyję tego słowa. - Zobaczymy.
Jesteśmy blisko z Seanem. Mam zagaić go o ojca?
Żadnych interwencji.
Nie jesteś jego terapeutą. Nie wpieprzaj się.
Dobra, nie będę się wpieprzać.
- Jasne. - Umiem olewać.
- Wiele spraw. - Wymień jedną.
Na przykład siłkę olewam.
- Słaby przykład. - Znam cię.
Ugniesz się, jak tylko Sean będzie w potrzebie.
To silniejsze od ciebie.
Mogę nie zrobić czegokolwiek, co sobie postanowię nie robić.
Co to za kartka „Nasikałam tu”?
Gdzie?
Cholera... Daj mi to.
- Ty to napisałeś? - To twoja pierdolnięta sąsiadka!
Martwię się o Seana.
Pracuje z ojcem.
Nie potrzeba wiele, by puściły mu nerwy.
Ale dobre. Próbowałeś?
Wyrzucenie cię z domu nie było łatwe, ale potrzebowałeś twardej ręki.
Spójrz teraz na siebie.
Spójrz na nas razem.
Twoja mama z początku się obawiała, ale mówię: „Daj nam to załatwić po męsku”.
- Wszystko gra? - Tak, jest git.
Kocham ten szamochód. I oddałam go na darmo.
- Przykro mi. - No, do dupy.
Seksiłam się z kim nie trzeba i teraz muszę wykraść mu moje rzeczy,
włącznie z wibratorem.
- Kiszka. - Był drogi?
No, składaliśmy się.
To jeszcze nic! Charlie chce mieć dziecko.
- To nie jest problem. - Dzieci są mega.
- Do dzieła. - Kto jest w ciąży?
- Brian. - Nie widać.
- Nie będę miał dziecka. - Będziesz.
Tak działa małżeństwo. Jak jedno chce, to klamka zapadła.
Albo dziecko, albo rozwód.
Albo się dogadacie,
bo wasza miłość jest niezniszczalna.
Ja chcę Dereka.
No to świetnie się składa.
To mój najlepszy kumpel z byłej pracy,
Derrick.
Cześć wam. Hej, Liz.
- Cześć, co słychać? - Dobrze cię widzieć.
- Ładnie pachniesz. - Dzięki.
Zawsze ładnie pachniesz. No dobra.
Nie uwierzysz. Gaby właśnie powiedziała...
- Milcz. - Nic. Nic nie powiedziała.
- Nic? - Tak.
Pachnie ściemą, ale niech będzie.
- Jemy tutaj czy... - Nie.
Tu daje deprechą. My, Derecy, lubimy być szczęśliwi.
Przy okazji, to nic złego chcieć Derricka.
- Okej. - Gratuluję dziecka.
- Nie będę miał dziecka! - Okej.
- Nie mogę się doczekać jego dziecka. - Żadnego dziecka!
Jak się czymś nie zajmę, oszaleję.
Tyle dzieli mnie od zawodzenia w wannie z butelką wina.
Z chęcią bym się dołączyła.
Dosłownie wlazłabym z tobą do wanny i splotłybyśmy razem palce u stóp.
- W naszej się zmieścimy. - Wiem!
- No to chodźmy! - Czekaj, nie.
Miałyśmy nie wpaść w otchłań rozpaczy.
Będziemy proaktywne.
Robi się.
W ramach poprawy humoru zrobię fotki psom o krok od uśpienia.
Przednia impreza.
Mają beznadziejne fotki na stronie. Zrobię lepsze i wtedy ktoś je zaadoptuje.
- A ty jedziesz ze mną. - Mowy nie ma.
Potraktuję to z dzieckiem jak poważny problem.
To jest problem!
- Nie jest. - Nie.
- Co ty odstawiasz? - Przepraszam.
Widzę po tym bębnieniu, że jesteś wkurzony.
Ale uważamy z Paulem, że dwóch terapeutów to tłok,
- więc się nie wtrącam. - Milusio.
Moja załamka to nie twój problem, ale postępy to twoja zasługa,
bo oddałeś mnie w lepsze ręce.
Jednym zdaniem sprawiłeś, że poczułem się winny, gorszy i podły.
O to chodziło.
Muszę jechać na trening Lyftem. Musimy kupić mi auto.
Z naszych pieniędzy?
Będzie jej łyso, jak się dowie, że jadę oglądać auto dla niej.
Czyli celowo wpuszczasz ją w maliny?
Ojcostwo, bejbe!
Widzimy się później.
Chcesz jechać ze mną?
Żeby przewietrzyć głowę?
Jasne, czemu nie.
Dobra, śliczny.
Rozluźnij się i zaprezentuj swobodny uśmiech.
- Nie ty. - Wiem, ale wyszło ideolo.
- Teraz jakiś o dobrych oczach. - Mają te same oczy.
Wielkie, dziwne gały, które cię oceniają.
No dobra.
Czas na sesję.
- Wiem. - Psa w życiu nie widziałeś?
- On jest jak trzy. - Borze zielony.
Nie możemy mieć dzieci. Jesteśmy zajęci.
Jesteś tu o 15.00 we wtorek.
To mój przywilej DINK-a.
Dwa dochody, zero dzieci. Wydamy wszystko na podróże po świecie.
Maui. Nepal. Paryż.
Do Paryża pewnie nie wpuszczają dzieci.
Wpuszczają. Ale palą i nie używają dezodorantów.
Zabierzmy je do parku.
- Możemy? - Ty tak, jako główny darczyńca.
- Co? - Przelałam im dwa koła.
Dwa koła?
Wystarczyłoby na e-rower. Albo nowe łydki.
- Masz świetne łydki. - To chciałem usłyszeć. Ale skoczny.
- Chyba cię zablokowałem. Sorki. - Nie szkodzi, Derricku Drugi.
Widziałam cię raczej w jakiejś sportowej furze.
Tak? Nie wyszedłbym na buraka?
Z tymi okularami i tak już na niego wychodzisz.
Jakimi okularami?
Później je podniosę, są korekcyjne.
Potrzebujesz ich.
- Pomóc ci? - Dzięki.
- Ja podniosę okulary. - Dzięki.
- Żaden problem. - Co my tu mamy?
Szczoteczka do zębów, koronkowe staniki.
- Ciastka. To mi się podoba. - Właściwie to nie są moje,
ale zasłużyłam na nie, odzierając się z godności.
Czyli to rozstaniowe pudło. Znam ten ból.
- Wiesz, jak się zemściłem na eks? - Dajesz.
Całymi miesiącami byłem zdołowany.
- Poszło jej w pięty. - No ba.
I czasami karmię jej kota.
- Pojazd. - Ma nauczkę.
- To mój telefon. - Masz go w ręce.
To mój drugi telefon.
Ten pod wibratorem?
Halo? Telefon służbowy Gaby. Oddzwoni.
Który lubisz naj? Czerwony?
- Jest spoko. - Ma imię?
- Clifford, bo jest... - Wielki i czerwony.
ZWOLNIJ
Ulica jest zamknięta, trzeba objechać.
Nie możecie zamknąć całej drogi, bo rasistka Pam remontuje dom.
Wy znacie ją jako Pam.
- Jako rasistkę Pam też. - Przepuśćcie nas.
Dobrze. Droga otwarta.
Zamknięta. Za późno.
Nie bądź kutasem.
Taki jesteś twardy? I co nam zrobisz?
Spokojnie, Sean. Nie warto. Oddychaj.
Sean, wracaj do samochodu.
Wracaj do auta.
Proszę cię, Sean!
Proszę. Zrób to dla mnie.
To nie było mądre. Teraz wiedzą, gdzie mieszkamy.
Nie. Zaparkowałeś przecznicę dalej i wróciliśmy z buta.
Bo w życiu nie widziałem większego człowieka.
Był wielki.
Nie wiem, co się stało. Znowu wszystko było białe.
Cały dzień pracowałem z tatą. Jestem podenerwowany.
Dlaczego?
Kiedy wróciłem z Afganistanu...
nic nie miało sensu.
Ciężko było mi znaleźć powód, żeby to dalej ciągnąć,
a on...
wszystko zbywał.
To okropne, ale nie wiń go za to, że nie czyta ci w myślach.
Powiedziałem mu!
Mówiłem, że nie daję rady!
Wiesz, jak trudno było to wydusić?
Dosłownie błagałem go o pomoc...
a on co zrobił? Kazał mi wziąć się w garść.
Co to, kurwa, ma być?
A potem zignorował temat!
Ale kiedy zacząłem wdawać się w bójki,
nagle zebrało mu się na twardy chów. Wywalił mnie z domu.
A teraz ma się za bohatera, bo dobrze sobie radzę?
Że to niby jego zasługa?
Rozumiem cię.
Cierpiałeś, a ojciec cię zawiódł.
To nie takie proste, jasne?
- To dobry człowiek! - Wiem, rozumiem.
- Kocha mnie, jasne? - Wiem o tym.
Harował jak wół, a ja mu jeszcze dokładałem.
Nie będę słuchał, jak mieszasz go z błotem!
Rozumiem i już nic nie powiem.
Usiądziemy na chwilę.
- Przepraszam. - Już dobrze.
Dzięki.
Ciekawe, jaki remont robi Pam.
Dogadujecie się.
Czuję jego jajka na udach. I są gorące.
Kochasz go, tak jak pokochałbyś dziecko.
Nie mogę.
Byłbym beznadziejnym ojcem.
Daj spokój, DINK.
- Bycie rodzicem... - Chyba mu duszno.
Nie!
Psie!
Moja siora zawsze zaczyna od:
„Nie uwierzysz!”, a potem mówi coś nudnego –
że mamie spadła peruka w sklepie.
- Peruki lubią spadać. - Tak.
Hej! A wy ciągle tutaj?
Nie masz zajęć do prowadzenia, G-Punkt?
Nie nazywaj mnie tak przy nim.
- Czemu? - Później ci wyjaśnię.
- Fajnie. - Dzięki.
Dobra, ale ma rację. Muszę zainspirować kolejne pokolenie.
Spoko.
- Miło było poznać. - Wzajemnie.
- Narka, D. - Narka, D Kwadrat.
- Zakładam burackie okulary. - Widzę.
- Umów się z nim. - Co? Nie!
Masz na niego ochotę.
Wciąż dochodzę do siebie po Jimmym.
Póki co najlepiej będzie zamknąć broszkę na klucz.
- Nie patrz tam. - Sama ją wskazałaś.
- Bo ja mogę. - Dobrze, sorki.
Muszę znaleźć nożyczki bez pytania, gdzie są.
To mi zajmie większość dnia.
Tata nie pozwoli ci na dziarę?
W końcu będzie musiał.
Powinnam ją zrobić tutaj czy tutaj?
Nie wiem. A ty co myślisz?
Obie opcje są świetne.
Nawet nie spojrzałeś.
Coś mi tu nie gra.
Nie ma guacamole.
Jak tu żyć bez guaca!
- Ona wie. - Nic nie wie.
- Błagam, wyluzuj. - Jestem wyluzowany.
- Jestem jak LL Cool Luz. - On się tak nie nazywa.
- Zostawiłam u ciebie portfel? - Nie. Mój pokój jest zbrukany
- piętnem naszych czynów. - Ja pierdzielę.
- Cześć. - Wychodzę. Czegoś ci trzeba?
Nie. Kocham cię.
Ja ciebie też. Narka, Connor.
Kocham cię.
Nie, przepraszam.
Dobra.
Ziomek.
Nie zdziwi cię, że nikomu nie powiedział o twojej wizycie.
Bo to nie twój interes. To moja Forteca samotności.
Zabawna, co?
Jak pani Maisel.
No co? Mam telewizor.
Meg wygłosi wykład otwierający o odnawialnych źródłach energii.
- W Caltech. - Brawo!
- To nic takiego. - Wręcz przeciwnie.
Nie mogę się doczekać.
Chciałbym z tobą pogadać.
To ja...
wrócę, jak usłyszę „woof”.
O co chodzi?
Sean opowiedział mi o ojcu.
Nie wtrącałem się, ale prawie wdał się w bójkę. Prawie.
A potem po prostu mi powiedział.
Kiedy Sean był na dnie, poprosił ojca o pomoc.
Ten go zignorował, kompletnie zlał.
I zwierzył ci się tak sam z siebie?
Tak.
Mówił o tym, jak jest spięty po całym dniu pracy z ojcem.
I wtedy... no.
Rzuciłem tylko „czemu?”.
- Co? - „Czemu?”
- „Czemu?”
- „Czemu?”. - Tak, „czemu?”.
Będziemy to tak powtarzać?
Zagaiłem od niechcenia. „Czemu?”
- Ja pierdolę. - Wychodził z siebie.
Nie miałem czasu prosić, aby zamknął oczy i wyobraził sobie tornado.
Chmurę. I dobrze o tym wiesz.
Wiedziałem, że mi się oberwie, ale i tak przyjechałem. Czemu?
Bo dla mnie najważniejszy jest Sean. A dla ciebie?
Czytałeś w ogóle moje notatki?
Nie musisz odpowiadać.
Przestałeś liczyć się z moim zdaniem.
A powinniśmy współpracować.
Powinniśmy być drużyną, jak Batman i Robin.
Ty już i tak brzmisz jak Batman.
- Zapłacisz za to. - Wypisz, wymaluj Batman.
Dlaczego nadal jesteś na mnie zły?
To dalszy ciąg jakiejś nauczki? Bo wiem, że spieprzyłem z Seanem.
Ale nie mów, że jesteś zły, bo opowiedział mi o czymś,
o czym tobie nie chciał.
Powiedz, że twoje ego nie jest aż tak duże.
Narka, Jimmy.
Paul.
Woof.
Spodziewałam się innej miny.
Zdaje się, że tym razem ja wygrałem.
- Jakie to uczucie? - Jeszcze nie ochłonąłem.
- Może ty opowiesz mi o wykładzie? - O Boże.
Puszczę pawia z nerwów.
- Stresujesz się? - Bardzo.
Całkiem dobre. Ale pomieszałaś strukturalizm i funkcjonalizm.
- Ładny dom. - Dzięki.
Ale nie będzie cię na taki stać, jeśli zawalisz projekt, więc się skup.
- Ale wypasiony, nie? - No.
We wszystkich łazienkach jest podłogówka, więc czasami siedzę sobie na płytkach.
Widzę, że jesteś zajęta. Nie zajmę ci długo.
Ciągle myślę o twojej zamkniętej broszce.
Serio? To jest Keisha.
Słyszy cię, nawet gdy szepczesz.
Poszedł w odstawkę?
Wracaj do projektu.
- Super. Teraz myśli, że się pukamy. - Spoko.
Pomyślałem, że drugi Derrick może do ciebie pasować,
bo zawsze troszczysz się o innych.
Może nadszedł czas, żeby ktoś zatroszczył się o ciebie.
Wysłałem ci jego numer.
- Zadzwoń do niego. - Co?
Nikt nie wie, co z tego wyjdzie,
ale G, zasługujesz na szczęście.
- To bardzo miłe. Dziękuję. - Jesteś debeściarą.
Ja chcę Dereka.
Wszyscy chcą.
Dorobiliśmy się psa. Nie poznasz go jeszcze,
bo aktualnie zszywają mu łapę
- i operują oko za miliony monet. - Super.
- Poznaj Stuarta. - Cześć.
To doradca adopcyjny Michaela.
Już?
Tak.
To jak to w ogóle wygląda?
Jeśli chcecie przejrzeć dostępne modele, to trzymam kilka w bagażniku.
- Co? - Żartuję, lubię rozweselać.
Przyjechałem aż z Tarzany. Mogę skorzystać z toalety?
Na końcu korytarza.
Bardzo dziękuję.
Przepraszam.
Rozmyślałem o tym cały dzień i ja nawet psem nie umiem się zająć.
- Nie jestem na to gotowy. - W porządku.
I przepraszam za tę presję.
Czemu boję się być szczery?
Bardzo chcę zostać tatą.
Chcę Gwiazdki z trzema skarpetami
i wołać przez ramię w trakcie jazdy samochodem:
„Uspokój się, bo zaraz zawrócę”.
I chcę być tym tatą z tobą.
Czy jakaś część ciebie też tego chce?
Oczywiście.
Na marginesie, skończył się papier.
Dziękuję, Stuart.
Kiedy partner tak czegoś pragnie, jak możesz odmówić?
Bycie rodzicem jest ekstra. Przez pierwsze sześć lat łykną wszystko.
I kojarzysz swój kostium Cher?
- No. - Wyobraź sobie,
że chodzisz z dzieckiem przebranym za Sonny’ego.
Dzieciom rosną wąsy czy muszę kupić?
Żartuję, ale jestem tego pewien tylko w 75%.
Będę beznadziejny.
Jestem powierzchownym narcyzem, niewolnikiem własnej próżności.
I choć to w sobie uwielbiam,
jestem wredny i krytykancki.
Jestem jak mój tata.
A on jako ojciec niespecjalnie się popisał.
Miałam tak samo.
Tak się bałam, że nie chciałam mieć dzieci.
Na szczęście Derek posiada tę dziwną moc, że patrzy ci w oczy
i mówi, że będzie dobrze, a ty za każdym razem mu wierzysz
i zaczynasz ryczeć.
I cieszę się, że go posłuchałam, bo kiedy już urodzisz to dziecko,
czy w twoim wypadku rozpakujesz,
zalewa cię fala uczuć.
Jesteś dla siebie taki surowy.
Tymczasem znam niewielu tak empatycznych ludzi jak ty.
Widząc kogoś w potrzebie, bierzesz wdech i wyciągasz do niego rękę.
Czego więcej chcieć od ojca?
- Dzięki. - Już mam.
Niech się wykaże.
Potrzebuje specjalności zakładu.
Spójrz na mnie.
O cokolwiek chodzi...
wszystko będzie dobrze.
Trafiony.
I zatopiony.
Trzymasz się?
Nie możesz spać?
- Pacjent. - Mogłam się domyślić.
- A ty czemu nie śpisz? - Stresuję się tym wykładem.
Wypadniesz świetnie.
Podziel się.
Martwię się o tego dzieciaka.
Cała masa nierozwiązanych problemów z ojcem.
O ja cię.
Mówisz o mnie?
To zabrzmi jak terapeutyczny trajkot,
ale kilka tygodni temu powiedziałem mu,
że jeśli nie zmierzy się ze swoją przeszłością...
ona go w końcu dopadnie.
I mam dziwne przeczucie, że zbliża się jakaś katastrofa.
Zostałeś medium?
Robiąc w tym fachu od tylu lat, wyczuwasz, że coś wisi w powietrzu.
Nieprzepracowane traumy.
Zamiecione pod dywan konfrontacje.
Dwa sygnały. Co za pipa.
Te poupychane w szafie trupy w końcu się wydostaną
i ugryzą nas w dupę.
Mówię od rzeczy?
Trochę.
Ale to świetna okazja, żeby ci powiedzieć, że mama przyjeżdża na mój wykład
i skoro już tu będzie...
chce się z tobą spotkać.
Świetnie.
Pytanko.
Uważasz, że mam wielkie ego?
Sorki, czekałam na resztę żartu.
Pomyślmy.
Raz byłeś tak pochłonięty pracą,
że nie wychowywałeś mnie przez 18 lat.
Wystarczyłoby „tak”.
Z wielką chęcią przyjmuję kawę o 8.00,
ale to mi też daje do myślenia.
- Ranny ptaszek? - Tak, to moja trzecia randka.
Możemy nie być kompatybilni.
Ale w piekarniku czeka bekon w glazurze, więc już zostań.
I ustawiłam też półgodzinny trapowy remix do Władcy pierścieni.
Jak się skończy, muszę lecieć do pracy.
Niestety 15 minut naszej randki
poświęcę na przebranie się w kreację z mniejszym dekoltażem.
Moi pacjenci tego nie przeżyją.
- Rozprasza na całego. - Serio? Dzięki.
- Spojrzałeś? - Tylko oczami.
- Zabawne. - Niezłe są.
Oczywiście, że to moja siora.
- Daj, zajmę się tym. - Powodzenia.
Halo? Tu gabinet Gaby Coś-tam. Nie może teraz rozmawiać.
Słucham?
Jak mam się wyruchać w twarz?
- Ty z nią gadaj. - Daj mi to.
Czego? Mam bekonową randkę.
Mama miała wypadek, jest w szpitalu.
A że mnie zlewasz, więcej ci nie powiem.
- Przykro mi. - To nic poważnego, skoro się rozłączyła.
- Ale muszę lecieć. - Jasne.
Mogę cię o coś prosić?
Wyciągniesz ten bekon w glazurze
i przewietrzysz dom, żeby nie dawał bekonem w glazurze?
- Wystarczy samo bekon. Śpieszysz się. - Kod do drzwi to 53035.
Tak, wychodzi „sedes”. Nie wygadaj.
- Bekon, okna, sedes, wygadaj. - Dzięki.
I miłego słuchania muzyki.
Mój skarbie.
- Leć do mamy. - Pa!
Czyje to?
- Co ty wyprawiasz? - Nie wiem.
Myślałem, że każesz mi posprzątać pokój.
Mam wielkie ego.
Wiem.
Twoja twarz zajmuje całą okładkę.
Ja to napisałem, prawda?
Normalnie nie przejąłbym się tym, że Sean otworzył się
przed tobą, a nie mną.
Ale wcześniej zapytałem go o coś, o co już pytałem, ale o tym zapomiałem.
No i? Ja ciągle o czymś zapominam.
- Dlatego robię notatki. - Ja też.
Tylko że...
z tym...
parkinsonem jest mi coraz ciężej.
No i...
boję się, że umysł mi nawala.
A gdzie tam.
Umówmy się.
Kiedy tak się stanie, powiem ci o tym.
Nie przyjmiesz tego dobrze i zrobisz taką minę.
I pewnie mnie zwymyślasz.
Ale ci powiem.
I mówię ci teraz,
kurde, człowieku...
nadal jesteś najlepszy.
Wiem.
I przepraszam, że czasami jestem takim wrzodem na tyłku.
Myślisz, że nie liczę się z twoim zdaniem.
Ale chcę ci coś pokazać. Tylko nie bądź parówą.
Nadal spotykam się z Rayem,
dzięki tobie.
Masz kumpla.
Załatwiłem ci kumpla. Przestanę, ale prześlesz mi je?
Nie, wracajmy do pracy.
Przeglądałem twoje notatki na temat Seana.
Tak, przeczytałem je od razu, jak tylko mi je przesłałeś.
Przestań się szczerzyć.
Kiedy dysocjuje, wszystko staje się białe.
Co to znaczy?
Dobra, Nick Futro, to twoja pierwsza wizyta u kolegi.
Ostrzegam tylko,
że ten człowiek, Liz, zapewne wyśmieje twoją opaskę na oko, więc...
Mogę w czymś pomóc?
Co ty tu robisz?
Przepraszam. Alice zgubiła portfel.
- Wrzucę do skrzynki. - Daj mi go.
Mogę o coś zapytać?
- Radzą sobie? - Popierdoliło cię?
Przepraszam.
Poczekaj.
Radzą sobie lepiej.
My również.
Dziękuję.
A ty?
Tak.
Tak, radzę sobie.
Napisy: Daria Okoniewska