Suka, suka, suka, suka, suka, picz
- Suka, suka, picz, suka... - Co to?
Summer jedzie po mnie na TikToku.
Suka, suka, picz, suka, suka, suka, picz
Minął tydzień. Ileż można?
Nie chcę nic mówić, ale wpada w ucho.
Hicior.
Ma taki...
Suka, suka, suka, suka, suka, picz
- Suka, suka, picz - Słyszę was!
Sorki.
Jak obiad z rodzinką?
Super. Uczyłem tatę grać w Call of Duty. Całą noc pociskaliśmy z dwunastolatków.
- Roznieśli was w pył, co? - Małe szuje.
Pamiętasz Jorge, mojego kumpla z woja?
Co przed nim zwiałem?
Znów będzie w mieście i tym razem się z nim spotkam.
Super. W branży mówimy, że masz tendencję zwyżkową.
Dzięki.
Ale najbardziej cieszę się z tego,
że odkryłem prysznice na siedząco.
- Nie wrócę już do stania. - Co nie?
Dopiero jak kupiłem stołek, zacząłem myć stopy.
Ohyda.
Znowu przeginasz.
Jeszcze nie wyszłaś?
W końcu. Idziemy?
Nie, muszę napełnić butelkę.
To zajmie z godzinę. To ja już zacznę mówić.
Podpisaliśmy papiery. Zdecydowaliśmy się na adopcję.
Gratuluję.
- Dziękuję. - Wybrałeś adopcję
zamiast kazać Liz porwać upatrzone dziecko?
- Nie zawahałabym się. - Wiemy.
Na imprezach będę mógł mówić łamiącym się głosem:
„Ale to ono wybrało nas”.
Zazdro.
Będziesz w tym dobry.
Ja czekam na tatusiową oponkę.
Wiem, ale przegrałem rzut monetą o to,
który z nas się zapuści, a który musi trzymać formę.
Ale nie ma się co nakręcać,
bo Stuart uprzedzał, że to może potrwać.
Nie łapię.
Jak dogadałeś się z Mebane bez wkurzenia wspólników?
No wiesz, wszedłem do morza i to rozpracowałem.
- Gratki. - Wejść do morza? Podoba mi się.
Lubię tak rozwiązywać problemy.
W każdym razie wpadłem tylko pogadać o pracy z moim mentorem.
- To ja. - Tak.
Powiedział, że tu będziesz,
więc postanowiłem włożyć najciaśniejsze spodnie
i przypomnieć ci, że facet,
który zaprosił cię na randkę, wciąż istnieje.
Niestety trochę mi się przybrało,
bo skubańce odcięły mi dopływ krwi do krocza.
Są megaobcisłe.
Uciekam, żeby obrać się ze spodni.
Na razie.
Pa.
Pozwoliłaś odejść tym dwóm bułeczkom?
Ale bym miętosił, gdybym był kobietą.
Dobre wieści, nie musisz nią być.
- Bierz talerz. - A po co?
No dobra.
Przyznaję, że zaniedbałam sprawę.
Po tej całej akcji z wypadkiem D-Dwa zadzwonił spytać, co z mamą,
ale nie odebrałam, bo było mi głupio, że nie odezwałam się pierwsza.
A teraz jestem onieśmielona, bo gdybyśmy się spiknęli,
to byłby najgorętszym, z jakim byłam.
Jednym z.
Zdecydowanie najgorętszym.
Widziałeś go?
- Tyle dzieli mnie od trójkąta z Derekami. - Dzięki, że mnie uwzględniłeś.
O ile jest ten drugi.
Tak, jest bardzo atrakcyjny,
ale kto jest na drugim miejscu?
- Keith? - O matko!
Keith był ciachem.
- Palce lizać. - Piszemy do siebie.
Czyli jest Derrick.
Tuż za nim plasuje się Keith.
- Tak. - A potem...
Jimmy.
- Joey! - O rany!
Co mieszka w vanie? Ten Joey?
- No! - Fajnym vanie.
- I miał wielkiego pytonga. - Tego nie przebijesz.
- Nie. - Walić go.
Wszystko gra, dziabągu? Możesz być na czwartym.
Jestem trzeci i dobrze o tym wiecie.
Wychodzimy.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Ma smykałkę.
Wiem, wpada w ucho.
- No. - Widzisz się dziś z Alice,
więc chciałem ci pokazać, z czym się zmaga.
Mogę?
Wejdź.
Przepraszam, gdzie pan siedział?
Tam.
Nie znosi ciepłych siedzeń.
To macie o czym rozmawiać.
Siadaj, Dan.
Stan się jutro chajta.
To mój najbliższy kumpel, ale będzie zaaferowany ślubem,
a siedzenie samemu przy stole z obcymi ludźmi to koszmar,
więc chyba sobie odpuszczę.
Zawsze mówię o tym, aby przeć naprzód.
Przyjaźń ze Stanem to wielki przełom,
ale chyba dostarczyła ci też wymówki, żeby stanąć w miejscu.
- Stanie może być parciem naprzód. - Nie może być.
W przyjaźni liczy się wzajemne wsparcie.
Chcesz tam być dla Stana?
Tak, chciałbym przy nim być.
Zatem idziesz na wesele.
Wątpię. Jestem przerażony i uparty. To zabójcze połączenie.
Przykro mi, ale w kwestii pacjentów jestem ostatnio na fali.
Jestem niepokonany, co oznacza, że ty i ja przebijemy się przez ten mur.
W trakcie jednej sesji?
Racja, to obłęd.
Dobra. Spędzimy razem cały dzień.
Skopiemy twoim oporom tyłek. Zaczynając od teraz.
Cholera. Po tobie mam jeszcze pacjenta, a potem dentystę.
Przełożę to, a potem skopiemy tyłki od teraz.
Ty tam nagrzałeś. Przeżyjesz.
Dzięki za kolejną kawę, ale za pięć minut mam zajęcia, więc...
Nie szkodzi.
- Opowiem ci o sobie w skrócie. - Słucham.
Jestem z Massachusetts. Uczulony na penicylinę.
Kocham sos alfredo, chociaż nabiał mi szkodzi.
Poznałem Craiga od Craigslist. Straszny złamas.
- To są ze dwie czerwone lampki. - Na co?
Na pewno sraczka po alfredo.
Jest tego wart.
O cholera.
- Co? - To Keisha. Nie patrz.
Biegnie tu. Jest groźna? Wiejemy?
Nie, trenuje biegi. Dogoni nas.
- Jezu. - Hej.
Co tam?
Zaraz muszę oddać pracę o systemach rodzinnych.
Rzuci pani na nią okiem?
Dla jasności, mam ją poprawić, zanim oddasz mi ją do oceny?
Tak, proszę.
- Jajniki ze stali. Dawaj. - Dziękuję.
Przepraszam. Znowu.
Luz, bo wykorzystam to poczucie winy, żeby wymusić na tobie randkę.
- Serio? - Ja jestem wolna.
- Że co? - Co?
Ciągle mówi pani o dbaniu o siebie, więc o siebie dbam.
I słyszałam, że ma nieczynną broszkę.
A twoja jest czynna?
Niestosowne.
Ale tak, 24/7.
Nie wiem, co cię skrzywiło, ale popracuj nad relacją z ojcem.
Nie wtryniaj mi się.
Dobrze, dziś po południu.
Dobra.
Musiałam. Kto nie ryzykuje, ten nie zyskuje.
Przegięłaś.
- To wpłynie na moją ocenę? - Będę z tobą szczera. Zapewne.
Czemu ludzie siadają przy wspólnych stołach?
To klasyczna terapia ekspozycyjna.
Sytuacje wywołujące lęk
aktywują skupisko neuronów w ciele migdałowatym.
Terapia ekspozycyjna pomaga wyciszyć te neurony strachu.
Nie gadaj!
Nic nie skumałem.
Zaufaj mi, to działa.
Kiedyś bałem się pająków, więc kupiłem o nich książkę.
Poznałem ich dziwne zwyczaje
i doszedłem do tego, że mogę je łapać.
I teraz, gdy widzę jakiegoś skurwiela,
patrzę mu prosto w ośmioro oczu i mówię: „Ja tu rządzę!”.
- Fajnie. - Wziąłeś naleśniki?
Tak, są obłędne.
No. A ty?
Tak. To są naleśniki i je wziąłem.
Tak, są obłędne.
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Widziałeś rano tęczę?
Teraz, kiedy go tu nie ma, nie musimy ze sobą gadać, więc...
tu jest ściana.
Muszę coś załatwić w szkole córki.
Dzięki Bogu. To był zły pomysł.
Na pewno chcesz już wychodzić?
Wybacz, że przerwałem ci dobrą passę.
Connor nadal się nie odezwał, odkąd wrócił na uczelnię.
Olał cię kiedyś ktoś, kogo wypchnąłeś z piczki?
Nigdy.
Wpadnij kiedyś do minibrowaru.
Chcę ci coś pokazać.
Oby to była lista synonimów minibrowaru. Strasznie pretensjonalne.
- W dobrym sensie? - Może.
Do zobaczenia.
Paul. Cześć. Fajnie.
To mój przyjaciel Mac.
Nie musimy się w to bawić. Wchodzę.
- Dla mnie? - Tak.
Zjesz to?
To coś, za co zapłaciłem i przyniosłem sobie do stolika?
Nie wiem.
Hej, Paul. Nie wierzę, ty masz kumpla?
Unikamy etykiet.
Jestem Ray, kochamy się.
Uroczo.
Chciałam tylko dać znać, że to z Makiem było zupełnie niewinne.
Przyszłaś tu specjalnie po to, żeby mi się wytłumaczyć,
więc zdecydowanie ci wierzę.
Byłbyś tak miły i nie wspominał o tym Derekowi?
- Robi się ciekawie. Jest jakiś Derek. - Podpadł mi.
Jesteśmy tylko starymi przyjaciółmi, a mój mąż za nim nie przepada.
Czuję się w obowiązku zapytać.
Czy ten cały Mac... Durne imię, tak nawiasem.
Zgadzam się.
Jest żonaty?
- Nie. - Wysłuchuje cię?
Wydaje się przejmować twoimi problemami?
Tak. Na tym polega przyjaźń.
Ta, jasne.
- Ty jesteś singlem. - Tak.
Spotykasz się z atrakcyjnymi kobietami, żeby się przyjaźnić?
Tak, z jedną.
Widzisz?
Czekam, aż popełni błąd.
A wtedy...
Czyli mamy dwa głosy za „Mac chce cię przelecieć”.
Statler i Waldorf, obaj się mylicie. Nikt nie chce mnie przelecieć.
Oczywiście wielu chce, ale wiecie, o co mi chodziło.
- Skąd ją znasz? - Raz prawie nasrała mi do szuflady.
Bójka wywiązała się po tym, jak Summer puściła „suka, picz”
na całą stołówkę.
Alice wyrwała jej telefon
i wrzuciła go do wiadra z sosem ranczerskim.
Zaczęły się krzyki, popychanie i...
Słucham pana.
Zaczęły się krzyki, popychanie
i jakimś cudem panią Pritchard, nauczycielkę plastyki,
zwyzywano od starych prukw.
- Wybiegła zapłakana. - No tak.
Nazywam to RanczGate, bo uwielbiam gry słowne.
To nie gra słowna.
Dodanie „gate” nie jest grą słowną.
Proszę kontynuować.
Alice i Summer zostały zawieszone.
Nie spotkaliśmy się z taką przemocą od czasu
pańskiej ostatniej wizyty.
Co rodzi pytanie...
Jak wam się układa z Alice?
Ponoć zrobiliście sobie pasujące tatuaże.
Tak, ale w przyzwoitych i moralnych miejscach.
I moralnych.
Mówię „i”, przerwa, „moralnych”. A nie immoralnych.
Próbuję powiedzieć, że mamy się świetnie. Wszystko wróciło do normy.
Tato, co to za facet?
Mój pacjent, skarbie.
Który nie chce tu być, bo ma traumę po liceum.
Wszyscy mają traumę po liceum!
Skończyliśmy.
O czym chciałeś z nami porozmawiać?
Chodzi o naszą notkę biograficzną?
Mówiłem, że trąci profilem z Grindr.
„Dwóm tatusiom marzy się trójkąt”? To zawsze działa.
A co to jest Grindr? Mrug.
- Powiedział „mrug”? - Tak powiedział.
Tak czy siak, świetne wieści. Rzadko zdarza się to tak szybko,
ale wasza notka musiała być dobra, bo zostaliście wybrani.
O Boże. Kiedy?
Jutro ma wywołanie porodu. Przed obiadem zostaniecie ojcami.
- Jasny gwint. - Mam masaż.
- Wspaniale! - Nie mogę odwołać.
Oczywiście masz szlaban do końca zawieszenia.
Jest jednodniowe.
Pieprzona szkoła zna się na nauczkach.
Czyli nie mogę wychodzić do zachodu słońca?
Nie. W jedno miejsce możesz pójść.
Pogadać z Summer.
Jaki w tym sens?
Milion razy przepraszałam ją za Connora.
Sorry, że nie jestem idealna. Przeżywam żałobę.
No co?
Robiłem tak samo.
Zachowywałem się tak, jakby nikt nie miał gorzej niż ja.
Ale śmierć mamy nie oznacza, że możemy bagatelizować
problemy innych ludzi.
Wiesz w ogóle, co się dzieje u Summer?
Mówiła, że od kilku lat nie rozmawiała ze swoim ojcem.
Musi być jej ciężko.
I?
I...
sprzedaje leki mamy.
Co jeszcze?
Mówiła, że Connor to najlepsze, co ją ostatnio spotkało.
Kurwa mać.
Spisałeś się.
Ostatnio wymiatam.
Dzięki.
- To dziwne, że wciąż pan tu jest. - Wiem.
- Głodny? - Coś bym zjadł.
- Patrz, pająk. - Ja tu rządzę.
- Nie wierzę, że przyszłaś. - Będę szczera.
Nie wierzyłam, że masz minibrowar.
To prawda. Mam kucharzy i barmana imieniem Hector.
- Hector brzmi jak bujda. - No, masz rację.
I nie potrafię warzyć piwa.
Spodziewałam się.
Mimo wszystko...
spójrz na to.
O rany! Coś ty zrobił?
Niespecjalnie pasują do browaru.
Nieważne. Zrobię nowe piwo i nazwę je Ale Pies albo coś.
- Pijani ludzie kochają psy. - Od tego się u mnie zaczęło!
Spiłam się merlotem i postanowiłam uratować psiaki świata.
Widzę, że przeżywasz cięższy okres.
Szkoda, że nie widzisz się moimi oczami.
Jesteś taka fajna, zabawna i zdolna.
Spójrz na te zdjęcia.
Patrzysz na świat w wyjątkowy sposób.
Nawet nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.
Zrobię dla ciebie wszystko, Lizzie.
Przepraszam. Muszę iść. Nie mogę tak.
Kurwa mać.
Na trzecią pierwszą randkę rowery są dość ryzykowne,
ale na szczęście mam słitaśną stylóweczkę
i wyglądam w niej zabójczo.
O raju.
W sensie wyglądam dobrze czy o raju, ale ci się werżnęły?
W sensie: o kurde, dobrze wyglądasz.
W takim razie zatrzymam nicponia.
Powiedz, że to niedaleko.
Niecałe 200 metrów do parku.
Usiądziemy, napijemy się wina,
zaplanujemy przejażdżkę, którą olejemy.
Uwielbiam prawie trening jako wymówkę do picia.
- Jakie wino... - Jak dobrze, że jesteś.
Sorry, że przerywam interwencję w sprawie tego camel toe.
Wiedziałam.
Wygląda uroczo.
Jutro chcą nam dać dziecko, a ja zaraz zeświruję!
Charlie wysłał mnie do sklepu, ale ja się nie znam,
więc w panice kupiłem 20 pieluch i kostium kurczaczka.
Słodki. Aż mnie jajniki mrowią.
To dla mnie dobrze albo źle.
To nie miało się stać tak szybko. Przeczytałem tylko jedną książkę.
Zacząłem książkę.
Kupiłem książkę.
Mów prawdę.
Nie mam nawet książki!
Nie zdążę zabezpieczyć domu, kupić fotelika, jeść za dwóch.
Chcę moich dziewięciu miesięcy!
Czemu nie powiesz o tym mężowi?
Nie. Zbyt często zmieniałem zdanie, gdy pojawił się temat dziecka.
Bo widzisz, ja często się miotam.
- Zauważyłem. - Nie aż tak często.
Boże! Miotam się nad miotaniem!
Dałem słowo, że jestem gotowy,
więc straciłby do mnie zaufanie. Już i tak myśli, że zatrzasnę te drzwi,
które trzeba dokupić, jeśli te dla psa będą za małe.
Robią drzwi dla dzieci?
- Nie. - Nie.
Pomóż mi, błagam.
Usiądź sobie, dobrze?
Wiem, że jest ci ciężko.
- No. - I obiecuję, że o tym pomyślę,
kiedy razem z Derrickiem chwilę popedałujemy, a potem się spijemy.
- O nie. - Tak.
W porządku.
Zróbmy tak: zadzwoń do Charliego i wszystkich zaufanych osób,
wejdziemy do morza i to rozgryziemy.
- Dobra. - Tak?
Brzmi świetnie. Podoba mi się.
- Przyniosę ci wodę. - Dzięki, strasznie mnie suszy.
Skąd wiedział?
Lubię go.
Jednocześnie mnie uspokaja i podnieca.
Mnie też.
I jeśli dziś go nie przelecę, to cię zamorduję.
- Okej. - Jasne?
- Jasne. - Dobrze.
Rozumiem, ale cieszyłeś się na spotkanie z Jorgem.
Bo jako jedyny z naszej jednostki zawsze był w dobrej formie,
ale teraz sobie nie radzi.
Tak bywa.
No wiem, ale co ja mu mogę poradzić?
Daj się wyrzucić z domu? Zamieszkaj u terapeuty?
Jestem ostatni w kolejce do doradzania.
Nie zaczynałbym od tego rozmowy.
Dan, może powiesz Seanowi, co pomogło ci się otworzyć przede mną?
Bo wygląda jak smutny dąb?
Mów co chcesz, ale zostałem dziś zaliczony do piątki najgorętszych kochanków.
Czyli piąty?
Czwarty. Cmoknij się.
Tak czy siak, Dan.
To ten...
tak szczerze, to zacząłem się otwierać, kiedy przyznałeś, że też jesteś samotny.
Chciałem terapeuty równie zrytego co ja.
Wobec tego trafiłeś w oczko.
Ale masz rację. Zryci wiedzą, jak pomagać zrytym.
Spójrz na nas.
Co ty na to?
O cholera.
- Co tam, Brian? - Jak dobrze.
Myślałem, że pracujesz albo inne nudy. Nie masz pojęcia...
Wszyscy wiemy, że trochę minie, zanim będę musiał się odezwać. Mów dalej.
Walić to. Dobra, pójdę tam.
Dzięki, inny pacjencie Jimmy’ego.
Nie byłeś u nas rano?
Wszystko gra?
- Trzyma cię tu wbrew woli? - Tak.
Nie, chcesz tu być.
- Zmieniłem zdanie. - Nie.
Nie zmienił.
Dam ci listę innych terapeutów.
To żaden przytyk. Daję ją wszystkim jego pacjentom.
Idę do Alice.
Czy ty mnie słuchasz?
- Szlag. - Bo zacznę od początku!
Oczywiście, że cię słucham.
Dzięki, że się zgodziłaś.
Nie mam nic lepszego do roboty.
- Tata się na ciebie wkurzył? - Uziemił mnie na całe trzy godziny.
A twoja mama?
Wykopali ją wczoraj z kasyna,
więc ma teraz większe problemy.
Cholera.
- Co zrobiła? - Znowu wsadziła kostkę do ust.
To moja wina.
Nie zasłużyłaś na to, co ci zrobiłam.
Wszyscy mnie olali po śmierci mamy, ale ty jedna zostałaś,
a ja byłam tak cholernie samolubna,
że nawet nie pomyślałam o tym, co sama przeżywasz.
To się nie powtórzy. Obiecuję.
Dzięki.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
A co zrobisz z Connorem?
No to jesienią go pocałuję,
a potem się rozpłaczę i powiem: „To był błąd”.
W połowie semestru delikatnie zasugeruję chłopaka.
- O cholera. - Fotka z kolacji, z męską ręką.
Potem wrócę do niego w Święto Dziękczynienia,
ale będę zbyt pełna na seks.
Genialny plan zemsty.
Suka, suka, suka, picz.
Suka, suka, suka, suka, picz.
Czemu wiecznie na ciebie wpadam?
Alice nie przyjdzie, jest z Summer. Obiecałam cię poinformować.
Wystarczyło zadzwonić.
No cóż...
Boże dopomóż.
Spokojnie, znam zasady.
Owoce tropikalne. Najlepszy smak.
Dzięki za przyjście.
Wciąż nie wierzę, że „wejść do morza”
oznaczało wejście do morza. Myślałam, że to jakaś metafora.
„Zyski nam spadły. Wejdźmy z tym do morza”.
Nie.
Ocean to magiczne miejsce. Pozwala spojrzeć na sprawy jasno.
Miewałam gorsze randki.
Co ty wyprawiasz, Jimmy?
Nie mogę zmoczyć tatuażu.
Bri, zaraz odmrożę sobie bimbałki. Działa? Rozjaśnia ci się w głowie?
Tak.
Jimmy nie powinien robić tatuażu. Wygląda z nim kretyńsko.
I to bardzo.
Poza tym to nie jest dobry moment na dziecko,
ale wiem, że mogą minąć wieki, zanim ktoś nas znowu wybierze.
Więc musimy się zgodzić, gotowi czy nie?
Pytanko.
- Brian, tak? - Tak, pacjencie Jimmy’ego.
Skupiamy się na tym, co ty czujesz,
co przypomina mi spotkania z moim kumplem Stanem.
Wszyscy zawsze pytają o jego samopoczucie, ale nigdy o moje.
Więc pytam jako ten zawsze pomijany:
czy ktoś zapytał, co czuje twój mąż?
Jestem przerażony.
Co? To dlaczego nic nie mówiłeś?
Musiałem być tym dzielnym, choć boję się tak samo jak ty.
Chcę dziewięciu miesięcy.
Chcę przyjechać do szpitala z uroczym, małym plecaczkiem.
Za zimno na przemowy!
Skarbie, kocham cię.
Powinniśmy zaczekać, aż obaj będziemy gotowi.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Nie będziemy mieć dziecka!
Odezwiesz się?
Mac mnie pocałował.
Kto mógł to przewidzieć?
Właściwie powinnam była powiedzieć, że...
my się pocałowaliśmy.
Pospawało? Co cię tak bawi?
Życie.
Ostatnio sam musiałem zmierzyć się ze swoją zdradą,
20 lat po fakcie.
I jak poszło?
Pozostajemy w przyjaźni,
co oznacza cotygodniowe rozmowy telefoniczne, czyli...
nie za dobrze.
Jak mam to naprawić?
Łatwizna. Wehikuł czasu.
Próbuję zrozumieć, dlaczego to zrobiłam.
Nieważne.
Są miliony powodów i znam je wszystkie.
Poczucie zaniedbania, zagubienia, braku celu,
puste gniazdo, zbliżające się urodziny.
Nie obchodzę już urodzin.
Fajnie ci.
Co mam teraz zrobić?
Możesz to zataić i żyć z poczuciem winy,
licząc, że to cię zmotywuje do bycia lepszą partnerką.
Ale doświadczenie wskazuje, że większość zadręcza się tym na wieki.
Albo?
Albo możesz się przyznać, stawić czoła konsekwencjom
i liczyć, że to was zmotywuje do bycia silniejszą parą.
Ale doświadczenie wskazuje, że większość zadręcza się tym na wieki.
Musi być bramka numer trzy.
Ponoć pracują nad podróżami w czasie.
- Co ty byś zrobił? - Liz...
No proszę, powiedz.
Sekrety zawsze wychodzą na jaw.
Nie ma takiego sekretu,
którego nie wolałbym sam wyjawić.
Obrzydliwe.
Oddawaj.
Kolejna dziwna prawie randka,
ale tym razem ubrałam się jak plażowa hipiska z suchą skórą.
Pocałuję cię.
- Wiesz, zapowiedzi są zbędne. - Szlag.
Powiedz, że tego nie schrzaniłem. To morze było złym pomysłem.
Chcesz wejść do mojego morza?
Sorki, ale palnęłam.
Wymaż to z pamięci.
Ale naprawdę cię lubię, Derrick.
Ja też cię lubię. Bardzo.
Pomóż mi znaleźć powód, żeby od razu cię nie przelecieć,
bo chcę to zrobić jak należy.
Nic nie wymyśliłem. Do dzieła.
Błagam, prawie na to poszłam.
- Już biegłam. - Wiem.
Żarty na bok.
Nie możemy, bo po pierwsze, jestem cały w piasku.
Ja też. To byłoby bolesne i okropne.
To dobry krok?
Jasne. I tak umówiłem się z Keishą.
Wariat.
Dobrej nocy.
Dobranoc.
Dzięki.
Chciałam z wami o czymś pogadać.
Pogodziłyśmy się z Summer, z czego się cieszę,
ale najbardziej zabolało ją to, że nie byłam z nią szczera,
więc powinniśmy powiedzieć tacie, że z tobą rozmawialiśmy.
- Powinien wiedzieć. - Zgadzam się.
Ja też.
Ale zastanawiam się, czy jest opcja,
że to wy będziecie silni i odważni, i powiecie Jimmy’emu,
a ja nie zostanę wspomniany lub nie będę brał w tym udziału.
Nie jesteś taki.
Czyli też muszę być silny i odważny?
Dobra. Super.
Ta od szalików wciąż tu jest?
Minęło siedem godzin.
Masz rację. Przy okazji,
Derrick to największy przystojniak pod słońcem.
Jeden z największych.
Nie. Najprzystojniejszy ze wszystkich.
To był fajny dzień.
Mimo że nie skopaliśmy żadnych tyłków.
Pomyśl, ile dziś osiągnąłeś.
Poszedłeś do liceum, rozmawiałeś z obcymi ludźmi,
rozebrałeś się i wszedłeś do oceanu z bandą nieznajomych.
I choć z początku wymuszałem rozmowę,
to pod koniec pływałeś pieskiem i ubrany w slipy waliłeś prawdą po oczach.
To bokserki.
Trochę obcisłe, ale wyglądają świetnie.
Największego stracha miałem,
siedząc przez dziesięć minut sam na sam z tą przerażającą nastolatką.
Kompletna szajbuska.
- To moja córka. - Miły dzieciak.
Ale skoro przeżyłeś ją,
to przeżyjesz wesele Stana.
Czyli nadal jesteś na fali, co?
No pewnie, że tak.
- Przytulić cię? - W życiu.
I wtedy to przerwałam i wyszłam.
To było takie głupie.
Wiem, że cię zraniłam.
Powiedz coś, proszę.
Ile trwał pocałunek?
Co?
Ile trwał?
Będę odliczał Cincinnati, a ty powiedz stop.
No wiesz, jedno Cincinnati, dwa Cincinnati.
- Mississippi. - Ja mówię Cincinnati.
Jedno Cincinnati.
Jaja se, kurwa, robisz?
- Dwa Cincinna... - Stop.
Czyli dwa Cincinnati.
Nie, to było jedno Cincinnati i Cincinna.
Liz...
wspieram cię we wszystkim.
Jesteśmy domem zastępczym dla psów,
w zasadzie zaadoptowałaś córkę sąsiada.
Robisz sobie ze mnie żarty. Nieważne. Spływają po mnie.
- Wiesz czemu? - Nie.
Bo w głębi duszy sądziłem, że jesteśmy nie do zdarcia.
Jesteśmy.
Nie proszę cię o wiele.
Nigdy.
Wiedziałaś, że ten dupek mnie wnerwia, ale i tak to zrobiłaś.
Poczekaj, przepraszam.
Nie chciałam tego.
Chcę to przegadać.
Możemy to przegadać.
Przynajmniej ci powiedziałam.
Chyba lepiej tak, niż gdybyś miał się sam dowiedzieć?
Prawda?
Jeden mi się należy.
Powodzenia na weselu.
Dzięki.
O kurwa.
Napisy: Daria Okoniewska