Powinniśmy powiedzieć tacie, że z tobą rozmawialiśmy.
- Zgadzam się. - Ja też.
Jak mu powiemy, a on na nas ruszy, to zacznę go odpędzać jak niedźwiedzia.
Stanę twardo, zrobię się naprawdę wielki
i zacznę bardzo głośno klaskać.
3 LATA TEMU
A ona kim jest?
Ona?
To najbardziej rozchwytywana położniczka w Pasadenie.
Ostatnio zgubiła obrączkę w jednej z pacjentek.
Nie miała rękawiczek?
W rękawiczkach niczego nie czuje.
Prawdziwa artystka.
- A ten facet? - Nie palcem.
- Frankie, jebany przygłupie. - To cyngiel.
Mówi teraz szefowi, że spudłował.
Zajebię cię!
Rozsadza go, bo nikogo dziś nie kropnął.
- Myślisz, że jest samotny? - Nie, bo mieszka z mamą.
A ona mu powtarza:
„Nieważne, ilu zabiłeś. Ważne, że się starałeś”.
Słodko.
Bardzo.
Jak się wprowadzę, to przestaniemy to robić?
Co? Miałbym pozwolić, żebyś sama czekała na pociąg?
I co byś robiła? Czytała?
Wiesz, że nie potrafię.
Właśnie.
Nigdy nie przestanę tego robić. To moja ulubiona część dnia.
Kowboj! Prawdziwy kowboj.
Dzień dobry.
Hej.
Sorki.
To prawdziwy kowboj.
Prawdziwy kowboj prawdziwie nas zabije.
O kurwa! Masz lodowate ręce!
Przystawiałam się.
No dobra. Piszę się. Wykorzystaj mnie jako grzejnik.
Wiem. Lodowate.
Śpicie?
Wyrwipała.
Wejdź.
- Cześć! - Hej.
Kolega podesłał mi tę piosenkę.
Super! Muzyczna imprezka.
To ten sam kolega, który odwiózł cię po treningu?
Jaki kolega?
- Nikt taki. - Nikt taki?
No weź. Imię? Wiek?
- Jest z klasy? - Dylan jest z innej szkoły.
Dylan.
Dylan z innej szkoły?
- Jak w 90210. - Dylek-Badylek.
- Kochasz go? - Jego tata lubi browca?
- Jezu! Wychodzę. - Zaproś go tu.
- Jesteśmy fajnymi rodzicami! - I to jak!
Nie patrz tak.
Pa!
Wiedziałam, że wymięknie.
Jest cudowna.
No, średnia.
Obiecaj, że tego nie spieprzymy. Jest naszym największym dziełem.
Obiecuję.
O Boże.
Jakim cudem znowu są tak zimne?
Już mi przeszło.
Powiedział pupilkowi Jimmy'emu o parkinsonie, ale mnie nadal nie.
Nieważne, jego strata.
Czytałam, że parkinson powoduje suchość skóry i odwodnienie.
Czarne są speckami od nawilżania. Mogłabym być jego szerpą.
Możemy pogadać o czymś ważnym?
Ten koleś, z którym mnie umówiłaś? Charlie? Nigdy w życiu.
To jedno z największych ciach, jakie w życiu widziałam. Co ci nie pasi?
Zarzucił mi, że nie pytałem o jego życie, co jest nieprawdą.
Zapytałem, którą z moich historii lubi naj.
- Mega. - Jemu też się nie spodobałeś.
Teraz muszę go zdobyć.
Zaproszę go na randkę. Będę pytał o rzeczy z nim związane.
To nie takie trudne.
- Cześć. - Hej.
- Gaby, prawda? - Tak.
Miałam ci powiedzieć:
jeśli szukasz korepetytorki dla Alice, to znam świetną. Connor ją uwielbiał.
Dzięki, Liz.
- Pa. - Pa.
Narka.
Ale z niej mamuśka.
Ciszej.
Poznałem ją na waszym sylwku. Jest wredna jak stara drag queen.
Polubiłem ją.
- Bo sam jesteś starą drag queen. - Wiem.
- Jak byś się nazywał? - Erin Kutasovich.
- Bo jestem prawnikiem. - Wiemy. Ciągle o tym ględzisz.
Gotowe. Oficjalnie się wprowadziłam.
Super.
Pytanko. Moje rzeczy są pod twoimi czy przepadły na zawsze?
Przepadły na zawsze. A wiesz, co jest najdziwniejsze?
- Nawet ci ich nie brakuje. - Racja. Nigdy mnie nie obchodziły.
To dobrze. Została tylko jedna mała rzecz.
Malusia, tyciusia rzecz.
No, nie aż tak tyciusia. Z grubsza tego rozmiaru.
MISS AGENT
Nawet nie zbliżaj się do Sandy.
- Sandy. - Wy nie jesteście na ty.
- Okaż szacunek. - To dziwne, że dorosły facet
uwielbia Miss Agent, a ja z nim sypiam.
Nie kumasz, bo jesteś śliczna.
Nie musiałaś przechodzić metamorfozy, żeby odkryć swoje piękno.
Usłyszałam tylko, że jestem piękna.
Bo o to mi chodziło.
Jak to ma przebiegać?
Spotykamy się co tydzień, a jakby co, to mam pisać, czy...
Wolę nie wykraczać poza gabinet.
Granice to ważna część relacji terapeutycznej.
Nie leży mi pan.
Nie wiem, może to głupie.
Pewnie nawet nie potrzebuję terapii.
Nie.
Wypisała pani sporo natręctw w formularzu rejestracyjnym.
Powtarzanie. Ubrania domowe i wyjściowe?
- Tak. - Utrzymywanie baterii w telefonie na 17%.
Siedemnaście to liczba pierwsza.
Tak jak i 97.
Szlag!
Czy już nikt w tym kraju nie wkłada serca w swoją robotę?
Miły poranek?
Gówniarz imieniem Brayden spieprzył mojego bajgla.
A kiedy zwróciłem mu uwagę, że użył nie tego serka,
rzucił: „Mój błąd”.
Tak na odwal się „mój błąd”? Czy raczej „mój błąd”?
To drugie. Co za różnica?
Mam w domu nastolatkę. Lepszych przeprosin nie uświadczysz.
Poważnie?
Dobrze, że zdupczyliśmy im planetę.
Jak miło.
Dzień dobry.
Hej.
Ręka ci drży. Wszystko w porządku?
Tak, wszystko dobrze.
Po prostu nie sypiam zbyt dobrze.
Wietrz na noc sypialnię i żadnego telefonu przed snem.
Boidupo, kiedy go namówisz, żeby mi powiedział?
Próbowałem. Nie widziałaś tego nakłaniającego wzroku?
Mnie to wyglądało tak, jakbyś błagał o głębsze wejście w tyłek.
Nie błagam o to. Sam mnie tam wsadził.
Dziękuję, było super.
Cieszę się, że w końcu się spotkaliśmy.
I mogliście się poznać.
- Tak. - Czułam, że się dogadacie.
Wyślę ci ten artykuł o uprawie nerkowców.
Z chęcią przeczytam.
Pa!
Wypiłam za dużo. Zamówmy Lyfta.
Ja poprowadzę. Wypiłem tylko dwie lampki.
Jutro odbierzemy auto.
Muszę wcześniej być do pracy. To tylko kawałek.
- Kradniesz je? - Są urocze.
Wiejemy.
- Musicie sobie zrobić męski wieczór. - Jasne.
Nigdy w życiu.
Przestań.
Naprawdę cię kocham.
Ktoś tu dzisiaj zaliczy.
Wracajmy.
- Nie mówiłem ci? - Nie!
Mogę się poczęstować?
Jasne.
Zabierzesz cały słoik?
- Tak. - Jest wielki, ale spoko.
Hej.
Co ty tu, kurwa... robisz?
Myślałem, że nocujesz u Summer.
To było wczoraj.
To twoja córka?
- Chcesz coś zjeść? - Nie, dzięki.
Na pewno? Danica nie tylko kradnie,
ale też uczy się w szkole kucharskiej.
Poradzę sobie.
Dobrze.
Miła dziewczyna.
Nie przejmuj się. Fajnie, że wpadłaś.
Mamy taco wtorek.
Derek, nie jedz tego. To porcja Alice.
Przepraszam. Myślałem, że moja.
Nie.
- Proszę. - Dziękuję.
Nie ma za co.
Dzięki.
Dziękuję.
Kochamy cię.
I poczęstuj się napojem, który dla ciebie otworzyłem.
Zignoruj go.
- Co? - Co?
Rozmawiałam właśnie z twoim prawnikiem na temat ugody.
Chcą roku, ale może wyjdziesz po 10 miesiącach.
Będę cię odwiedzać w każdy weekend i w tygodniu po pracy.
Nie chcę być sama, więc zostanę na kilka dni u rodziców.
Tato? Jutro mam mecz w nogę.
Podwieziesz mnie?
Chciałbym.
Ale mam sporo pracy, więc...
Zapytam, czy Liz cię podwiezie.
Nie odwiedzaj mnie.
Ani tu nie wracaj.
- Żyj własnym życiem. - Co?
Nie. Ty jesteś moim życiem.
No proszę.
Później możemy coś zjeść.
Kanapki z kurczakiem albo cokolwiek.
Przejdziemy przez to.
Nie.
To koniec.
To był największy błąd mojego życia,
a twój widok będzie mi o nim przypominał.
Ale niedługo.
Następnym razem.
Nic na to nie poradzisz.
Jeśli ci na mnie zależy,
odejdź.
Tato...
potrzebuję cię.
Nie mogę.
Czy ktoś nas podsłuchiwał?
Bo musi z nami pójść i przysiąc, że mieliśmy mu o wszystkim powiedzieć.
Ktokolwiek?
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
To wcale nie tak.
Co ty odpierdalasz?
Serio myślałeś...
Co to ma być?
Strach na niedźwiedzie. Nie wierzę, że zadziałał.
Nie bądź na niego zły. To moja wina.
Kiedy powiedziałeś mi o Louisie, nie mogłam wyrzucić go z głowy.
Szpiegowałam go.
Paul kazał mi przysiąc, że nie zagadam, ale i tak to zrobiłam.
I na początku było dziwnie, ale potem było całkiem miło.
Miło?
Jak ty się w to wmieszałeś?
No dobra. Chyba jeszcze dam radę.
Przyszedł tu,
więc mówię: „Zostaw tę rodzinę!”.
A on, że przeprasza. Ale takim bardziej zbolałym tonem.
Zapytałem, czy wszystko gra. Przytaknął, ale wyraźnie ściemniał.
Pielęgnuję w sobie empatię, bo zdecydowaliśmy się na dziecko.
Dziewczynkę nazwiemy Sutton Foster,
a chłopca, co oczywiste, Foster Sutton.
Miałem mętlik w głowie, więc poszedłem do niego do pracy.
Nie żeby się spotkać, tylko zapytać, jak się czuje.
A jego szef to taki Tony Soprano, ale przystojniejszy.
Z tych co to są szorstcy, ale przy tym świetnie całują.
Od takich z daleka.
No więc pytam tego szefa o Louisa, a on mówi: „On jest megazdołowany.
Ponurak, ale nie mogę go za to zwolnić. Jebana kultura unieważniania”.
Potem zawołał Louisa i zaczęliśmy gadać.
Jimmy, jego życie jest tak przygnębiające.
Requiem dla snu przygnębiające.
I nie mówię o środku, kiedy sobie miło ćpają,
ale o końcu, kiedy leżą tyłek w tyłek, a ty już wiesz, że hera to zło.
Nie ma przyjaciół.
Nie ma z kim pogadać.
On cierpi.
Więc wziąłem go na spacer i porozmawialiśmy,
bo nie wybaczyłbym sobie, gdybym chociaż nie spróbował pomóc.
To wszystko.
Powiedziałem to wszystko Alice,
a ona: „Zabierz mnie do niego albo naskarżę tatusiowi”.
Znasz ten ton.
Więc pojechaliśmy tam i poszło naprawdę dobrze,
bo opowiedziała mu o swojej mamie
i czapce z Goofym, a potem mu wybaczyła.
A jeśli chodzi o dzisiaj, to kobieta o imieniu Doris może przysiąc,
że chcieliśmy ci o tym powiedzieć.
- Już wystarczy. - Trudno wyhamować.
Potrzebuję trochę czasu,
żeby przetrawić
ten monodram Briana.
Jesteś moją córką.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Ty nie jesteś moją córką. Nie licz na mnie. Wypad.
Kocham cię.
Pierdol się.
Rozumiem.
Naprawdę przepraszam.
Do zobaczenia.
Wybaczyłaś mu?
Tak.
Ty też powinieneś.
Obu wam będzie lżej.
TA CZARNA DUPCIA POTRAFI GOTOWAĆ
Hej, to ja.
Oddzwoń, jeśli chcesz.
Tęsknię za tobą.
Pa.
To ta słynna kanapka jajeczna D-Trona?
Sorki, że na kupnym chlebie, ale zapomniałem zakwasu.
To w ramach podziękowania za gościnę.
Nie ma sprawy. Kocham was i wspieram oboje.
- Wiem. - To jak? Pójdziesz do tego typa?
I co potem?
Nie wiem. Nastroszysz się.
Popchniesz go swoją klatą, zbliżysz do niego twarz
i będziecie sapać do swoich ust.
- Tak hetero robią w filmach. - Dla jasności,
ma pójść do gościa, który pocałował Liz, a potem może go przelecieć?
No. Ale by miał nauczkę.
Nie słuchaj go.
To dobra okazja, żeby zadbać o siebie.
Niektórzy biorą kąpiele.
Ja z kolei roztapiam kubełek lodów i wypiłam je przez słomkę jak sok.
A ty?
Lubię oglądać zdjęcia starych aut i fantazjować o ich naprawianiu.
- Ja też. - Bajer.
Albo drzemać. Kocham drzemki.
Przyniosę ci koc obciążeniowy.
Jakby miażdżył cię głaz, ale w taki kojący sposób. Bajka.
Dzięki.
Dobra?
To ten...
powinienem mu nawtykać?
Nie wiem, to zależy. Będziesz spał spokojnie, jeśli nie?
Pa!
No dobra.
O nie. Gdzie on jest? Co narobiłeś?
Żadnych wątów. To ty mnie z nim zostawiłaś.
Znowu nie spałem w nocy.
Drżenie się wtedy nasila.
Ciekawe, że te twoje drżące ręce zawsze kończą na moich piersiach.
To nie drżenie, to propozycja.
Dziwnie się czuję.
Zaczynam zapominać.
To jaki masz plan?
Umówiłem się dziś do lekarki.
Dobrze.
Wszystko gra czy się trochę boisz?
Nie wiem, co to strach.
Ale ty wydajesz się nerwowa. Chodź ze mną.
O matko.
No co? Chciałaś, żebym się otworzył.
Tak to właśnie wygląda.
Korzystaj. Naciesz się.
Doceniam to, ale uzgodniliśmy, że nie będę chodzić z tobą na wizyty.
Liczyłem, że tobie też pamięć nawala.
Chodź tu.
Jesteś dzielnym chłopcem i jestem z ciebie dumna.
Dzięki.
Jakkolwiek masz na imię.
Dzięki, że przyjąłeś mnie poza grafikiem.
Jorge niedługo przyjeżdża i nie chcę tego spieprzyć.
Pomyślałem, że mi doradzicie, co robić, a czego nie.
Ja ci powiem, co robić.
Jimmy to spec od czego nie robić.
Ostrożnie. Nagrabiłeś sobie.
Spóźniłeś się.
Wiem, przepraszam, ale...
Jakim cudem to ja ciebie przepraszam?
Odkryłeś moją supermoc.
Z chęcią pogadam o Jorgem, ale mogę najpierw opieprzyć Paula?
Zapowiada się ciekawie.
Ukrywałeś przede mną, że Alice widziała się z zabójcą Tii?
- O-o. - O tak!
Wielkie o-o.
Spuść z tonu.
Jakiego tonu?
- Tego tonu! - Dobra, niech będzie.
Alice to moja pacjentka.
Niczego ci nie mówiłem, bo skończyła 18 lat.
Jest dorosła.
Ona ma 17 lat, Paul. Urodziny ma za parę tygodni.
Mój błąd.
Wzruszyłem się.
Odradzałem jej rozmowę z nim, ale mnie nie posłuchała.
Życie chłoszcze.
A ty nie jesteś zły na mnie.
Nie jesteś nawet zły na Alice.
Więc idź i się zastanów, co cię tak wkurzyło, jasne?
O kurde. Pozamiatał.
Nie mów tak. Nic nie pozamiatał.
Nawet nie próbuj upuścić tej wyimaginowanej miotły.
Nie jestem w nastroju.
- Upuść ją. Zrób to. - Nie rób tego, Paul.
Nie musicie tu siedzieć. Poradzę sobie.
Nie bądź taka fifa-rafa. Jesteśmy kamiennymi siostrami.
Kamiennym Przymierzem.
Kamienne siostry brzmią lepiej.
O bliskich się troszczy.
Lecę do pracy, więc Alice ma pierwszą wartę,
a potem przyślę posiłki.
- Wie, co zrobiłam? - Tak, ale mogę udawać, że nie.
Zostałam wiralem jako suka, picz i oberwałam w cycka.
Problemy dorosłej kobiety.
Dobra, przepraszam. Muszę iść, ale powodzenia.
- Jesteś głodna? - Nie.
- Obejrzymy coś? - Zbyt zdołowana.
Możemy poudawać, że masz córkę,
zapleciesz mi włosy i udzielisz życiowych rad.
To może być spoko.
Nigdy nie bierz telefonu do łazienki, to obrzydliwe.
Wylęgarnia zarazków. Dobra rada.
I smaruj się kremem z filtrem nawet w pochmurne dni.
I nakładaj go ponownie
co dwie godziny, inaczej skóra zestarzeje się szybciej niż ty.
Spodziewałem się ciebie.
Pierdol się.
Zasłużyłem. Piwa?
Nie.
W razie w.
Chcesz mi sprać mordę?
Nie wiem.
Jesteś gościnny jak na padalca.
Staram się.
Niech to szlag.
Chciałem ci tym chlusnąć w twarz, ale jest pyszne.
Dzięki.
Pomyślałem, że warto je wyeksponować.
Pewnie była zachwycona.
Nawet ich nie obejrzałem.
Wiesz co? Powinieneś się chełpić.
Ona cię kocha.
Nie znam fantastyczniejszej kobiety.
I wiem, że...
nigdy takiej nie zdobędę.
Daj spokój. Nie jest jeszcze za późno. Nie poddawaj się.
Co ja wyprawiam?
Wychodzę.
- Morele? - Odrobina miodu.
Nieziemskie.
Wypiję do końca.
Ty wyjdź.
Rozumiem.
Popołudniowa zielona herbata Jest taka pyszna, bo jest zielona
Tu jesteś. Podwieziesz mnie do lekarza?
Sorki, mam pacjenta.
Może Sean mnie podwiezie.
Spójrz na mnie. Mowy nie ma.
Możemy pojechać Lyftem.
- Jest w drodze? - Chodź i się przekonaj.
Co jest grane?
Minusem tego, że wszystkie kobiety w twoim życiu
zachęcają cię do rozwoju emocjonalnego jest to,
że teraz wiesz, kiedy potrzebujesz wsparcia w trakcie wizyty u lekarza,
ale jako twór XVIII wieku nie umiesz o to poprosić.
Więc zamiast tego wprawiasz wszystkich w zakłopotanie.
Nie mam pojęcia, o co jej biega.
I tak miałem zamiar wpaść do twojej lekarki. Pojedźmy razem.
O ile masz ochotę.
Wielką. Jedźcie.
Nie sądziłem, że spotkanie gdziekolwiek może oznaczać wycieczkę po kamienie.
Trzeba było nie mówić „gdziekolwiek”. Czekaj, sprawdzę... Bingo!
To agat.
Widzisz, jaki jest szorstki na zewnątrz? A tu gładki.
Jak dla mnie wygląda tak samo.
Gdzie ty masz oczy?
Takie są najlepsze.
Gdzieś tu będzie tatuś.
Tatuś?
To nie jest na serio, prawda? To nie może być na serio.
To jest na serio. Bardzo serio.
O matko.
O matko, chyba jednego znalazłem!
Tak!
Widzisz? Patrz, jak się błyszczy.
Nie.
Obrzydziłaś mi kamienie.
Wiem, że Gaby kazała ci do mnie zajrzeć.
Tak, kazała.
Ale nie dlatego przyszedłem.
Jestem na ciebie wściekły.
Na mnie?
Jak tylko komuś jest ciężko, rzucasz się na pomoc.
Tak było ze mną, Gaby, Paulem, Seanem, Alice...
Skończ już.
Ale ty nie pozwoliłaś nam się zrewanżować.
To samolubne, nie sądzisz?
On mi nie wybaczy.
Możliwe.
Ale czasami przebaczenie komuś wydaje się niemożliwe.
A potem zdajesz sobie sprawę, że złol z twojej historii
to po prostu człowiek, który popełnił wielki błąd.
No.
Przy okazji. Dasz mi kiedyś jakiś kamień?
Ponoć ci je zobrzydziłam, a one to usłyszały.
Słyszałeś mnie, kamy... Znalazłem!
Znalazłem kolejnego.
Ten jest gładki, jak mówiłaś.
Nie.
Zołza.
Czyli to tutaj...
Tutaj pracujesz.
Tak.
Kiedy byłem młody, to o terapii się nie mówiło.
Najbliżej do terapeuty było woźnemu, który powiedział:
„Chłopcy się nie mażą”. I próbował mnie pocałować.
Dobrze, że tu jesteś.
Wiesz, co jest najdziwniejsze?
To Liz nawaliła.
Więc dlaczego ja czuję się jak...
ostatnia gnida?
Chcesz Gaby terapeutki czy przyjaciółki?
Przyjaciółki.
Derek, jesteś wspaniałym człowiekiem.
Życzliwym, lojalnym, i jeżu kolczasty, czego ty używasz do tej czupryny?
A teraz przemówi Gaby terapeutka.
Siedziało tu mnóstwo małżonków, którzy przerabiali dokładnie to samo.
I szczerze, to się nigdy nie bierze z księżyca.
Wiedziałem, że jest przybita. Ale jesteśmy razem od wieków.
Wiesz, ile razy była zdołowana z powodu błahostek?
Jak wykopanie z komitetu po tym, jak obraziła wszystkich w komitecie?
- Nie jest typem komiteciary. - O nie.
Ale nieważne, co ją zdołowało, zawsze z tego wychodziła.
- Zwróciła się do ciebie? - Tak jakby.
Powiedziała, że czuje się tak, jakby była pod wodą.
A ludzie pod wodą zazwyczaj...
Nurkują i szukają skarbów?
Nie.
Toną.
Więc Liz powiedziała ci, że tonie, a ty jak zareagowałeś?
Zaproponowałem szamochód z grzankami.
Derek.
Cholera jasna. Jakim cudem nagle to moja wina?
- Ja... - To nie twoja wina.
I masz prawo zrobić cokolwiek zdecydujesz.
Ale jesteście małżeństwem od ilu, 26 lat?
Tak.
Popełniałeś błędy?
Nie tego kalibru.
Nawet nie blisko.
- Do dupy to wszystko. - No, do dupy.
Ale przepracujecie to.
Jestem pewna.
Ty i ta twoja sekretna czupryna.
Oliwa z oliwek i cytryna.
Serio? Ja tym polewam sałatki.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Dobrze pana widzieć.
I pańskiego...
- Kolegę. - Sean.
Cześć, Sean.
O kurczę. Chwileczkę, przyniosę pańską kartę.
Najpierw Julie, teraz ona? Wszystkie neuro są sexy czy tylko twoje?
Nie bajeruj jej. Jak mnie nie wolno, to tobie też.
Rany, zluzuj szelki.
- Sam zluzuj szelki. - Okej.
Ostatnim razem dokuczały panu zawroty głowy.
Zbliżamy się do maksymalnych dawek leków,
więc niewiele można zrobić.
- Pomagają? - Na razie tak.
Ale ostatnio nie sypiam zbyt dobrze.
Może to przez stres, może przez pikantne skrzydełka o północy.
Ale mówiła pani, że dla mojego mózgu niedobór snu
jest jak polewanie ognia naftą.
Więc to nic dziwnego, że miewam nieznaczne
problemy z pamięcią.
Dlatego przyszedłem.
- Zrobić PKUK. - Co?
Prewencyjne kontrole i usługi konserwacyjne.
Też byłam w wojsku.
Bez jaj. A konkretniej?
„Konkretniej”? Co mówiłem o bajerowaniu?
Nie szkodzi.
Marynarka? Wygląda pani na marynarkę.
- Właściwie... - Dobra, skończyłeś.
Jest wiele rzeczy i ludzi, których kocham.
Chcę być sprawny, jak tylko się da, tak długo, jak tylko się da.
Jeśli jest jeszcze coś, co mógłbym robić,
proszę powiedzieć, bo...
zrobię wszystko.
Zwłaszcza w kontekście problemów ze snem, jedną rzeczą,
którą koniecznie musi pan zrobić, jest odstawienie alkoholu.
A jakieś alternatywy?
Przyszedłeś po swoje rzeczy czy wróciłeś do domu?
Chcę, żebyś wrócił. Tak bardzo przepraszam.
Ja będę mówił, dobrze?
Spieprzyłaś.
Wiem.
Ale mnie przy tobie nie było, a powinienem był być.
I za to przepraszam.
Twoje przeprosiny sprawiają, że czuję się jeszcze gorzej.
Więc zrobiłem swoje.
Ktoś przychodzi na kolację?
Idioci, za którymi możesz tęsknić.
- Cześć, mamo. - Cześć. Jesteście wszyscy!
- O rany. - Sorki, że zapomnieliśmy o urodzinach.
Nie mam urodzin.
- Dziękuję. - Mamo.
- Dziękuję. - Warto było.
Niech nam żyje sto lat
Cieszę się, że zadzwoniłeś. Proszę.
Doceniam wizytę.
- Dobry film. - No, ponadczasowy.
- Tak? - Tak.
Dawno go nie widziałem.
Napijesz się wody albo herbaty...
Nie musisz nic robić.
Wybaczam ci.
Chcę, żebyś ruszył dalej z życiem i czuł się z tym dobrze.
Ale musisz coś dla mnie zrobić.
- Jasne, cokolwiek. - Super.
Nie chcę cię więcej widzieć.
Rozumiesz?
Nie chcę, żebyś spotykał się z moją córką.
Ani widywał moich przyjaciół.
Masz zniknąć z mojego życia.
Możesz to dla mnie zrobić?
Oczywiście.
Dziękuję.
Powrócił.
Czekamy, aż przemówi.
Wkrótce wydusi jakieś słowa.
Brian, nie świruj pawiana.
Jak poszło?
Wybaczyłem mu.
Cieszę się.
O matko, co za ulga.
Bałem się, że będzie zły i wpadnę w słowotok,
i nie będę mógł przestać...
- Przerażające. - Takie miało być.
Zaraz, mam uwierzyć, że puknąłeś dwie dziewczyny?
- Kit wciskasz. - Serio.
Nigdy nie miałeś brania. A Summer to zmyślone imię.
- Summer. - Przestańcie.
- Nie zmyśliłem jej. - Gorąca?
- Urocza. - Jak Summer, to...
- Gorąca jak lato? - Ale Winter była oziębła.
Od Winter wiało chłodem.
Już wiem, na kogo byłem zły.
Nie na niego.
Wiem.
Na siebie.
Tylko nie mów znów „wiem”.
Kiedy tak bardzo chcę.
Każdy ma nadzieję,
że w kryzysowych sytuacjach będzie można na niego liczyć.
Ale nie na mnie.
A Alice mnie potrzebowała.
Zawiodłem na całej linii.
Myślę, że widok tego człowieka...
przypomina mi, jak kurewsko beznadziejnym jestem ojcem.
I że złamałem ostatnią obietnicę złożoną żonie.
Ten burbon przepłynął cały świat,
wchłaniając słone morskie powietrze z każdego zakątka Ziemi.
Morska whiskey.
- Nie nazywaj jej tak. - Dobra.
Dzisiaj...
wypijam mojego ostatniego drinka w życiu.
I postanowiłem wypić go z tobą.
Paul...
myślisz, że zdołam sobie wybaczyć?
Tak.
Tak myślę.
Naprawdę?
Na to liczę.
Ja też.
Bo to jest wykańczające.
Napisy: Daria Okoniewska