Podasz mi taśmę pakową?
Wybacz, że przerywam ci to wianie grozą.
Przyniosę wam wodę.
Czy nie jest kochana, zapraszając mnie do siebie?
Jestem królową dobroczynności.
- Po mamusi! - Tak jest.
Ty podstępna żmijo!
Pięknie wyglądasz, promieniejesz.
Oczywiście.
To rozświetlający krem UV, bo mieliśmy iść na plażę.
Jesteśmy w Long Beach, więc się liczy. Wiesz, jak przeżywam tę wprowadzkę mamy.
Potrzebuję wsparcia.
Stresujesz się, ale pomyśl tak: w końcu nauczysz się cicho bzykać.
Jak ty coś palniesz...
- Proszę. - Pani Evans,
- chodzi pani do kościoła? - Tak.
Jak powiem, że jestem gejem, to będę mógł wyjść?
- Takiego wała, ćwoku. - Wyrażaj się!
Gabitho, jestem oburzony.
Ty, kochaniutki, przejrzysz mi ciuchy.
Chodź.
Poleciała stereotypem.
Ja pierdolę.
Co tak trzepiesz tą nogą?
Przedrzeźniasz mnie?
Zbieram się na odwagę, żeby coś powiedzieć.
Będzie się działo.
Daj znać, jak przestaniesz być cykorem.
Powiedziałeś kiedyś, że albo utopię się w swojej żałobie,
albo się z nią zmierzę.
Tak.
Jeszcze nie wypłynęłam, ale widzę już światło.
Nie potrzebuję już terapii.
I wiem, co powiesz.
„Każdy potrzebuje terapii”.
Bo tak, brzmisz jak Batman.
Celowo. To się nazywa wzbudzać posłuch.
Chyba już czas, żebym zaczęła radzić sobie sama,
choćby przez jakiś czas.
Jesteś zły?
Nie.
W zasadzie jestem bardzo dumny.
A gdybyś mnie potrzebowała, jestem do dyspozycji.
Wiem.
I, Paul...
Nie ma za co.
Myślałaś, że się wykręcisz od zapłaty za ostatnią sesję?
Błagam cię.
Dobry towar.
Szlag.
Kto umarł?
Nie żartuj tak przy ludziach w moim wieku.
Mój mąż pozostanie ze mną w wielu wspomnieniach.
A kiedy Elliot cię kochał,
nigdy w to nie wątpiłeś, ani przez sekundę.
Takim właśnie go zapamiętam.
Dziękuję, że przyszliście.
Przynajmniej nie musicie się już ukrywać.
Próbowałem rozluźnić atmosferę.
Żarty na pogrzebach powinny być śmieszne.
To był całkiem dobry materiał.
- Dzięki, że jesteś tu ze mną. - No pewnie.
Nie ominąłbym pogrzebu męża dziewczyny twojego szefa.
Julie w czerni powala na kolana.
- Mam na nią chcicę. - Podglądałbym.
- Hej. - Jeżu święty.
Przynajmniej nie muszą się już ukrywać.
Widziałeś?
Paul. Śmieszne.
- Co jest śmieszne? - Nie wiem.
Mam nadzieję, że nie jest ci nieswojo,
że to ze mną wcześniej sypiała.
Nie, w ogóle.
To nic złego.
Wiem, ale dzięki.
- Fajnie. - Fajnie.
Serio?
Zasmucasz mnie.
Kumam.
- Dziękuję za przyjście. Tobie też. - Nie ma za co.
Jemu nie dziękuj. Ominął pogrzeb. Przyszedł na darmowe żarcie.
- Zazdrosny? - Tak.
Przy okazji, skoro dom jest już sprzedany, możesz przelać środki na fundusz
dla córki i wnuków Elliota.
Dziękuję. Tego by chciał.
To gdzie będziesz mieszkać?
Zatrzyma się u mnie na parę dni, póki czegoś nie wymyśli.
Dzięki raz jeszcze, kolego.
- Zatrzyma się u ciebie na parę dni? - Parę dni?
- Aleś ty wyrachowany. - Wstrząsnęło mną.
- Zatrważające. - Przerażające.
Obecne rozwiązanie się sprawdza.
Nie zapominajmy, że nie mieszkałem z nikim od 30...
Co ty robisz? Od 30 lat. Co to jest?
Wielka rozklapiocha, bo straszna z ciebie cipa.
Klap, klap, klap.
To też przeraża.
- Wyobrażam sobie. - Bierz mi ją sprzed twarzy.
Zabieraj ją. Jesteśmy na stypie.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
DO: LOUIS CZEMU TAK MILCZYSZ? ODEZWIJ SIĘ
Kiedy Alice skończy 18 lat, będziesz dorosłym z dorosłym dzieckiem.
I to cię tak szokuje?
Twój tata ma dorosłe dziecko.
Jasna dupa.
Gadacie o moich urodzinach? Co dostanę?
Ja upiekę ci tort.
Czekolada czy wanilia?
Zaskocz mnie, ale wanilia.
Wiem, co chcę.
No weź, to tylko auto.
„Tylko auto”. Biali i ich problemy.
Przykro mi. Nie zarobiłbym na ubezpiecznie.
No dobra. Warto było spróbować.
- Może jednak? - Nie.
- Zapłacę za benzynę. - Z czego?
- Bezczelność. - Okropność.
- Kup jej auto. - Wiem, ile zarabiasz, sknero.
- Skarżypyta! - Lata mi to!
Dobra, femboty, wycofać się. Kupuję Alice auto.
Ściemniam, żeby ją zaskoczyć.
To kochane. Znów cię lubię.
Ja jeszcze nie wiem.
Jej ostatnie urodziny zawaliłem.
Bo zapukałeś do mnie nabzdryngolony i chciałeś pożyczyć tort urodzinowy?
- Pamiętam, Liz. - Czyżby?
Nie wszystko.
Pewnych rzeczy wolę nie pamiętać.
Uwielbia żółtego MINI Coopera,
którym na studiach jeździła Tia, więc szukam takiego.
Przekonałeś mnie. A imprezka kiedy?
Ona ma swoje plany.
Nie chce świętować urodzin z tatą i jego paczką.
A co mnie to? Jest nam to winna!
- To impreza dla nas. - Należy nam się.
Należy.
- Należy się nam, do cholery. - Do cholery.
Do cholery.
Musimy ją zaplanować.
- Derek. Derek idzie. - Derek!
- Hej, Jorge. - Co ci podać?
Sorki, jestem Derek.
To co zwykle.
Ale nie wiem, czy jedną, czy dwie.
Weź sobie dwie, mój żarłoczku.
- Serio? - Tak.
- Słyszeliście. - Usiądź sobie, przyniosę ci.
Dziękuję.
Co ty odpierdzielasz?
Nie twój interes.
Dlaczego on się wrył w kolejkę?
Przepraszam, toporny naszyjniku.
Nikt cię nie pytał o zdanie.
Ale dzięki wielkie za szeryfowanie. Co ta kolejka by bez ciebie zrobiła?
Naprawdę. Szóstka z plusem.
Pani dziś nie płaci.
Przejdźmy do rzeczy.
Twoje urodziny wiele znaczą
- dla nas obojga... - Obu.
- Miałyśmy zawrzeć wspólny front. - To mów poprawnie.
Twoje urodziny wiele znaczą dla nas obu.
Dziękuję.
Zacznijmy od tego, że cię kochamy.
- Mamy śmiałą propozycję. - Tak.
Uroczysta kolacja, tort i prezenty, stroje wieczorowe, od 19.00 do 22:30.
Mogę wam zaoferować jedzenie tortu w kuchni na stojąco,
w dresach,
bez otwierania prezentów,
od 16.30 do 16.35.
W kulki lecisz.
- Zluzuj. - W kulki!
Wiem, celowo przegina. Spodziewałyśmy się tego.
Mam kontrpropozycję.
Godzinny tort, schludne stroje, otwierasz tylko prezenty od nas.
Pamiętaj o biforku.
I 20 minut wspólnego szykowania.
Wybieramy ci strój i dajemy kobiece rady.
I zapraszasz nas na imprezę z twoimi znajomymi,
ale masz być wiarygodna
i mocno rozczarowana, gdy grzecznie odmówimy.
Krótki biforek, 45 minut imprezy i mamy umowę.
- Co sądzisz? - Zadowolona nie jestem.
Ja też, ale jest co jest.
Klepniemy to.
Niech ci będzie, ale szczęśliwe nie jesteśmy.
Dobra, umowa stoi.
- No dalej. - Stoi.
Na imprę ze starymi zapraszam Paula.
Co?
Skwasi mi zabawę.
Przestańcie. Będzie zachwycony.
Kurwa mać.
WPADNIJ NA MOJE URODZINY
Z przyjemnością.
- Dzięki, nie umiem negocjować. - Spoko.
Jestem w tym świetny.
Jimmy?
- Jimmy, tak. - Sofi.
Miło cię poznać.
Wzajemnie. Obejrzyjcie je sobie.
To szóstka? Ósemka?
Jakieś V? Nie znam się na autach.
- Widzę. - Dobra, teraz wkraczam ja.
Zrobili nadwyżkę rocznika 2004.
Ten nie jest w idealnym stanie.
Ile pani chce?
Pięć tysięcy.
Sprzedany.
Spodziewałam się dłuższych negocjacji.
Ja też.
Pójdę po dokumenty.
Jasne.
Co to miało być?
Bez obrączki, skromny dom, dziecięcy rower.
Naprawdę miałbym zedrzeć
z miłej, samotnej i, nawiasem mówiąc, przeuroczej mamy,
żebyś zaoszczędził parę stów? Tyle wydasz na balsam.
Czyli dobrze negocjujesz w sensie...
- Etycznie. - No tak.
D-man zrobił swoje!
W zeszłym tygodniu rozmawiałyśmy o moich lękach,
ale czy wspominałam, jak się wtedy pocę?
Mam dziś rozmowę o pracę, a nie wzięłam nic na przebranie.
Zatem musimy popracować nad pierwszym wrażeniem.
- Tak. - Terapia przy otwartych drzwiach?
- Serio jesteś przemęczona. - O matko.
Nie wąchaj tego. I czemu przychodzisz z dzieckiem?
Kochamy cię, słodziaku, ale nas rozpraszasz. Właśnie tak.
Zwykle płacę cioci za opiekę,
ale po pijaku spadła z rowerka stacjonarnego.
Ma stłuczony cały bok, więc nie mogę mieć pretensji.
Wręcz przeciwnie. Jak teraz pójdziesz na rozmowę?
Gdybym tylko znała kogoś, kto nie ma pacjentów między 12.00 a 13.00.
Nie ma takiej opcji.
Czemu białe adoptują czarne dzieci? Ten jest spoko.
Daj mi się sztachnąć.
Cześć, mały.
Jesteś w tym taka naturalna.
Ja kiedyś też taki będę?
Nie.
Hej. Poznaj swojego syna.
Nie kupuję tego. Ale jeśli jest Jimmy'ego, to luz.
Co to? Dziecko?
- A co innego? - Co wy tu robicie?
Ja zabieram Gaby na lunch.
A ja przyszedłem, bo sam mi kazałeś. Nie dziadersuj.
Będziesz się wściekał na takiego słodziaka jak ja?
Wynocha z mojej przychodni, łysa pało.
Jak on mógł.
Ty, chodź ze mną.
- O czym mogą rozmawiać? - Nie wiem.
Bardzo lubię Gaby.
Jakie masz intencje?
Trafiliśmy do starego filmu?
Pytam poważnie.
Jesteś dobrym człowiekiem czy złym?
Myślę, że dobrym.
Kocham swoją rodzinę.
Płacę podatki.
Sortuję śmieci; nawet baterie, z którymi zawsze jest problem.
Znasz ten problem?
Zaciąłeś się? Co się dzieje?
Dobra, żarty na bok. Gaby jest niesamowita
i czuję, że czekałem na nią od bardzo dawna.
Na taką odpowiedź czekałem.
Teraz możesz tam wrócić.
W porządku. Miło było poznać...
i zostać zastraszonym.
Lunch?
Przykro mi, nie mogę. Pilnuję dziecka pacjentki.
Typowa Gaby.
Paul, byłeś dość chamski. Powinieneś przeprosić dziecko.
Mój błąd.
W końcu znalazłam zapasowy kluczyk, ale nie umiem zdjąć z kółka tego drugiego.
Może być do domu, więc muszę zaufać,
że nie wrócisz, aby mnie zabić i nosić moją skórę jako płaszcz.
Nie zrobię tego.
Ale nie ręczę za córkę. To jej prezent urodzinowy,
a jest bardzo krwiożercza...
Stary, żółty MINI Cooper.
Musicie jej z żoną nienawidzić.
Powiem coś, po czym będzie ci głupio
i na co dziwnie zareagujesz, więc spróbuj to powściągnąć.
Moja żona nie żyje.
Jakżeby inaczej.
Super. Znaczy nie super.
- Mój były mąż umarł. - Serio?
Dla mnie. Źle wyszło.
Często tak mówię, ale zabawniej.
Mówię: „Umarł. Dla mnie”.
- Nie, to to samo. - To samo.
Współczuję, ale przynajmniej dorobiłaś się megazabawnego żartu.
- Jedź z nim w trasę. - Zazwyczaj bawi.
- Tak? - Nie teraz, ale tak.
Spoko.
Co się stało?
Kojarzysz ten motyw
„jak dobrze, że mój mąż i najlepsza kumpela się dogadują”?
Właśnie. Teraz podrzucam do niej moje dziecko co drugi weekend.
Tapetowałam flądrze chatę. NIe znajdziesz ani jednego bąbelka.
Grubo.
Jaka jest najbardziej żenująca rzecz, której nie potrafiłeś zrobić bez żony?
Nie przywykłem, że ktoś kontynuuje temat.
Zazwyczaj od niego uciekają.
- Nie ja. Brnę na całego. - Widzę.
Nie wiedziałem, jak spłacać kredyt.
- No. - Duża rzecz.
Pomyślałem, że jak poczekam,
to mili ludzie z banku sami mnie znajdą. I znaleźli.
Ale nie byli mili.
Jak miała na imię?
- Tia. - Bardzo ładne imię.
Tak, masz rację.
To będzie odjechane pytanie, ale czy zgodziłbyś się z tym,
że śmierć żony może być lepsza niż to, co spotkało mnie?
Nie.
- Nie? - Nie...
Odpowiem.
Możemy oboje być smutni i nie musimy się porównywać.
Poczekaj, rozwinę.
Dobra?
Wszystkie dobre wspomnienia z moim mężem są splamione.
Przepadły.
Ale założę się, że ty masz milion wspaniałych wspomnień
i możesz je zatrzymać na zawsze.
- Tak, to prawda. - Właśnie.
- Wygrałam. - Szlag, wygrałaś.
Jestem taka wściekła.
Czuję się, jakbym w tym ugrzęzła.
Tobie pewnie będzie łatwiej ruszyć do przodu.
Nie wyglądasz na aż tak wściekłą.
- Nie? - Nie.
Wyglądasz na odpowiednio wściekłą.
Mnie ruszenie naprzód wydaje się czasem niemożliwe.
Nie mów, że niemożliwe.
Muszę jechać, bo mam terapię.
Dzięki Bogu, jasne. Warto nad tym pracować.
Ja jestem terapeutą. Ale „dzięki Bogu”?
W sensie: „Dzięki Bogu, że mają cię za terapeutę”.
Naprawdę miło było poznać.
Wzajemnie.
Dlatego mnie tu wezwałeś?
Kto na pogrzebie gadał o Bitcoinie?
Koniec pogaduszek. Co znaczyła ta „typowa Gaby”?
- Zajmij się nim. - A jak zgłodnieje?
Masz sutki, to się wykaż.
O co ci chodziło?
Chcesz zamieszać? Proszę bardzo.
Dobrze.
Super.
Typowa Gaby pozwala się wmanipulować
w rozwiązywanie czyjegoś problemu.
Czyli pomaganie komuś oznacza, że coś ze mną nie tak?
Zainwestuj w klej, bo gadasz jak potłuczony.
Wykorzystujesz każdą okazję,
żeby postawić potrzeby innych nad swoje własne.
Wykorzystałaś to dziecko, aby nie pójść na lunch
z niezwykle atrakcyjnym mężczyzną.
I mówię to, sam będąc bardzo atrakcyjnym mężczyzną.
I to samo robisz ze swoją mamą.
Oboje wiemy, że nie chcesz,
- żeby z tobą zamieszkała. - Ziomek.
Próbuję go uśpić. Możecie mówić ciszej?
Uciszyłem kogoś. Wielki krok.
Nie będziesz szczęśliwa, póki nie zmienisz tego wzorca.
Ty chcesz gadać o zmianie wzorców, panie Forteca samotności?
Panie Zatrzymaj się u mnie?
Panie Szaleję za tobą i bądźmy razem, ale nie chcę twoich rzeczy w swoim domu?
To ostatnie było przeciągnięte.
Wiedziałam już w trakcie.
Ja przynajmniej próbuję. Znalazłem kumpla i w zeszłym miesiącu poszliśmy na ciastko.
A niedawno gościłem grupkę znajomych w pokoju socjalnym.
To było 30 sekund temu i nas wykopałeś.
To według ciebie typowa Gaby? To jest typowy Paul.
Tak się zasiedziałeś, że boisz się wziąć do kupy.
- Boję się wziąć do kupy? - Tak. Weź się do kupy.
Czemu on ryczy?
Chryste panie.
Jest taki piękny.
- Spojrzał mi w oczy. - Zwykły kontakt wzrokowy.
- Te oczy... - Daj mi go, bo nie wyrabiasz.
Przepraszam.
STO LAT, ALICE
I jak?
- Niesamowity. - Świetny.
- Można szybciej? - Noż kurde, to przyjęcie.
Musisz tak ciągle zrzędzić?
- Kto cię skrzywdził? - Ojciec.
No tak, wiedziałem.
Pamiętałeś o kokardzie?
- Nie obrażaj mnie. - Zapomniałeś.
Natychmiast.
Cześć. I jak tam wasz biforek?
Sekrety wyjawione, łzy uronione, a kolczyki pokazane.
Szczęki opadnięte.
A właśnie. Wychodzę później ze znajomymi.
Dołączycie się?
Tak.
Nie, nie mogę. Ale bardzo dziękuję za propozycję.
Klapnij sobie.
Proszę.
W środku jest paragon, jeśli ci się nie spodoba.
A nie spodoba, bo nie wiem, co lubisz.
- To miłe. - Będziesz zachwycona.
Raz dał mi tak fajne najki, że nadal boję się je nosić.
Nie śpieszmy się. Otwarcie prezentu lub zapalenie świeczki zaczyna imprezę.
- Nie rób tego, proszę. - Zapali.
Dzięki, Paul.
Nie robię tego dla ciebie.
W porządku. Jestem niewzruszony.
Zachowuję stoicki spokój.
- Zacznę. - Dajesz.
Chciałbym powiedzieć kilka słów o mojej wspaniałej córce Alice.
A jak „arcywspaniała”.
L jak „lofciam być jej tatą”.
Odwrotnie.
To jest odwrotnie?
Dla was jest odwrócone?
Czyli tak?
- Tak. - Do brzegu.
Nie analizuj.
- Od naszej strony. - Jest dobrze.
I jak „i powinienem skończyć, bo widzę jej minę”.
O tak.
- C jak „cóż, nie mogę”... - Znów odwrotnie.
...bo uwielbiam te miny.
Oraz E jak „z wielką ekscytacją...”
Niech to szlag. Ekscytacja aż się prosiła.
Z ekscytacją czekam na nowy rozdział twojego życia, w którym odjedziesz...
Odjadę? O matko.
- Chodź. - Dobre.
O matko.
Taki jak mamy.
Niezupełnie. W tym nie zostałaś poczęta.
Jesteś kochany.
Bardzo cię kocham.
- Jest moja urodzinowa picz. - Cześć, Summer.
- Hej. - Miałaś rację. Dał ci auto.
Ale udawałam zaskoczoną.
Dziękuję.
Musisz usiąść z tyłu.
- Dobra. - No.
Pasy. Zapnijcie pasy.
- Pa! - Pa.
Pa.
Nie wróci, co?
Może już nigdy.
Po co dałeś jej kluczyki? Zostało nam pół godziny.
To samolubna kobieta. Nasza szkoła.
Impreza dopiero się zaczęła.
Mamy jedzenie, muzykę. Spędźmy ten czas razem.
Nie. Woof. Nara.
Bawmy się!
- Ja chcę szoty! - Dalej!
Skoczę do domu po moje ulubione piwo.
Chcesz, żebym ci przyniosła?
- Żaden problem. - Nie trzeba.
Nie mogę już na to patrzeć.
- Na co? - Ciebie i Dereka.
To mnie stresuje.
Jak heterycy grający w kickball.
Pocałuj mnie w dupę. Bez frajdy, bo jestem kobietą.
Dzięki Bogu, wciąż tam jesteś.
To nie jesteś ty.
Wiem.
Utknęłam w spirali wstydu.
Nie potrafię się z tego wyrwać.
Pokażę ci zdjęcie, na którym oznaczono dziś szamochód.
„Krewetkowa Jędza wróciła!”. Ja jestem tą Krewetkową Jedzą?
Jakie to miłe.
Wszyscy piszą o tym, jaka jesteś wredna.
No wiem, bo jestem zarąbista. Ale co to ma do Dereka?
On też tęskni za Jędzą.
- Zaserduszkował każdy komentarz. - Serio?
Gdyby potrafił w sociale, toby tak zrobił.
Posłuchaj geja z 20-letnim hetero-stażem.
Jeśli nie odkryjesz, jak być prawdziwą sobą,
nigdy nie będziesz czerpać przyjemności z seksu.
- Poważnie? - Załapała.
Tak, załapałam.
Pocałuj mnie w dupę bez frajdy, bo jestem kobietą?
- To było zabawne. - Mogę mieć frajdę.
Zostawimy auto u mnie i pójdziemy na urodziny pod mostem.
- Super. - Mam alko,
muzykę i trawkę dla abstynentów.
Świetnie.
- Dostałaś eska. - Przeczytaj.
To od Louisa.
„Wybacz, że tak późno. Sto lat. Cieszę się, że porozmawialiśmy,
ale lepiej będzie dla nas obojga, jeśli zerwiemy kontakt”.
Zrobimy przystanek.
Mam okazję zabłysnąć sprytem.
To escape room, spodoba ci się.
Szczerze wątpię.
- Nie łapię. Zamykają cię w pokoju? - No.
- I nie możesz wyjść? - No.
- I musisz główkować? - No.
- I ciebie to bawi? - A gdzie tam.
Ale może tym razem wyjdziemy i dadzą nam koszulki.
Dopiero teraz o nich mówisz?
- Wchodzę w to. - Będzie fajnie.
Cześć.
- Hej, Alice. - Możemy pogadać?
Chciałbym, ale mam pracę.
Jest mały ruch, ja zamknę.
- Aleś ty domyślny. - Do usług.
Masz nowego kumpla.
Jest twoim naj?
Chyba tak, bo jedynym.
Ale miło zacząć z czystą kartą.
Dobrze to rozumiem.
Cieszę się.
Dziękuję.
Martwiłam się, gdy nie odpisywałeś,
ale dobrze wyglądasz.
Tak, czuję się świetnie.
Moje życie to nie pączki i guma balonowa, ale...
Nikt tak nie mówi.
Nie wiem, jak mówią Amerykanie.
Broń i amunicja?
Ale jest dużo lepiej.
Każdego ranka przychodziłem tu z Sarah, zanim odjechała do pracy.
Siadaliśmy tu i zgadywaliśmy, czym zawodowo zajmują się inni ludzie.
A kiedy to się stało,
przesiadywałem tu całymi godzinami
i gdy przejeżdżał jakiś pociąg,
całą siłą woli powstrzymywałem się, żeby nie wstać i...
Tak czy siak.
Czemu nie chcesz ze mną gadać?
To dziwne.
Tak będzie lepiej.
Nie wierzę ci.
Co powiedział ci mój tata?
Hej.
- Dla miłej pani. - Dziękuję panu.
- Dla ciebie nie. - Ja nie mogę.
Mam godzinę drogi do mamy, więc pora ruszać.
Mogę jechać z tobą.
- Nie. - Mamy mnie lubią.
Uprzedzam, będę flirtował. Może nawet klepnę w pupę.
Moją mamę?
Pogrzało? Później o tym pogadamy.
Ale zrobisz coś dla mnie? Rzuć Jimbo jakiś ochłap.
Chce się poczuć fifa-rafa.
- Jasne. - Pa. Zadzwonię.
Idziesz już?
- Tak, pa. - Pa.
Przebywanie w twoim domu mnie dobija.
Ciągle widzę was dwoje w łóżku.
Dzięki, stary.
Ale numer!
Derek, czy to twój pies?
Tak, to nowe piwo Maka.
Ani słowa Liz, bo jeszcze bardziej sfiksuje.
Jestem żonaty od 27 lat i nagle
moją żonę zastąpiła jakaś dziwna replika.
Jakby katastrofa wisiała w powietrzu.
Wczoraj usłyszałem, że zawsze mnie dostrzega i zawsze mnie słyszy.
- Upiorne. - Nie chcę być dostrzegany ani słyszany.
Związki są skomplikowane.
Rozumiem.
Gaby jest świetna, ale zrozumienie jej...
Powiedzmy, że otacza ją wiele murów.
Skomplikowane.
- Poznałem dziś kobietę. - Kobietę.
Zaiskrzyło. I wiecie, co zrobiłem?
- Co? - Nic.
Zero.
Nie wiem, czy kiedykolwiek będę gotowy na związek.
Nie mów tak, Jim.
Jesteś wyłącznie Jimmym?
- Czuję się wtedy chłopięco. - Pasuje.
Wszystko może się zmienić, James.
Wierzę w to jako terapeuta.
Ale niektórzy od tak dawna żyją w określony sposób,
że za nic nie potrafią tego zmienić.
Cześć, kolego. Sorki, że nachodzę. Przyszłam tylko przenocować.
Cześć. Chodź tu.
Wiesz, jak czasami właściwe rozwiązanie mam tuż przed nosem,
ale że jestem kutafonem, to za długo do niego dochodzę?
Między innymi tym mnie ujmujesz.
Zanim cię poznałem,
sądziłem, że prowadzę najlepsze życie z możliwych.
W pracy się układało, odnowiłem kontakt z rodziną,
romansowałem z dalszą sąsiadką.
Którą sąsiadką? Gdzie dokładnie mieszkała?
Przeprowadziła się.
Widzisz, nigdy nie sądziłem, że będzie nowa najlepsza wersja.
Zamieszkaj ze mną.
W zasadzie już to zrobiłam.
Połowa moich ciuchów już tu jest. Od jakiegoś czasu rozkładam swoje zdjęcia...
Czekałam, aż ty do tego dojrzejesz.
Kim są ci ludzie?
Moja siostra z dziećmi. A myślałeś, że niby kto to jest?
Że to fotka dołączona do ramki.
Och, Paul.
W porządku?
Tak, w porządku.
Dobrze. Zaraz wrócę.
Zabrać ukochany fotel twojego dziadka czy dać go do przechowalni?
To ten napierdziany?
Spal go. Czemu wciąż go masz?
- Bączył, aż się kurzyło. - Nie zabierasz go.
Daj spokój.
Poczekaj, muszę odebrać.
Co tam, szefuńciu?
Mam nową współlokatorkę.
Co? Nie gadaj.
Chciałem ci podziękować, że dałaś mi odwagę.
Muszę kończyć. Julie przyszła.
Tylko nie szalej.
I się rozciągnij.
Jesteś za stary na te wygibasy.
Dobranoc.
Widziałaś taśmę pakową? Przed chwilą tu była.
O co chodzi?
- Mamo, bardzo cię kocham, ale... - Ja też cię kocham.
ta wprowadzka nie wypali.
Będziesz dużo szczęśliwsza tutaj, blisko przyjaciół i swojego życia.
Wszystko załatwię.
Będziesz miała opiekunkę, ja będę częściej wpadać,
co i tak powinnam była robić.
Wiem, że schrzaniłam sprawę,
nie mówiąc nic wcześniej,
ale naprawdę uważam, że to dobre rozwiązanie.
Dla nas obu.
Mam nadzieję, że zrozumiesz.
Mamo?
Powinnaś już iść.
- Podjęłaś decyzję. - Mamo.
Powiedziałaś swoje, a teraz wyjdź.
Przykro mi.
Mnie również.
Świetna impreza urodzinowa.
Nawet ta większość bez jubilatki.
Dzięki, Derek.
Jestem zadowolony.
Powinieneś być. Dobry z ciebie tatko.
Doceniam, ale nie nazywaj mnie tatkiem.
- Hej, Sean! Tort palce lizać! - Dzięki, D.
Z proszku czy sam robiłeś?
Czy ty się właśnie wydzierasz na temat tortu o 23, kurwa, 30?
Oczadziałeś do reszty?
Dokończ na balkonie. Jak znajdę okruchy w łóżku, to ukatrupię.
Wszystko gra?
Jestem szczęśliwy.
CZEŚĆ, TU SOFI. AUTO SIĘ SPODOBAŁO?
Zakazałeś mu ze mną rozmawiać?
Choć wiedziałeś, że to mi pomaga? Jak, kurwa, mogłeś!
Kolejne urodziny spieprzone.
Skarbie.
Al... Kurwa mać!
Napisy: Daria Okoniewska