Gaby zawsze nabija się z mojej książki.
Na rynku nie ma bardziej klarownego i zwięzłego kompendium
współczesnej terapii kognitywno-behawioralnej.
Fajnie. Kto je napisał?
Nikt taki. Rzuciłem ciekawostką.
Jak się czujesz?
Kurde.
W porządku. Dobrze.
Jesteś dobrym terapeutą.
Dobrze wiesz, co ci powiem.
Nie zeszczaj się z radości. Powiedziałem „dobrym”. Nie „świetnym”.
Wiem, ale miałeś na myśli „świetnym”.
Może.
Nigdy sobie nie wybaczysz zawalenia sprawy jako ojciec,
póki otwarcie nie porozmawiasz z Alice.
Możliwe, że nadal będzie cię obwiniać. Ale sam akt wyznania jest uzdrawiający.
Tak działa spowiedź.
Nieważne, co odpowiada ksiądz MacKanciarz.
Chodzi o wyznanie tego, co zrobiłeś, i wyjaśnienie, czemu to było złe.
Alice może wtedy pomyśleć, że to z jej winy się zadręczam.
Nie zrobię tego.
Ale że co? To już?
Póki co.
Miałeś mi przynieść słodycze i nowy kapelusz.
Masz je na biurku.
Hej! Wiem, że robisz sobie jaja, ale ja jestem zachwycony.
Cholera.
Brawo.
Skup się na grze.
Teraz wam zasadzę.
- Dobrze! - Moja.
- Żyjesz? - Dobry mecz.
Dopiero 3:0.
Za duże z was cieniasy, żebym miała frajdę.
Chłopcy przyjechali i mamy kupę roboty.
Prześcieradła po nich same się nie spalą?
Nigdy nie wyrosną z masturbacji, co?
Nie.
- Przygotowujecie się na dziecko? - Jeszcze czas.
Nie zaczęliście przygotowań? Naćwikaliście się?
- Tak trochę. - Chciałaś żelka?
Obaj pracujecie.
Jeśli natychmiast nie zaczniecie szukać niani,
wasi rodzice będą musieli wam pomóc.
Przy naszym pierwszym pomagała moja mama. Wyrzuciła łożysko Liz i odtąd nie gadają.
- Nie tylko dlatego. - Żadnych rodziców.
Zatrzymałaś łożysko?
- Tak. - Nie myśl o tym.
Nie wyrzucę tego z głowy.
Wyluzuj. Pomogę wam szukać niani.
Jesteś kochana. Daj znać, kogo wybierzesz.
Szukamy razem, głąbie.
Mecz na odstresowanie. Zamiana partnerów. Wymagający kontra elastyczni.
Lecimy.
No patrz. Wie, kto kim jest.
Aż mnie przytkało. Lecimy.
Wiem, że wciąż jesteś zła. Masz do tego pełne prawo.
Mam pełne prawo.
- Czyli się zgadzamy. - Tak.
Przyjdź na kolację, proszę.
Wrócisz do bycia złą w Czarny Piątek, choć ten dzień powinien łączyć czarnych.
Czemu milczysz? Pieprzona Nikki z tobą jest?
- Wyrażaj się. - Jaka wulgarna.
Słuchaj, franco. Trzymaj nos z dala od rodzinnych spraw
albo cię dopadnę w stylu Tony’ego Soprano.
- Spróbuj mi podskoczyć. - Spróbuję.
I wyślesz mi prośbę o zapłatę za tę dodatkową sobotę?
- Jasne. - Dzięki.
Mogę po ciebie przyjechać.
Przykro mi, Gaby.
To dla mnie zbyt trudne, dziecko.
- Nie przyjdzie. - Co? A mówiłaś, że Derrick będzie?
Nie chce go poznać?
Nie będzie go. To też spieprzyłam.
Nie zauważyłeś miny „stul dziób”?
Zauważyłem, ale gwoli ścisłości, ty masz zawsze taką minę.
Innej chyba nie posiadasz.
A jednak.
Chodź tu do mnie. Chcesz się wtulić w moje sekretne melony?
Co najwyżej sekretne pomarańcze.
- Powinnaś je zobaczyć. - Widziałam je z pierdyliard razy.
Ale wtedy leżałam.
- Daj spokój. - No wiem.
- Uwielbiam czuć te bimbałki. - Ja też.
Nie ogarniam, więc zacznę mówić.
Twoje świąteczne menu.
Indyk, szynka, makaron z sosem serowym, kapusta i farsz.
Jasny gwint. Miło, że gotujesz dla Gaby.
No nie wiem. Liczy sobie fortunę.
- Tak to działa. - Ale nauczy mnie słownictwa,
żebym mogła ściemnić: „filetowałam szynkę”.
- Nie. - Świnie mają kości, Sean.
Spadam. Chcesz się tryknąć cycem?
- Czemu nie? - Bajer.
Papugi.
Liczyłem, że skoro Alice z tobą mieszka, to się z nią zobaczę, ale jej nie ma.
Jestem.
Nie wiedziałem, czy wiesz, że ja tu jestem.
- Wiedziałam. - Spoko.
- Srogo. - Bolało.
Na razie.
- Jak leci, alfonsiaku? - Hej. Zrób mi przysługę.
Przekaż Alice, że gdy będzie gotowa, to chciałbym z nią pogadać.
Ale tak na luzie, dorzuć slang. Na przykład „psiapsi”.
Przeżytek.
- To wymyśl coś swojego. - Okej.
Zależy ci, co?
No, tak już mam.
Moi starzy olali Święto Dziękczynienia. Mama siedzi w kasynie Morongo.
Tata też, ale ma zakaz zbliżania do mamy, więc kiedy ona gra, on siedzi w basenie.
- I na odwrót, łapiesz. - Tak.
- Miło się gadało. - Narka, alfonsiaku.
Z tymi lekami to nie jest dobra wiadomość,
ale przetrawiam to.
Czyli odmawiasz rozmawiania o tym i mówienia, jak się z tym czujesz?
Bingo.
Powiedz Meg, że widziałam na Insta jej nową fryzurę. Świetna.
Julie każe przekazać, że cię prześladuje.
Spoko, piękni mogą.
Dobrze, że jesteście razem, bo dzwonię, żeby powiedzieć...
Cieszyliśmy się, że przylecicie do nas na święta,
ale drużyna lacrosse Masona... Wygrali dzisiaj.
Co nie trzyma się kupy, bo są beznadziejni i teraz muszę...
Spędzimy weekend na zawodach w Maine.
Może zamiast tego my przylecimy do was za kilka tygodni?
- Strasznie mi głupio... - Nic się nie stało.
Jestem rozczarowany.
Ale mi przejdzie.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Nie musimy tam lecieć.
Możemy zostać i robić słodkie nic. Najlepsze święta pod słońcem.
Nie rozłączyłeś się.
Mój błąd.
No, twój błąd.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Tydzień temu zrobiłyśmy postępy, ale dziś przebijemy tamte postępy.
- Jestem nabuzowana kofeiną. - Okej.
Wejdź. Zaraz przyjdę.
Słyszałam, że zostajesz.
Jakby co, to zapraszam do siebie.
Nie. A jak wspomnisz o tym Julie, to cię ukatrupię.
- Dzięki za szybką odpowiedź. - Hej.
Widzimy się później na kawie.
Tylko nie kolejna „pogawędka”.
A co, spędzasz czas z córką?
- Nie masz lepszych zajęć. - O kurde.
Właśnie.
Wszystko w porządku?
Sorki. Nie miałam do kogo zadzwonić.
Co się stało?
Poprosiła o lek na alergię, a próbowała ukraść tabletkę dzień po.
Da nam pan chwilę?
Co się dzieje?
Wszystko gra?
Jest mi wstyd.
Zeszłam się z Connorem i pękła nam gumka.
Lubię ujeżdżać...
Nie.
Nie wezwałem policji.
Dobrze, proszę posłuchać.
To dobry dzieciak.
- Może zapłacę i zapomnimy o sprawie? - Dzięki, alfonsiaku.
- Czemu nazywa pana alfonsem? - Ona wszystkich tak nazywa.
Mnie nie nazwała.
- Bo nim nie jesteś. - Nazywa tak znajomych.
Znajomych. To pańska córka?
- Tak. - Nie.
Nie, to przyjaciółka.
Właściwie przyjaciółka mojej córki.
Czasem razem posiedzimy. Czemu wszystko, co mówię, pogarsza sprawę?
- Nie wiem, ale mam dość. - Ja też.
Pójdę już, licząc, że pan też chce mieć to już za sobą.
- Bardzo. - Super.
Dzięki, Jimmy.
- Gumę do żucia też wliczyłeś? - Cholera, Summer.
Jaram się na święta u ciebie. Macie jakieś specjalne tradycje?
Zazwyczaj oglądamy mecz, objadamy się,
a o zmierzchu mama zawodzi, że nikt jej nie docenia.
- Nie mogę się doczekać. - Prawidłowo.
- Do zoba, Alice. - Pa.
Dzięki za pomoc. Fajnie, co?
Mega. Zabijcie mnie.
Skąd ta wizyta?
Nie mam z kim pogadać.
Wszyscy myślą, że jestem zbyt surowa dla taty.
Od zawsze był świetnym gościem, który dla każdego zrobi wszystko.
Ty byłeś obcym kolesiem, który tłukł ludzi,
a on zaprosił cię do zamieszkania w naszym domu.
Pamiętam, tak.
Wie, jak mi zależy, żeby pomógł Louisowi, ale nie kiwnął nawet palcem.
Rozumiem.
Po tej całej chryi z moim tatą
powiedziałem mu, że musimy szczerze rozmawiać
o naszych uczuciach, i teraz jest innym człowiekiem.
- Naprawdę? - A w życiu!
Żeby nie było, stara się.
Kiedy mówię mu, że go kocham, wskazuje na mnie i pstryka palcami.
Czyli też mnie kocha?
No.
Gadałem o tym z Paulem. Powiedział...
„Jeśli kogoś kochasz, bo liczysz, że się kiedyś zmieni,
to go nie kochasz”.
- Dobre. - Dziękuję.
Ale ma rację.
Prawdziwa miłość akceptuje czyjeś ograniczenia i tak dalej.
Mój tata na to zasłużył.
Dożywotnio.
Pieprz się za bycie emocjonalnie dojrzałym.
Mój błąd.
Świetne mieszkanie.
Liz namawiała mnie, żebym je kupił. Częściowo jako inwestycję,
a częściowo, żebyśmy za bardzo nie wchodzili sobie w drogę.
- Wpada tu czasem? - Tak.
W skórzanych spodniach i ma wtedy na imię Veronica.
Opowiadaj.
Zwykle nie lubię podduszania...
O nie. To był błąd. Nie opowiadaj.
- Na pewno? - Tak.
Przykro mi, że nie wyszło wam z Gaby.
No. Po cholerę mi ją przedstawiłeś?
- Sądziłem, że do siebie pasujecie. - Ja też, stary.
A najgorsze, że pewnie nawet o mnie nie myśli.
Ciągle o nim myślę.
Miałam szalony sen,
że świntuszę z Keanu Reevesem w wypasionym hotelu.
A Derrick był recepcjonistą, boyem hotelowym
i czubkiem penisa Keanu. Obłęd.
Ten zupełnie normalny sen powinien dać ci do myślenia.
Po pierwsze, ma rację. Po drugie, nie podoba mi się, że masz inne kumpele.
Przerabiałyśmy to. Obie możemy mieć innych znajomych.
Ja nie chcę innych.
- Musisz z tym żyć. - Nie!
Zbliżyłyśmy się, kiedy rzuciła tę życiową porażkę, Nico.
Nadal nie rozumiem. Derrick jest świetny.
Najlepszy.
Jest jak mój mąż, tylko że czarny.
A to jedyne, czego brakuje mojemu mężowi.
Ale włosy musiałby zostawić, co byłoby ciekawym połączeniem.
Przeleciałabym.
Uprawiałabym fasolę.
Cholera, całe życie dbałam o innych.
Uwielbiam być potrzebną.
Dlatego miałam samych Nico. A co jest najlepsze w byciu z Nico?
Darmowa hera.
- Przestań być fajna. - Nie.
Nie ma presji.
Będąc z wykolejeńcem, sama jesteś świętą.
Jeśli odejdziesz, to z jego winy.
Ale Derrick mnie chce, ale nie potrzebuje.
Nie ma otwartej furtki.
Dlatego się boję.
Zadzwoń do niego.
Odwaga to nie brak strachu, ale działanie pomimo strachu.
O borze, dobry tekst. Ukradnę i udam, że mój.
Muszę lecieć.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Zaczynam cię lubić.
Musiałaś?
Nigdy nie zatrudnialiśmy niani.
Wolę „au pair”.
- Podoba mi się. Tak światowo. - Sorki za spóźnienie.
Jest słodka i odrobinę pretensjonalna. Uwielbiam ją.
Ta pieczątka z klubu już taka słodka nie jest.
Nawet się nie pokwapiłaś, żeby ją zmyć?
Następna.
- Jak wygląda twoja codzienna rutyna? - Dostosowuję się do dziecka.
Jasne, bo dzieci są takie mądre.
Bardzo intuicyjne.
Bynajmniej. Do widzenia.
- Poczęstuj się wodą. - Ale nie gazowaną.
Załatwię wam kobiece mleko z netu.
Czemu na mnie patrzycie? Oczywista dyskwalifikacja!
- Oczywista, zią. - Oczywista.
Jak leci? Jestem Chris, ale mówcie mi Topher.
- Pasuje ci. - Dwie ksywy.
- Nie ma mowy. - No weź, Liz.
Nie udźwigniecie tego.
Nie myli się.
Opowiedz o sobie.
Umiem odgrzewać rzeczy.
Zdolniacha.
Borze zielony.
No?
Mam fisia na punkcie punktualności.
I mam wrażenie, że powinnam rozmawiać z panią.
Mądra jest.
Mam certyfikat z RKO. Uczę samodzielnego zasypiania.
I wiem, że to brzmi trochę ckliwie,
ale pomoc w budowaniu rodziny traktuję jako zaszczyt.
- Możemy ją zatrudnić? - Padam z nudów.
Tak.
Prosimy, zgódź się.
Dobrze.
Jakby co to dzwoń, ale do niego, bo ja mogę być na Mykonos z Topherem.
Nie gap się na moje brownie.
Jak uprzedziłem przy kasie, że się nie podzielę,
nazwałeś mnie dupkiem, bo wcale nie chcesz brownie.
To było pięć minut temu. Ludzie się zmieniają.
Cholera.
Dziękuję.
Co się szczerzysz?
To. Wy dwaj. To dzięki mnie.
Zakumplowałem was.
A dałbyś też radę rozkochać we mnie kobietę?
- Nie jest cudotwórcą. - Zabolało.
Czemu tu jestem?
Jak skończysz kawę, to masz porozmawiać z Alice.
Możesz udawać, że nie otworzyłeś się przed nią
dla jej własnego dobra, ale to nieprawda. Ty się wstydzisz.
Tak jak ja się wstydzę, że ludzie dostrzegają moją chorobę.
Widzą, jak się trzęsę i jest im mnie szkoda.
Nie znoszę tego.
Wstyd nas zżera.
Dlatego postanowiłem, że obaj stawimy mu czoła.
Dlatego nie wziąłem dziś rano leków.
Niech wszyscy zobaczą, jaki naprawdę jestem.
Paul, to wspaniałe.
W ogóle się nie trzęsiesz.
Bo wziąłem leki.
Stchórzyłem.
Ale ty jesteś odważniejszy.
No nie wiem.
A ja wiem.
Każdy, kto przeszedł to co ty
i nie kończy jako zblazowany cynik...
jest inspiracją.
Dzięki, Paul.
Serio? Obaj?
Aż ślinka leci.
Ono mnie woła.
Do kury nioski.
- Macie, proszę. - Jest!
Tego powinieneś się wstydzić.
No dobra.
Bawimy się w ptaki.
To ty.
Cześć, co tam?
Zaczniemy od gadki szmatki?
Tak myślę. Nie wiem.
Wybieram się do sklepu, bo ciocia zapomniała
najważniejszego składnika do słodkich ziemniaków.
Batatów?
Nie, żelków.
Ohyda. Nie topią się?
Dodaje je na koniec.
- Nie przepadam za nimi. - No rejczel. Posłuchaj...
Derrick...
Sporo się nad sobą zastanawiałam.
Chyba nie przywykłam do tego, że wszystko dobrze się układa, więc...
zasabotowałam to.
I muszę nad tym porządnie popracować.
A najlepiej zacząć od tego, co powinnam była zrobić dawno temu.
Więc...
Derrick, jesteś zajebisty
i może jednak przyjdziesz do mnie na Święto Dziękczynienia?
Możesz coś przynieść. Ciasto albo coś w tym stylu.
Ale najlepiej ciasto.
Zapomniałam ciasta.
No nie wiem, Gaby. Trzymałaś mnie w niepewności.
A bardzo się starałem ignorować sygnały ostrzegawcze.
Może zróbmy tak.
Ty popracujesz nad tym, co trzeba,
a kiedy wszystko ogarniesz, to zadzwoń, dobrze?
Tak. Tak zrobię.
Liczę na to.
Miłego święta.
Wzajemnie.
Fajnie znów mieć chłopców w domu, co?
Mamo!
Matthew wszedł mi do pokoju, puścił bąka i wyszedł.
Matthew, nie pierdź na brata!
Mówiłem!
No. Magiczne chwile.
To głupie. Powinnam się cieszyć, że tu są, a smucę się tym, że w niedzielę wyjadą.
Przez cały rok czegoś szukałam.
I wróciłam do cholernego punktu wyjścia.
Jeśli mogę ci jakoś pomóc...
Nic mi nie jest, kochany mężu.
Czasem przy kamieniach dopada mnie melancholia.
Wiem.
Ale poradzę sobie.
Pamiętaj, co powtarza Veronica.
„Oddychaj przez nos”?
Nie, to drugie.
„Walić to, zabawmy się”.
Właśnie.
Możesz iść. Jesteś wolny.
Niespodziewany gość.
- Derek! - Hej.
Proszę.
Jak idą poszukiwania niani?
Trochę kulawo.
Kellie nie pasują poniedziałki i piątki, co nie pasuje nam.
Zaproponowaliśmy jej dodatkowe 500 $ za te dwa dni,
ale wyczuła desperację i próbuje ugrać więcej.
- Przesadziłem z ilością „proszę”. - Nie. Przesadził.
Pięć stów, co?
Weźcie Liz, a zapłacę wam sześć.
- Że co? - Zwariowałeś.
Dobra, siedem.
- Nie weźmiemy od ciebie kasy. - Nie? Nie.
Zatem za darmo.
To zaufana osoba, która ma ogromne doświadczenie.
Ułatwi wam życie.
No wiesz...
Sam nie wiem. Odbiło mi, że podoba mi się ten pomysł?
Liz uwielbia dzieci.
Tak.
A jak dziecko zaśnie, pewnie ogarnie nam dom.
Walcie się.
Ale miał minę!
No dobra. To było niemal warte drogi.
- Są tylko dwa warunki. - Tak?
- Ani słowa, że to wyszło ode mnie. - Jasne.
I chociaż to tylko dwa dni, Liz będzie chciała zarządzać drugą nianią.
- Nie. - Nie wiesz tego.
Raczej wiem.
Hej, drągalu.
Jesteś zręczny?
W sensie w łóżku?
Czemu miałabym o to pytać?
Nie wiem, dlatego się zdziwiłem.
Ale tak, w łóżku jestem.
Super, rozpuszczę wici.
- Doceniam. - Łap.
Jasny gwint.
W końcu też dostałem.
Znaleźliśmy go wtedy razem.
Kocham cię.
Dziękuję, Liz.
Nadal dołujesz się Alice?
Tak. Próbuję się właśnie zebrać na odwagę.
Kumam.
Jimmy,
odwaga nie polega na tym, żeby się nie bać,
ale na tym, żeby nie musieć robić tego, czego się boisz, i nie czuć się...
ale i tak to robisz, co nie?
Na tym polega.
Ja też cię kocham. A teraz spadówa.
Hej, to ja. Wybieram się do Gaby.
Musimy pogadać.
Cześć, tato.
Pa.
Nagrałem ci się.
Słyszałam.
Summer mówiła, że jej pomogłeś.
Fajnie. To w twoim stylu.
Tak.
Chcę ci coś powiedzieć. Powinienem był to zrobić dawno temu.
Nie musisz nic mówić. Serio.
Nieważne, czy odezwiesz się do Louisa.
To nie fair, że tego wymagałam.
Kocham cię.
Bardzo mocno.
Szlag!
- Szlag! - Co?
- Ja?
- Tak. - Nic.
Tak łatwo byłoby teraz zamknąć temat.
- Nie musisz nic mówić. - Muszę.
Każdy rodzic...
chce wierzyć, że kiedy wydarzy się coś złego,
to stanie na wysokości zadania.
Sam też w to wierzyłem.
Że będę bohaterem.
Że będę twoim bohaterem.
Ale nie byłem.
Kiedy Louis ponownie pojawił się w naszym życiu,
był chodzącym, gadającym przypomnieniem,
jak potwornie cię zawiodłem, kiedy potrzebowałaś mnie najbardziej.
Razem z mamą powtarzaliśmy, że jesteś najlepszym, co nas spotkało.
I to święta prawda. Obiecałem jej, że tego nie spieprzę.
Ale spieprzyłem.
Po całości.
Jesteś kim jesteś,
tą wspaniałą kobietą,
pomimo mnie.
I to mnie prześladuje.
Prześladuje mnie to, jak okropnym jestem ojcem.
Bardzo cię przepraszam.
Tak bardzo mi przykro...
że nie jestem lepszy.
Masz rację. Spieprzyłeś to.
Ale zapominasz o tylu dobrych rzeczach.
Tylu wspomnieniach.
O wszystkich wycieczkach, o noszeniu mnie na barana.
Właziliśmy na drzewa i doznałeś wstrząsu mózgu.
Uczyłeś mnie jazdy na desce i doznałeś wstrząsu mózgu.
Uczyłeś mnie hiszpańskiego, bo mama nie umiała.
Miała talent do języków, ale była niecierpliwa,
a ty siedziałeś ze mną godzinami i nigdy się nie irytowałeś.
Soy estoy berenjena, papá.
- Powiedziałaś: „Jestem bakłażanem”. - Nie mówiłam, że jestem jakaś dobra.
Po śmierci mamy, kiedy było najgorzej...
Pamiętam jeden wieczór, kiedy byłam zmęczona po treningu
i odpadłam na kanapie.
Ale rano obudziłam się w swoim pokoju.
Nawet będąc na dnie, wniosłeś mnie po schodach.
I wiedziałam, że wciąż tam jesteś.
Może przez chwilę byłeś złym ojcem,
ale jesteś też najlepszym tatą pod słońcem.
I mam wielkie szczęście, że moim.
Hija mía, te quiero.
Chodź tu.
Powiedziałeś coś miłego? Bo to chyba jasne, że nie zrozumiałam.
- Wiem, to była dziwna decyzja. - No.
Nie mam zamiaru się spóźnić! Masz być gotowy za pięć minut!
- Will, skarbie. - Tak, mamo?
Uważasz, że to odpowiedni strój?
A co?
Włożyłeś podarte dżinsy i bejsbolówkę z napisem „ruchacz”.
Marsz przebrać spodnie. I wara od mojej czapki.
- Dobra. - Borze drogi.
- Cześć. - Heja.
Czemu zawdzięczamy tę niespodziewaną wizytę?
Liz, Kellie jest dostępna tylko na część etatu.
O nie.
Może przeginamy,
ale czy byłabyś skłonna rozważyć pracę dla nas przez dwa dni w tygodniu?
- On to zasugerował? - Szlag.
- Nie. - Coś wspomniał.
Tak. Ale nie musi nam płacić.
- Skarbie. - Chyba że chcesz?
- Nie pomagasz. - Pogięło cię do reszty?
Nigdy nie rozumiałem, czemu dyskredytujesz się za bycie mamą.
Jesteś genialną fotografką, wybitną szlifierką kamieni,
ale uwielbiasz wychowywać dzieci.
Ten cel, którego szukałaś?
To właśnie to.
To twój talent.
Dobrze.
Dziękuję.
Ale będę zarządzać drugą nianią.
Już wie.
Co tam, alfonsiaki?
Summer, będę miała dziecko.
Gratki.
Ja właśnie tego uniknęłam.
O Boże.
- Gadałem z nim. - Widać nieskutecznie.
Porozkładałem kondomy w całym pokoju.
Jedziemy prosto po jedzenie czy najpierw wskoczymy po twoje kozy?
Dobra.
Idealne święta, co?
Wsuwanie hamburgerów, oglądanie meczu.
To nie jest droga do knajpy.
Czemu się wystroiłaś? Znowu zostałem porwany?
Żałowałbyś, że nie pojechaliśmy do Gaby.
To tylko kilka godzin
i wzięłam twoje lekarstwa, jeśli chcesz je zażyć przed kolacją.
- Ale jestem nieodpowiednio ubrany. - Marynarkę masz w bagażniku.
Pomocy! Zostałem porwany!
- Pomóżcie! - Uspokoisz się? Jezu.
Najgorsze święta w życiu.
- Kto się łasi na fasolkę? - Ja.
- Indyk wygląda nieziemsko. - Dziękuję.
Sama marynowałam i piekłam w glazurze z pomarańczy.
Podejrzane. Chcesz mi powiedzieć, że sama to wszystko ugotowałaś?
Piśnij słówko, a zglazuruję ci tyłek,
- co brzmi sprośnie, ale nie jest. - Jasne.
Pokroisz go? Bo ja nie wiem jak.
Tak jest.
Czas zabłysnąć.
- Nadchodzę. Zaczynamy. - Jeżu słodki.
- Marynarka. Zdejmij. - Co?
Nie znam się, ale przeginasz.
- Ten ptak przyjmie wszystko. - O rany.
- Jaki ładny. - Wiem.
Mamy jakieś tajemne powitanie w Kamiennym Przymierzu?
Wszystko psuje.
Po prostu się zgódź.
To i pstryknięcie.
Tragedia!
Spokojnie, Liz.
- Hej, Julie. - Cześć.
Hej, Paul.
Jestem jeńcem.
Przestań tak mówić. Masz na sobie dresy.
Możesz się drapać, gdy nikt nie widzi.
Nie obchodzi mnie, czy ktoś widzi.
I ty, Judaszu.
Wiedziałeś, że mnie porwie, i mnie nie uprzedziłeś?
Gdyby cię tu nie było, nie byłbym nawet zaproszony.
I nie dotykaj sera tą ręką.
Posłuchajcie.
Zanim zaczniemy jeść, chciałabym coś ogłosić.
Tak, Liz?
Czemu Aliyah jest z tobą w kuchni?
To nic nie znaczy.
Wesołego Święta Dziękczynienia, w którym chodzi o bycie razem.
- Nie. - Okej.
Dlatego wszystkie dzieciaki wrzucają telefony do koszyka.
- Matthew, tak? - Tak.
- Ile masz lat? - Dwadzieścia trzy.
- Cztery. - Cztery.
Jasna choinka.
Ja mam tego mądrego.
Wrzucaj swój telefon.
Przypał.
- Hej, Brian. - Co tam?
Omówiliśmy to i ty też musisz.
- Co? - Tak.
Nie! To niedorzeczne.
Tak źle o mnie myślicie?
Rób i nie gadaj.
- Sklep z meblami? - Chciałem kupić taki sam puf.
- Dziękuję. Wrzucaj. - Dobra, sorki.
Jedzmy. Paul, czynisz honory?
Miejmy to z głowy.
- Super, ekstra. - Dobra.
- Pogadamy przy deserze. - Wiem...
- Przy cieście. - Tak, obiecuję.
- Tego nie polizałem. - Podziękuję.
Dziękuję.
WESOŁEGO DNIA INDYKA!
- WZAJEMNIE. TO INDYK? - PRAWIE
- Twoja kolej. - Już.
- Proszę. Kocham cię. - A ja ciebie.
- Podasz mi to? - Jasne.
Dzięki.
Czemu kazał nam dziś otworzyć?
Mieliśmy jednego klienta, który zamówił 50 kanapek z indykiem.
Co nie?
Na którą dokładnie mam przyjść?
Bo jak potrzymam ten deser choćby o minutę za długo,
to wyjmę z piekarnika cegłę.
No właśnie...
Powiedziałem znajomym, że przychodzisz i...
Nigdy nie mówiłeś, że zabiłeś kogoś po pijaku.
Myślę, że byłoby niezręcznie, gdybyś się tam teraz pojawił.
Spoko.
Przykro mi.
Niepotrzebnie.
Rozumiem.
Cholera.
Posłuchaj, Louis...
Zbieraj się, a ja zamknę.
W porządku.
Hej.
Miłego święta.
Wzajemnie.
Zdrowie kucharki.
Za Seana!
Wiedziałem.
Nie.
Nasza mama nie mogła dziś przyjść,
ale chciałabym podtrzymać jedną z jej ulubionych tradycji.
Wszyscy po kolei powiedzmy, za co jesteśmy wdzięczni.
Kto chce zacząć?
Przede wszystkim jestem wdzięczny, że dołączył do nas Jorge,
ale, mamo, musisz zluzować.
Ale on jest taki uroczy.
Nie kontroluję tego.
Ale przede wszystkim
jestem wdzięczny za to, że znów jesteśmy wszyscy razem.
To wiele dla mnie znaczy.
Ja ciebie też.
Jestem wdzięczny za rodzinę.
Ja też.
Wy nią jesteście.
Za mojego męża.
Za moją żonę.
Heloł?
- Serio? - Co, kurwa?
- Co, kurczę? - Dobra.
- I za synów. - No.
Ja jestem wdzięczna za to, że zostałam zaproszona.
Ukradła moje.
Ale poważnie, jestem wdzięczny za zaproszenie.
Jestem wdzięczna za siostrę.
Przystojnego współlokatora.
Że w przyszłym roku obaj będziemy ojcami.
Że...
Paul skończył obgryzać pałkę.
Że mogę być tutaj, a nie w pieprzonym kasynie.
- Chyba moja kolej. - Na co?
Hej. Przepraszam za spóźnienie.
Nie szkodzi. Próbowałam wymyślić, za co jestem wdzięczna.
Coś się znajdzie.
Każdy miał coś przynieść, więc wziąłem waszą mamę.
- To nie nasza mama. - Boże.
- Nie. - Zgarnąłeś przypadkową panią?
Żadną przypadkową. To moja ciocia.
- No tak. - Jezu.
To wasza mama.
Mam ciasto.
Jakie to urocze.
Jakie ciasto?
Z jabłkami.
- Jakimi? - Skarbie.
Uwaga, pasażerowie.
Pociąg do Union Station właśnie wjeżdża na tory.
Prosimy pozostać za żółtą linią, póki pociąg się nie zatrzyma.
Dziękujemy.
HEJ, JESTEM NA STACJI. MASZ CHWILĘ?
POTRZEBUJĘ PRZYJACIELA
- Czekaj, musisz spróbować. - O rany.
Pycha, co nie?
Zapunktowałeś.
Jeszcze ja.
Większość z was wie, że jestem tu pod przymusem.
Nie lubię być w centrum uwagi.
- Ściema. - Wątpię.
Kiedy nie mam kontroli.
Tak ja nie miałem kontroli nad tym, czy się tu dziś znajdę,
i jak nie mam kontroli nad tym.
Nie wziąłem swoich leków, ponieważ...
chcę je zachować na czarną godzinę, a nie żeby się przed wami chować.
Czasem trudno mi się nad sobą nie użalać.
Wiecie, biedny ja z moim...
niedomagającym, kruchym ciałem.
Ale wtedy rozglądam się po tym pomieszczeniu i...
i mówię sobie...
„Szczęściarz.
Szczęściarz ze mnie”.
Nie wiem, ile jeszcze będę musiał...
z wami pracować, spędzać czas, śmiać się.
Będzie tylko trudniej i trudniej.
Ale wiem, że przez to przejdę
dzięki wszystkim, którzy tu są.
I za to jestem wdzięczny.
Bo możemy przetrwać wszystko...
jeśli mamy na kim się oprzeć.
A ja mam oparcie w was.
W drugą.
Kocham cię.
Paul, poznaj moich synów.
Cześć.
Alice jest bardziej uzależniona od telefonu, niż sądziłem.
Były w koszyku. Długa historia.
Czemu tu jesteś?
Chyba jestem tu dla niej. Dla Alice.
I pewnie też dla Tii.
Ale głównie dla siebie.
Co za gówniane lata, co?
Tak.
A ona? Kim jest?
Widać, że nauczycielką.
I właśnie do niej dotarło, że zapomniała o czymś ważnym.
Ważny test, a nie ma ołówków HB.
- Koszmar. - I to nie pierwszy raz.
A ten koleś? Pasuje na gwiazdę rocka.
Nie, tego znam. To cyngiel.
JEŚLI KTOŚ, KOGO ZNASZ, POTRZEBUJE WSPARCIA,
WEJDŹ NA APPLE.COM/HERETOHELP.
Napisy: Daria Okoniewska